Category Archives: Об интересном и разном из израильской жизни
Положат ли конец самодурству израильского консула новые министры?
Вот как об этом рассказывает Евгений. “В начале беседы с консулом произошел спор о моей конфессиональной принадлежности к иудаизму. Я утверждал, что моя конфессиональная принадлежность иудаизм, так как я еврей по Галахе, моя мать еврейка. Консул утверждал, что раз я не веду религиозный образ жизни, то я вроде как и не отношусь к иудаизму. Я сказал, что у евреев это этно-конфессиональная, семейная общность и “национальность” от “вероисповедания” не отделяется. И понятия еврей и иудей это синонимы. Да, я веду светский образ жизни, но моя конфессиональная принадлежность иудаизм.
מי אחראי לחוסר שליטה בפקידים ה”רוסים” של משרד הקליטה
במאמרו של איגור מולדבסקי מיום 15 בפברואר “הממשלה ויתרה על עליית דובר הרוסית”: ישיבת חירום בכנסת
.
תפסה את תשומת לבי תגובתו של חברי הטוב, מורה לפיזיקה שעלה ארצה ב-1991, בוריס ע’ בן ה-78.
.“אירה זליקמן! אבל אחרי הכל, עם ההגעה לישראל את קיבלת הכל ומיד. אני פשוט לא מצליח להבין מאיפה באה שנאה כזו לאנשים שזה עתה הגיעו? או שמא המאבק “על טוהר הגזע” האפיל אצלך ואצל אחרים על תחושת החמלה הפשוטה והאנושית כלפי אחרים ? מהר מדי שכחנו הרבה: מה השארנו ולאן הגענו! לאן אנחנו הולכים, למה הגענו? תוצאות הבחירות לא הראו לך כלום?”.
קל להיות פרשן, כשאתה שוכב על הספה, מעמיד פנים ששום דבר לא ידוע על מה שקורה בתהליך קליטת עולי, הזכאים במלואם לחזור ארצה ולהתעל לגמרי שמי שאשם במצב הקיים הם אלה ששולטים, אלה שישבו בממשלה עד לא מזמן .
.
אני רוצה לשתף בסיפור אמיתי שנגע גם בי:
.
ב-8 בפברואר, טס לישראל יבגני ש’, בן 51, מדען בתחום המדעים המדויקים, אזרח רוסיה. הוא בא עם כל המסמכים הדרושים המאשרים את יהדותו. בבן גוריון בדק הקונסול את המסמכים ושלח מכתבים לפקידי המשרד. כשנשאל באיזו כתובת יתגורר, אמר שקרוביו בארץ לא ענו. אמרה הפקידה שישכור בית מלון, כנראה מתוך אמונה שעולים של היום הם בעלי משאבים גדולים, שבמקרה שלו זה בכלל לא כך. אחר כך היא איימה שאם לא ימסור כתובת, היא לא תקלוט אותו בכלל..
Кто ответственен за беспредел русскоязычных чиновников министерства абсорбции
, но в конце рассказа записал мой тел. имя и фамилию и сказал, что перезвонят, чего не произошло.Volunteering in Israel (2) / (2) התנדבות בישראל
Volunteering in Israel (1) / (1) התנדבות בישראל
Photos of volunteers in the Yad BeYad organization in Lod before Rosh Hashanah holidays of 2022
September 20
Penina Shtauber – Scaleops
איליי אלגרבלי
שגיא גולן מרחובות – תיכון למדעים עתיד לוד
September 21
שמעון רובינשטיין
אלון כהן מתל אביב – תיכון למדעים עתיד לוד
***
From the site’s founder and administrator:
Please send complete names to undersign some pictures.
Do not forget about the importance of supporting the site
Published December 23/2022 22:40 / פורסם 23 בדצמבר 2022 22:40
Коллаборанты в Израиле. Кто они? (I)
Несомненно на 1-м месте Кедми, с 2015 не вылазивший из империи, да и отметившийся посещением Синеокой, где пропевал дифирамбы белорусскому диктатору, но в конце сентября драпанувший обратно в Израиль. Ниже собраны некоторые образцы его “подвигов”.
