Tag Archives: Вадим Жилко

«Бредёт приблизительный воин»

Чем хорошо творчество Бориса Борисыча Г. – отыскать в нём удаётся любые смыслы, и цитаты на все случаи жизни тоже. В данном случае слегонца поюзал песню «Начальник фарфоровой башни» из культового альбома «Треугольник» 40-летней давности. Альбом лучше слушать весь, а если заинтриговала именно эта конкретная песня, вот неплохой кавер от Алексея Вишни, одного из звукорежиссёров позднесоветской группы «Кино»:

Увы, подкисает Вишня и превращается из повелителя музыки в мастера сплетен & инсинуаций (в Беларуси подобный путь проделала внештатная авторка «СБ» Ю. А.; нет охоты пояснять, кто это). Июньский вброс Алексея о «фашизме» у Виктора Цоя (мол, «если ты слаб, то зачем тебе жить»; здесь с 12:13) ниже всякого плинтуса. Докладчик походя извратил и посыл, и собственно текст песни «Мама, мы все тяжело больны» 🙁 Напомнило газетно-комсомольскую писанину 1980-х гг. с критикой рок-творцов, успевшую зацепить меня за живое в детстве.

Белорусская бегунья Кристина Тимановская сумела-таки сказать в Токио «Руки прочь, прочь от меня». Чем это кончится, покажет время; главное, что спортсменка в безопасности. А её бывшие наставники Юрий Моисевич (главный тренер по лёгкой атлетике) и Артур Шумак (старший тренер), судя по расшифровке аудиозаписей, оказались очень приблизительными воинами… Но их, прикрывающих своих начальничков, даже отчасти жалко – с чего там гниёт рыба?

Карикатурист «Немецкой волны» Сергей Ёлкин среагировал оперативно (02.08.2021)

Поменьше, чем поступок Тимановской, но нашумел и выезд из Беларуси Владислава Ковалёва, международного гроссмейстера с текущим рейтингом ELO 2637, уволенного из Республиканского центра олимпийской подготовки по шахматам и шашкам (РЦОП) в конце 2020 г. C 12 до 23 июля с. г. Владислав выступал на Кубке мира в Сочи, где представлял уже не Белорусскую федерацию шахмат, а ФИДЕ. Он дал интервью «Радыё Свабода», поведав о своих перипетиях… Лично я с Владом не знаком и ничего против него не имею, но интервью не впечатлило. Глядите сами.

Перед стартом чемпионата Беларуси в октябре 2020 г. В. Ковалёв, как и некоторые другие спортсмены, отказался подписывать соглашение, запрещавшее несанкционированные контакты с прессой и т. п. «И сразу же в ответ посыпались фразы: „тебя уволят“, „не продлят контракт на следующий год“, „незаменимых нет“, „других подготовим“… Только представьте себе — недавно мне пели дифирамбы, гордились моими успехами, а теперь, оказывается, всё забыто, и я стал ненужным. Терпеть все эти унижения и оскорбления я не хотел».

Во избежание голословности, да и для того, чтобы (возможно) облегчить жизнь другим, гроссмейстер мог бы назвать «адреса, пароли, явки» тех, кто прессовал его по линии министерства. Система системой, но у её «винтиков» есть имена-фамилии… Не желая деанонимизировать своих обидчиков, В. Ковалёв объективно сыграл по её правилам – a может, и хитромудрая редакция «РС» помогла.

Cправочно о РЦОПе: директор – Корчинский Сергей Александрович, замдиректора по основной деятельности – Раткевич Ольга Ивановна, начальник учебно-спортивного отдела – Мочалов Евгений Вениаминович. Старший тренер национальной команды по шахматам – Борсук Юрий Геннадьевич. Кто курирует шахматы в руководстве министерства спорта и туризма РБ (министром пока ещё служит «белорусский военачальник» C. М. Ковальчук), я не знаю, но дал бы ему/ей слово для полноты картины. Мой mail для связи – как всегда, внизу.

Удивительно, кстати, что собеседник «РС» удивился поведению своих «попечителей» – ему ли, много лет входившему в сборную, было не знать, как меняется отношение к «бунтарям», невзирая на их прежние заслуги. Наверняка В. Ковалёв слышал о кейсах своих старших товарищей, неоднократных чемпионов страны Сергея Азарова и Анны Шаревич, но верил, что его-то «барский гнев» не коснётся. Когда федерация слаба, раздираема противоречиями, а ведущие игроки зациклены на своей карьере («снова в бой каждый сам за себя»), чего уж нарекать на то, что «Меня не поддержали некоторые люди, на глазах которых я вырос как шахматист и как личность. С каких пор я сделался для них чужим?»

Владислав не участвовал в чемпионате Беларуси 2021 г. (май), где на Кубок мира отобрался Кирилл Ступак, и позже «пробил» себе место в июльских соревнованиях через президента ФИДЕ Аркадия Дворковича. Пусть так, но cтранно ли, что официальная Беларусь отправила на Кубок – чемпиона Беларуси? Да, гроссмейстер Ступак замыкал десятку белорусских игроков по ELO, а Ковалёв был №1, однако не всё ведь решает рейтинг… Иначе не имело бы смысла проводить турниры претендентов (звание чемпиона мира могли бы разыгрывать 1-й и 2-й номерa по списку ФИДЕ).

Вопреки «РС», В. Ковалёв не «первым среди белорусских шахматистов преодолел планку рейтинга 2700 в классических шахматах». Борис Гельфанд из БССР взял эту высоту 30,5 лет назад, а затем, представляя уже независимую Беларусь, повторял успех в середине 1990-х:

Cправедливости для, «набить» ELO 2700 в конце ХХ в. было куда сложнее, чем в конце 2010-х.

Ещё ляп «Свабоды»: в конце 2020 г. Владислав был якобы «единственным в Беларуси гроссмейстером с рейтингом свыше 2600». Между тем с февраля 2020 г. и до апреля 2021 г. рейтинг минчанина Сергея Азарова равнялся 2604. Позже – 2603.

Азаров в 2013 г.

Публикация «РС» (29.07.2021) подтолкнула к рассуждениям о Ковалёве и Ступаке иные нешахматные медиаресурсы, но лучше б они вовсе не писали о шахматистах, чем так…

ТГ-канал «Еврорадио»:

«Новы час», газета, ушибленная прокуратурой и «Белпочтой»:

Напомню: к 31 июля, не говоря о 01.08.2021, и Ступак, и Ковалёв свои таймы на Кубке мира давно отыграли.

«Классика» мало-помалу заходит в тупик. С конца 2000-х гг. утверждаю, что надо продвигать вольные шахматы (они же шахматы-5039), независимые от всяких РЦОПов, БФШ и ФИДЕ. Поговорил об этом в книжках…

Но, видно, обделён я даром убеждать – за истекшие 10 лет первенства Минска по вольным шахматам устраивались только дважды, в 2012 и 2013 гг. Ещё пару лет спустя по инициативе Вадима Жилко был организован турнирчик по шахматам-5039 среди членов Союза белорусских писателей. Неизвестно, когда удастся повторить, т.к. офис СБП, насколько знаю, по-прежнему заблокирован местной «опричнинкой». Ну, хоть сайт работает 🙂

Почитал беседу Басикирской с Людмилой Кебич – деятельницей, давно возглавившей гродненское отделение «Союза писателей Беларуси». 17 июля Людмиле Антоновне исполнилось 70, и я, конечно, присоединяюсь к поздравлениям в адрес поэтессы, уроженки Волковысского района, но интервью – испанский стыд…

«Нашему государству только 27 лет, той же Америке — больше 100… Шестнадцать лет назад, когда был создан современный государственный Союз писателей…». С такой фамилией и не знать, что Республика Беларусь «гоняла во всю мощь» до 1994 г.?! Но, похоже, г-жа Кебич – не дура, а просто прикидывается ей выгодно делать вид, что государство началось с Лукашенко. Установочка «сверху» такая – одиозные речи актёра Гостюхина как бы намекают.