Скорее всего проект Кедми был задуман и осуществлен КГБ. И американцы в 1970 не ошибались, считая его агентом КГБ. Что-то есть схожее с Шабтаем Калмановичем, также родившемся в 1947, репатриировавшемся в 1971, осужденным в 1987 к 9 годам заключения за шпионаж в пользу СССР; просидел 5,5 лет в израильской тюрьме. В 1993 году был помилован и освобождён. Ходатайства о его освобождении направляли Горбачёв, Янаев, Пуго, Руцкой и другие государственные деятели, а также многие мастера культуры (друзьями были Лещенко, Винокур, Розенбаум…) По свидетельствам некоторых бывших кадровых сотрудников ГРУ Генштаба ВС СССР, штатным агентом спецслужб СССР Калманович не являлся, но «был интересным „осведомителем“, хотя наши люди с ним работали так, что он и не догадывался об этом».
***
Яков Кедми, биография которого насыщена различными интересными событиями, 1967 года совершил поступок, на который в те годы мог решиться только крайне отчаянный и Молодой человек пришел к воротам израильского посольства в Москве и заявил, что хочет переехать на постоянное место жительство в эту страну. Конечно же, его никто не пустил, тогда он силой и руганью прорвался на территорию консульства, где в итоге его встретил дипломат по имени Герцль Амикам. Дипломат решил, что все происходящее является возможной провокацией со стороны КГБ и потому не дал положительного ответа на просьбу юноши. Однако через неделю настойчивый Яков вновь попал в посольство и все же получил такие желанные бланки для иммиграции.
В июне 1967 года, когда СССР разорвал дипломатические отношения с Израилем из-за Шестидневной войны, Кедми прилюдно отказался от гражданства Союза и начал требовать предоставить ему возможность навсегда выехать в Израиль. Тогда же он проник в посольство США в Москве, где провел длительную беседу с консулом по поводу выезда в страну Земли Обетованной.
20 мая 1968 Яков Кедми (биография которого достойна уважения) стал автором письма, которое было отправлено в Верховный Совет СССР. В нем парень жестко осудил проявления антисемитизма и выдвинул требование лишить его советского гражданства. Кроме того, он самовольно провозгласил себя гражданином израильской державы. Данное заявление стало первым в Союзе такого плана. В конечном счете, в феврале 1969 году он все-таки переехал в Израиль и по некоторым данным даже сжег на Красной площади свой паспорт советского гражданина. Хотя сам Кедми сей факт регулярно отрицает.
Жизнь на новой родине
Яков Кедми, Израиль для которого стал новым местом жительства, по приезду в страну сразу же занялся вопросом репатриации советских евреев. В 1970 году он даже голодал возле здания ООН по причине того, что советские власти запрещали его родными переехать к нему. Вместе с тем американцы считали, что молодой еврей был тайным агентом КГБ. Воссоединение семьи произошло 4 марта 1970 года, после чего Яков сразу же стал бойцом Армии обороны Израиля. Служба проходила в танковых подразделениях. Затем было обучение в военном училище и разведывательной школе. В 1973 году был уволен в запас. За год до этого у него родился сын.
Полностью читать:
Израильский “разведчик” Яков Кедми: агент КГБ выходит из подполья? Кто такой Яков Кедми на самом деле? Кедми в контакте
***
16.07.2022
Кедми назвал срок взятия Россией под контроль Одессы
Бывший глава израильских спецслужб, военный эксперт Яков Кедми предположил в ходе эфира на Youtube-канале политолога Александра Вальдмана “Вальдман-LINE” когда российские войска в ходе спецоперации возьмут под контроль Одессу.
Как отметил Кедми, по его мнению, на недавней встрече президента России Владимира Путина с представителями командования ВС РФ обсуждалось дальнейшее продолжение наступательной операции за пределами Донбасса. Эксперт подчеркнул, что может только предполагать “где, куда, в каком направлении” пойдут дальше российские войска. Однако уже сейчас видно, что военные России “всерьез активизировались на черноморском побережье”.
“По факту, закономерное в этой ситуации продвижение к Одессе уже началось с нескольких сторон”, – подчеркнул Кедми.