«Власть отвратительна, как руки брадобрея», – сравнивал Осип Мандельштам. «Государственный Союз писателей», пожалуй, из той же оперы. Даже при Сталине литераторы иной раз делали вид, что автономны. И если нашу организацию, не дай Б-г, всё же прихлопнут, то где-где, а в огосударствленном «общественном объединении» меня не будет.

Новостишка (29.07.2021) с того же sb.by:

Новоиспечённый гендиректор «Керамина» три года, с июня 2018 г., руководил раскидистым Центральным районом, где я родился и живу. «Наша Ніва», запилившая сайт-зеркало вместо «зачищенного» nn.by, резонно заметила, что:

Наибольшую известность Дмитрий Петруша приобрел летом 2020 года. На провластном мероприятии, которое проходило в Киевском сквере Минска, ребята из Дворца молодежи, стоявшие за диджейским пультом, неожиданно включили песню Виктора Цоя «Перемен». Люди на площади живо отреагировали на это, начали аплодировать. Петруша подлетел к колонкам и начал выдергивать из них провода. Также он позвал милицию…

А вот что не упомянуто в «пяти фактах» от «НН».

– Именно в Центральном районе ещё до инцидента 06.08.2020, кратко описанного выше (кстати, в тот вечер Петруша буквально грудью перекрыл Марии Колесниковой доступ к площадке у кинотеатра «Киев», за что его расхвалил пропагандист Придыбайло), началась кампания по срыву бело-красно-белых флагов, с подгонкой грузовиков к балконам и проч.

– Администрация района «душила» образовавшуюся в августе 2020 г. «площадь Перемен», поощряя «ленторезов», и я полагаю, что за трагедию 11-12 ноября глава администрации несёт как минимум моральную ответственность. Первого августа с. г. Роману Бондаренко исполнилось бы всего 32 года; дело о его жестоком избиении буксует (ох, предсказуемо).

Может, назначенец – хотя бы «крепкий хозяйственник»? Чуть сомнительно. Прогулялся я по бульвару Шевченко и прилегающим кварталам (малая часть Центрального района) – далеко не идеально здесь использовались ценные пространства!

«Домашний» разорился и выехал ранней весной 2021 г., но обширный зал по бул. Шевченко, 17 простаивает и в начале августа

А на бул. Шевченко, 24 помещение пустует больше года

«Квартал Короткевича, Мальдиса» (ул. В. Хоружей, 42 и 46/1) в начале этого лета покинули сервисный центр и веломагазин, вселившийся осенью 2020 г.

Бывший бассейн «Орлёнок» на ул. Каховской, 74 реконструируется с июля 2018 г., «конца и края нет». Планировали завершить осенью 2019 г.

Разбитый фонтан у «Киева», о коем писал здесь и здесь, ещё можно объяснить, но и такую малость, как целая скульптура дворничихи во дворе на углу Каховской и Карастояновой, глава района после себя не оставил 🙁 Фото 03.08.2021, то же видел в мае.

Относительные успехи райадминистрации – включение в середине июля с.г. питьевого источника у Комсомольского озера (перед тем о проблеме упоминалось на belisrael, всего трижды) и прошлогоднее благоустройство территории у моей родной школы № 79, ныне гимназии № 34.

Правда, учебное заведение на ул. Азизова, 3 всё больше напоминает казарму, но это уже беда нашего времени. С 1 сентября сулят повсюду в школах турникеты и видеокамеры, много видеокамер…

У «главы государства» был вариант – согласиться на назначение главой «Керамина», где свыше 2000 сотрудников, кого-то из замов директора, уходящего в отставку. Тем более что Александр Яновский, руководивший предприятием с 2012 г., просил об этом 2 года назад, беседуя с Мариной Коктыш:

Хотелось бы, чтобы, когда я уйду, кто-то из моих заместителей сел на мое место. Чтобы не искали директора со стороны. У меня действительно очень квалифицированные заместители, причем молодые люди, примерно вашего возраста [около 40 лет. В. Р.]. И уже с огромным опытом управления! Хотелось бы, что завод достался людям, которые им живут и которые его любят…

А. Яновский с наградой «Человек дела-2019»

Но после волнений 2020 г. подыскали приблизительного «со стороны» – чиновничка, никогда не занимавшегося ни производством керамической плитки, ни её продажей, и даже не курировавшего эти процессы («Керамин» обитает не в Центральном, а в Октябрьском районе Минска). Выводы о здешней кадровой политике делайте сами.

Вольф Рубинчик, г. Минск

03.08.2021

wrubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 04.08.2021  03:33

В. Рубінчык. КАТЛЕТЫ & МУХІ (66)

Чытачам – шалом, нечытачам – паўшалому! Насоўваецца свята Ханукі, якое з года ў год нейк адметна грэе. Дрэйдла праз сваё савецкае дзяцінства круціць не давялося, аднак дранікі (бадай латкес) – наша кулінарнае ўсё. І перамога продкаў над прыгнятальнікамі – дужа сімпатычная з’ява, і прынцып «вялікае з малога», калі дзённай порцыі алею хапае на тыдзень з гакам – гэтак сама.

Акурат 10 год таму тэлефанавалі мне з радыё «С.», на Хануку выводзілі ў прамы эфір. А ў мяне ў той дзень скокнула тэмпература, язык не слухаўся, дык і плёў кашалі з лапцямі… З таго часу зносіны з супрацоўнікамі хітрамудрага радыё меў толькі па перапісцы, а цяпер, пасля брыдкага ўчынку аднаго з рэдактараў (пра іншых таксама ведаю сёе-тое малапрыемнае, хоць адмыслова не цікаваў), спыніў і ліставанне. Час ідзе, прыярытэты мяняюцца… Нікому сваёй думкі не навязваю, але парадак дня для Беларусі лепей бы вызначаць яе грамадзянам, незалежным ад замежных структур, тым болей (пры)ўрадавых.

Як бачна з віншаванкі ў газеце «Берега» (лістапад 2017), і афіцыйны прадстаўнік Ізраіля апынуўся пад Хануку «на сваёй хвалі». Арыгінальная трактоўка свята – гэта адно, а другое – трэба мець не абы-якое выабражэнне, каб убачыць у РБ яўрэйскую «абшчыну» (не блытаць з асобнымі арганізацыямі – яўрэйскімі, квазіяўрэйскімі і псеўдаяўрэйскімі). Да таго ж, па-мойму, ясна, што ніводная грамадская або рэлігійная суполка не цягне на ролю «моста» паміж яўрэямі і беларусамі, а пагатоў паміж Ізраілем і Беларуссю. Усе яны занятыя перадусім уласным выжываннем – вунь той жа выдавец «Берегов», Іудзейскае рэлігійнае аб’яднанне, штомесяц скардзіцца на фінансавыя цяжкасці.

Турысты, бізнэсоўцы, культурныя дзеячы, якія ездзяць туды-сюды-назад, як правіла, не маюць патрэбы ў паслугах тутэйшых «лідэраў»; іх контрагенты (гіды, арэндадаўцы, юрысты, прадзюсеры…) працуюць незалежна ад волі прафесійных яўрэяў. Гэта што да «народнай дыпламатыі», а афіцыйныя ізраільска-беларускія адносіны яшчэ менш завязаныя на маламоцным «трэцім сектары»; хто-хто, а пасол павінен пра тое ведаць. Адылі будзем лічыць, што ён проста хацеў зрабіць прыемнае яўрэям у «постсоветстких» (sic) краінах. У такім разе дзякуй яму ў капялюш кіпу.

Год 2017-ы характарызаваўся трампуцінскімі закідонамі і далейшай эрозіяй сістэмы міжнароднага права, што для невялікіх краін, у тым ліку Беларусі (найперш) і Ізраіля (у меншай ступені), стратэгічна нявыгадна. Але што паробіш, перажывем неяк. Абы ў жыхароў нашых краін часцей абуджаліся «пачуцці добрыя».