Он добавил, что если события будут развиваться нынешними темпами, то Одесса “будет взята к началу сентября”.
“К началу учебного года Одесса будет освобождена. Учебный год начнется уже по российской программе”, – еще раз высказал мнение эксперт. Он добавил, что по срока могут быть незначительные погрешности в две-три недели.
Он также предположил, что взятие под контроль Одессы идет “медленно, но уверенно”, так как требуется специальный подход, чтобы город не был превращен в руины.
“Такой подход был выработан и соответствующие приказы отданы”, – также отметил Кедми.
(Ал. Вальдман, член израильского отделения “Координационного совета организаций российских соотечественников” (КСОРС), одиозной организации МИД РФ “Соотечественники”, ставящей целью создание прокремлевской политической организации бывших и нынешних российских граждан , проживающих за рубежом России – А.Ш.)
https://www.youtube.com/watch?v=RHl4PxrAT0I
Смоленск
Тула
Яков Кедми — израильский государственный деятель, дипломат, хорошо знаком российским телезрителям по телевизионным шоу. Когда дают слово Кедми, мало кто
отваживается его перебивать или забалтывать. Безупречный русский язык, аргументированность доводов и железная логика заставляют аудиторию внимательно слушать, прерывая его монологи лишь заслуженными аплодисментами.
В рамках своего выступления «Мысли о насущном» Яков Кедми поделится с вами мыслями о будущем человечества, приоткроет завесу тайн мировой политики и ответит на все интересующие вас вопросы.
Известный государственный деятель и оратор недавно побывал в Туле. В рамках визита в эксклюзивном интервью он ответил на вопросы корреспондентов «Тульских известий». В частности, Кедми прокомментировал ситуацию с поставками на Украину западного вооружения. – Западные поставки не играют большой роли, – считает Кедми. – Ни по количеству, ни по качеству, ни по способности использовать это вооружение принимающей его стороной эти поставки не могут повлиять на ситуацию всерьез. Ничего из ряда вон выходящего у них нет. По сравнению с тем, что они посылают, российское вооружение гораздо лучше. Не поставки решают вопрос, не инструкторы, не та или иная помощь, оказанная напрямую или косвенно. Все зависит только от российской армии и от того, какие цели перед ней будут поставлены. Только от действий России, и никто России там помешать не может.
***
5 августа 2022
Кедми раскрыл тайну ограниченных поставок оружия Западом Киеву
Военный эксперт, бывший руководитель израильских спецслужб Яков Кедми в беседе с российским ученым и политологом Евгением Сатановским на канале “Соловьев Live” ответил на вопрос, почему США и Европа отправляют Киеву ограниченное количество оружия, что не позволяет украинской армии осуществить перелом в боевых действиях.
Как подчеркнул Кедми, дело не в страхе Запада перед Россией или жадности. Просто потенциал военно-промышленного комплекса Запада, который деградировал много лет, в настоящее время крайне низкий.
“Украина – яркая иллюстрация страшного диагноза западного ВПК”, – сказал Кедми. Он отметил, что власти Германии заявили, что дадут оружия сколько угодно, но на поверку оказалось, что у них просто нет военной техники.
“На поверку в Германии современных танков всего 40 штук. А в общей сложности у ФРГ всего двести с лишним танков”, – отметил Кедми, добавив, что это учитывая древние раритеты.
Эксперт подчеркнул, что у Британии модернизированных танков примерно столько, и чуть больше более или менее новых у Франции.
“У американцев на самом деле тоже большие проблемы. Вот F-22, их очень мало, штучный товар, сняли с производства. F-35 «съел» сотни миллиардов, но вышел куда хуже”, – продолжил Кедми, подчеркнув, что поэтому и осуществляются эти “странные мизерные поставки оружия на Украину”.
Кедми считает, что восстановить потенциал ВПК в ближайшие годы Запад не сможет, так как для этого нужно строит новые заводы, изыскивать ресурсы. При этом большинство подобных предприятий давно обанкротилась и остались только два-три гиганта, которые не могут работать на полную мощность из-за кризиса.
***
22 августа 2022
И на этом сборище, конечно, не обошлось без израильского агента
Первый Международный антифашистский конгресс состоялся на «Армии 2022»
В работе Первого Международного антифашистского конгресса приняли участие представители Главного Штаба «ЮНАРМИИ» и юнармейцы. Конгресс собран по инициативе Министерства обороны Российской Федерации, чтобы предупредить мир о реальной угрозе неофашизма.
«Конгресс призван стать платформой для отстаивания исторической правды о решающем вкладе СССР в разгром фашизма в годы Второй мировой войны, а также для противодействия распространению нацистской идеологии. Борьба с проявлениями и реабилитацией нацизма должна стать бескомпромиссной и всеобъемлющей», – торжественно открыл работу конгресса Министр обороны Российской Федерации, Сергей Шойгу.
Выступая за объединение усилий всех здравомыслящих людей Земли во имя мирного справедливого и безопасного развития всех и каждого, участники конгресса призвали все миролюбивые силы мирового сообщества безоговорочно осудить любые проявления фашизма, нацизма и шовинизма.
«Наши мероприятия подтверждают, в обществе у молодёжи есть желание служить и развиваться во благо Отечества. За шесть лет численность Движения преодолела миллионный рубеж. К работе с юнармейскими отрядами активно подключаются общественно-политические деятели, медийные личности, победители международных спортивных соревнований, в том числе, чемпионатов мира и Олимпийских игр, ветеранские организации и люди, удостоенные звания Героя России и Героя Советского Союза. Это всё реальность, которая воплощается в жизнь во многочисленных проектах нашего Движения», – сообщил Начальник Главного Штаба «ЮНАРМИИ» Никита Нагорный на секции «Работа с молодёжью – ключевое направление деятельности международных антифашистских сил».
***
После Майдан 2014, захвата Крыма и начала войны на Донбассе Кедми вместе с Давидом Эйдельманом вступил в активное противостояние проводимым в Тель-Авиве израильским акциям в поддержку Украины, а на следующий год, уехав в московию, прописался и не вылазил до последнего времени из соловьиной помойки.
***
А вот и “херой”, нехило отъевшись, но так и не дождавшись захвата Одессы рашистами, сбежал “домой”. Бен-Гурион, 29 сентября 2022.
Хочется думать, что настанут в Израиле времена, когда этот, да и остальные коллаборанты, ответят за свои гнусные дела.
Продолжение следует.
Опубликовано 18.10.2022 03:52
В. Рубінчык. Азірнуўся не ў слязах
Шалом! Як пастаянныя чытачы ведаюць, мой дзень народзінаў — у канцы чэрвеня. З некаторых пор пачаў не так святкаваць яго, як падбіваць у гэты дзень прамежныя вынікі.
Ужо не рызыкую чотка размяжоўваць усё, што адбылося за год, на добрае і кепскае. Зразумела, што вайна ў суседзяў са шматтысячнымі чалавечымі ахвярамі — гэта пагана, а як наконт хваробы, перажытай увосень?.. Мaжліва, дзякуючы «цытакінаваму шторму» зарабіў імунітэт, якога не дала б ніякая прышчэпка.
Бадай, галоўнае – нікога не здрадзіў ды не падвёў праз уласнае раздзяўбайства. Паўдзельнічаў у цікавых праектах – «Штэтлфэст», рэдактура вялікага французска-беларускага слоўніка, падрыхтоўка фаліянта пра яўрэйскі Слуцк (вось-вось выйдзе друкам), агучка фільма пра ўцекачоў з гета. За «справаздачны» перыяд нашрайбаў з паўсотні фельетонаў — пра справы беларускія, яўрэйскія ды беларуска-яўрэйскія. Сёлета актывізавалася работа майго ютуб-канала (праўда, падпісчыкі па-ранейшаму пералічваюцца на пальцах аднэй рукі).