…Перачытваў «Легенду пра Уленшпігеля» Шарля-Тэадора-Анры дэ Кастэра – і ўсцяж лавіў сябе на думцы, што гэта не проста круцельскі раман з прагай помсты за «попел Клааса», а і прышчэпка ад каланіялізму ды цемрашальства, такая памысная праз 150 год пасля першага выхаду кнігі (у снежні 1867 г.). Аж крыху зайздросна, што саракагадовы Кастэр меў у актыве такі выдатны твор, і цяжка не згадзіцца з расійцам Змітром Быкавым, які мяркуе, што гэтую кнігу, нягледзячы на яе жорсткасць, трэба даваць чытаць ужо сямі-дзевяцігадовым дзецям: на прыкладзе нацыянальнага эпасу Фландрыі «чалавек пачынае разумець, як робіцца эпапея». Праўда, сам я прачытаў «Легенду…» гадоў у 12, а цяперашнія выдаўцы ставяць на яе пазнаку «16+», што ўвогуле абсурдна. Ну, перастрахоўшчыкаў ва ўсе вякі хапала…

А вось дохтур гістарычных навук Эмануіл І., які выдаў чарговую «цагліну» на 500 з лішнім старонак, прысвечаную гэтым разам крываваму Цанаве («Лаврентий Цанава. Его называли “Белорусский Берия”», Мiнск, 2016), Кастэра ў дзяцінстве яўна не чытаў, і ў спелым веку наўрад ці заглыбляўся ў творчасць Караткевіча («Хрыстос прызямліўся ў Гародні» – наскі аналаг «Уленшпігеля», няхай з пэўнай нацяжкай). Калі б І. чытаў «патрэбныя кнігі» ((С) Ул. Высоцкі), то не ўзяўся б адбельваць обер-ката з дапамогай ліслівых выразаў тыпу «таленавіты аналітык, храбры і вельмі камунікабельны чалавек… ненавідзеў паклёпнікаў, махляроў і падманшчыкаў, быў добрым сямейнікам і клапатлівым дзядулем». На гэтае адбельванне звярнуў увагу філолаг Міхась С. – і дастаў газетны адказ ад гора-гісторыка, маўляў, апанент мысліць як дылетант, закранае гонар «вучонага і выкладчыка», ды ўвогуле нічога не ведаў пра Цанаву да згаданай кнігі.

Міхась С., мой старэйшы таварыш па Саюзе беларускіх пісьменнікаў, насамрэч павёў сябе досыць наіўна. Як быццам не ведаў, хто такі І. – 78-гадовы прыстасаванец, які ўсхваляў яшчэ Лёніка Брэжнева, аматар падбіраць чужыя тэксты без спасылкі на іх… Колькі ўжо было публікацый, дзе паказваліся цынізм і некампетэнтнасць І., хоць бы ў «Анахну кан» (2002) і той жа «Народнай волі» (2003) – яму як з гусі вада.

Хіба адчуваючы, што выбраў не тую мішэнь, пад канец С. гукнуў: «Няўжо выдавецтву “Адукацыя і выхаванне” няма чым заняцца? Няўжо нашы школы і ўніверсітэты цалкам забяспечаны навучальнай літаратурай? Няўжо і далёка не аб’ектыўная кніга пра Цанаву, на думку міністэрскіх чыноўнікаў – таксама навучальная літаратура? Мне як падаткаплацельшчыку не дае спакою пытанне: чаму ў Мінадукацыі з’явіліся “дубы”, якія вырашылі “пашумець” яўна не “сваёй дуброве”?» Аднак і гэтыя пытанні – збольшага рытарычныя. Больш дарэчна было задаваць іх у 2003 г., калі згаданае выдавецтва было яшчэ ўстановай, г. зн. непасрэдна падпарадкоўвалася міністэрству ў сваёй дзейнасці. Тады намесніца дырэктара (якая кур’ёзна пісала рускае слова «гонорар»: «ганорар») красамоўнічала на судзе: маўляў, навошта расказваць пра сталінскія рэпрэсіі ў шахматным часопісе? (Сам я і не расказваў, але паставіў у нумар нарыс Вадзіма Жылко на тэму «шахматы і літаратура», там было пару радкоў пра Сталіна.) Дзяўчына маёй генерацыі, аматарка замежных паездак… Яшчэ на пачатку 2000-х гадоў я скеміў, што «пакаленне БРСМ» – часцяком яшчэ больш паскуднае, чым замшэлыя, карыкатурныя камунякі тыпу тав. Малафеева (не футбольнага трэнера, вядома ж). Апошнім часам пацвярджалася шмат разоў…

У сярэдзіне 2000-х «АіВ» набыло форму РУП – рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства. Гэта значыць, яно ўладае самастойнасцю ў гаспадарчай дзейнасці, і фармальна мінадукацыі за яго рэдакцыйную палітыку не адказвае. Карацей, які б трэш ні выпускалі, заўсёды могуць адбрахацца: «Мы – прадпрыемства, павінны зарабляць грошы».

З ліста намесніка міністра працы і сацыяльнай абароны РБ, 2004 г. Намміністра адукацыі ў тым жа годзе паведамляў: «кіраўніцтву “Выдавецтва “Адукацыя і выхаванне” зроблена заўвага…»

Магу толькі паспачуваць шараговым супрацоўнікам; не думаю, што стаўленне да іх адміністрацыі з 2004 г. істотна змянілася ў лепшы бок, хутчэй наадварот.

…«Год навукі» ў Беларусі яшчэ не скончыўся, але выглядае, што найбольшым яго дасягненнем застанецца «ІІ з’езд навукоўцаў» у Мінску (12-13 снежня, для больш як 2000 дэлегатаў). Штопраўда, навуковыя адкрыцці робяцца не на з’ездах: імпрэза можа прыгадзіцца хіба што сацыёлагам (як прадмет для вывучэння). А добрых пажаданняў можна і без выдаткаў на пышныя мерапрыемствы накідаць цэлы мех… Што не раз і не два рабілася ў «Катлетах з мухамі». Зрэшты, у бюджэце РБ на 2018 г. доля выдаткаў на навуку па-ранейшаму складзе менш за 1% (і нават не дасягае сціплага паказніка 2011 г., 0,7%), то «нафіга папу баян»?

У нечым разумею і ўрадоўцаў з парламентарыямі: адшпіліш сур’ёзную суму такім «аўтарытэтам», як акадэмікі, апісаныя ў папярэдняй серыі, дык потым сам не будзеш рады. Але хто вінаваты, што створана сістэма, якая заахвочвае ў навуцы маўчалінскія «памяркоўнасць і акуратнасць», іначай кажучы, пасрэднасць – хіба не высокія чыноўнікі? Упэўнены, калі б незалежныя эксперты прааналізавалі дзейнасць Міхаіла М-ча на чале Акадэміі навук у 2001–2010 гг., то выявілася б нямала цікавага. Дый майса пра абарону М-чам, кіраўніком адміністрацыі Лукашэнкі, доктарскай дысертацыі па эканоміцы ў канцы 1990-х інтрыгуе не менш, чым расійскі «казус Мядзінскага».

Няма ў сінявокай свайго «Дысернета», а варта было б стварыць: дальбог, беларускай навуцы хоць трохі палягчэла б. Падобныя задачы ставіў перад сабой мінскі часопіс «Аrche» ў 2000-х гадах, асабліва ў «скарынаўскіх» выпусках, але «ніасіліў». Замежныя навукоўцы, патрыёты Беларусі, маглі б асіліць пры падтрымцы мясцовых кадраў… Мо і філосаф-выкладчык Пётр Р. перастаў бы наракаць, што «большасць студэнцкіх работ – плагіят»: «старых малпаў» не навучыш новым трукам, затое моладзь паціху прызвычаілася б да самастойнай даследніцкай працы.

Філолаг Аляксандр Ф. заявіў у «Народнай волі» (08.12.2017), што «краіна павінна ператварыцца ў адзіную каманду». Адным з «драйвераў», як ён лічыць, мае стаць памяць пра рэпрэсаваных, для захавання якой нямала зрабіў рэдактар партала tuzinfm.by Сяргей Будкін (куратар праекта « (Не)расстраляная паэзія»).

Пры ўсёй павазе да С. Будкіна – які, дарэчы, папулярызуе на сваім партале і «хасідскае рэгі» Пінхаса Цынмана – і згаданай у народнавольскім артыкуле Ганны Севярынец, памяць пра 1937 г. слаба яднае «дзяржаўнікаў» і «апазіцыянераў» (тэрміны Ф., я б такімі не карыстаўся), і ў бліжэйшы час не паяднае. Гаваркі факт: на краўдфандынгавай платформе праект сабраў менш за 10 тыс. рублёў з запрошаных 15 тыс., г. зн. усяго 64%. Выдатная лекцыя Андрэя Хадановіча пра Тодара Кляшторнага (між іншага, паэт пісаў і пра яўрэяў; пад канец Андрэй працытаваў адпаведныя радкі) за два тыдні прыцягнула ўвагу каля сотні інтэрнаўтаў.

Так уладкаваны сучасныя людзі: пераважнай большасці абыякава нават тое, што адбывалася летась, а не тое што 80 год таму. Можа, уплывае пастаянны перагруз інфармацыяй… Як бы ні было, уратаванне ў краіне навукі як апірышча рацыянальнасці – больш дарэчны драйвер. Гэткая тэма, звернутая ў будучыню, а не ў мінулае, насамрэч дазволіла б распачаць «паўнавартасны агульнанацыянальны дыялог у імя Беларусі». Аднак афіцыёзныя з’езды навукоўцаў, зразумела, збіраюцца з іншымі мэтамі.

Дужа спадабалася показка ад каманды электроннага слоўніка skarnik.by: «Сядзіць беларус у канцлагеры, і тут ахоўнік-акупант звяртаецца да яго па-беларуску. А БОЖУХНА, ЯКОЕ ШЧАСЦЕ, ДАВАЙЦЕ ЯШЧЭ ШЫЛЬДАЧКІ ПЕРАКЛАДЗЁМ!”». Тут я адразу ўспомніў, што беларусізацыяй бланкаў розных карных устаноў колькі год таму займаўся калега Л-ц. Зрэшты, хто я такі, каб кпіць з яго? Сам жа некалі «перавыхоўваў» міліцыянтаў, пракурораў і суддзяў, цешыўся, калі службоўцы пераходзілі на беларускую, абстрагуючыся ад іхніх намераў. Гэта пройдзены этап; зараз мне хочацца атрымліваць рэальныя перамогі, а не толькі маральныя/сімвалічныя.

В. Міхедзька заклікае «памятаць і разбірацца»

З пазітываў: музей гісторыі польскіх яўрэяў «Полін» «загаварыў па-беларуску», то бок беларуская стала мовай аўдыёгідаў у варшаўскай мемарыяльнай установе. Гомельскі гісторык Валянцін Міхедзька ў рамках адукацыйнага праекта «Краявід» запісаў грунтоўную лекцыю пра яўрэяў Гомеля і не толькі. Бліскучая Бенька з мужам-музыкам наведала Ізраіль з гастролямі – ужо другі раз (першы меў месца сёлета ў маі). Здаецца, усё прайшло паспяхова. Аўтар трылогіі «Беларусалім» Павел Севярынец, правёўшы пафасную прэзентацыю першай часткі рамана ў Мінску (16.11.2017, «Золак»), ездзіць з ёй па рэгіёнах. «Беларусь вынасіла пад сэрцам Ізраіль», – кажа адзін з герояў рамана.

Вольф Рубінчык, г. Мінск

12.12.2017

wrubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 12.12.2017  16:45