Тое, што бачыў навокал, энтузіязму не дадавала. Памерла мноства знаёмых: трэнеры па інтэлектуальных гульнях Уладзімір Лебедзеў (уладальнік «дыяментавай савы» з Пінска), Генадзь Лібаў, Аляксандр Паўловіч, Леанід Суднікаў. Таварышы ў літарацкіх шахматных турнірах: Яўген Бяласін, Яўген Кудраўцаў, Уладзімір Сіўчыкаў. Журналісты і даследчыкі: Уладзімір Ляхоўскі (з Ляхоўскім, праўда, толькі завочна быў знаёмы), Адам Мальдзіс, Уладзімір Пучынскі, Барыс Тасман. Авой, і пагаварыць не будзе з кім?..
Не тое каб з кожным часта камунікаваў, але – у прынцыпе, мог бы. Мяркую, год таму ніхто б не адмовіўся ад кантактаў, нават Сіўчыкаў і Суднікаў (каліва напружаныя з імі былі адносіны, ды я ніколі не «ляпаў дзвярыма»).
Досыць нечаканае віншаванне атрымаў 8 мая 2021 г. ад пісьменніка Кудраўцава, ён жа Травень:
Шаноўны дружа, віншую Вас з Сьвятам Перамогі нашых дзядоў і бацькоў. Таксама пасылаю Вам фота нашага ўдзелу ў спаборніцтве. У свой час Вы сваёй тактоўнасьцю, ветлівасьцю і добразычлівасьцю зьвярнулі маю ўвагу і я з ўдзячнасьцю гуляў з вамі чарговую партыю ў шахматы не клапоцячыся аб вынікаў самой гульні. Кастусь Травень.
Гэдак мы збіраліся 21.03.2021 – апошні раз перад фармальнай ліквідацыяй Саюза беларускіх пісьменнікаў. Адказаў я старэйшаму таварышу: «Спадзяюся, знойдуцца яшчэ магчымасці для сустрэч, абмену думкамі». Але больш пабачыцца з ім не выпала — у кастрычніку Я. Кудраўцаў адышоў у лепшы свет.
Баліць і тое, што за апошні год не былі вызвалены (напрыклад, па амністыі ў сувязі з прыняццем новай канстытуцыі) мае даўнія знаёмцы Алесь Бяляцкі, Павел Севярынец, Валянцін Стэфановіч, карэспандэнт belisrael Сяргей Спарыш ды іншыя. Больш за тое, пад раздачу трапілі іншыя людзі, з якімі так ці іначай перасякаўся, – менеджэрка Таццяна Кузіна, філолаг Андрэй Кузнечык, філосаф Уладзімір Мацкевіч. Кузнечыку тры тыдні таму прысудзілі 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму, Мацкевічу на днях – 5 гадоў. Тое, што судовыя працэсы адбываліся кялейна, як бы намякае на хісткасць абвінавачванняў… Сярод мэтаў крымінальнага пераследу, выглядае, ці не асноўным было запалохванне моладзі, каб менш разважала і пярэчыла.
Шмат ужо было сказана пра закрыццё ў Беларусі грамадскіх аб’яднанняў, кіраўнікі якіх аблыжна абвяшчаліся «экстрэмістамі», «нягоднікамі», etc., і пра тое, што ажывіліся ідэалагічныя службы, прагныя перапісаць мінулае ды сказіць вобраз сучаснасці. Адзін «разумнік» з дэпутацкім значком дагаварыўся да таго, што Літвы як дзяржавы зараз не існуе…
Напэўна, Сяргей К. — і яго калегі з дзярждумы РФ — слаба вывучалі вялікую і магутную рускую літаратуру, прынамсі не чыталi казку Салтыкова-Шчадрына пра руплівага начальніка-самадура. Нават гэны карыкатурны персанаж, калі яму прапанавалі «зноў закрыць Амерыку», запытаўся: «Але ж гэта, здаецца, ад мяне не залежыць?»
Ды што шараговы дэпутат «палаткі» – тут чалавек, які ўважае сябе за міністра замежных спраў РБ, сустрэўся з Якавам Кедмі – медыяклёвунам, які, раздаючы пагрозы ад імя Расіі на адрас Украіны і Вялікабрытаніі, чамусьці лічыць сябе палітолагам. Нават калі б ізраільскі спецслужбовец, адстаўлены аж 23 (!) гады таму, сапраўды займаўся аналітыкай, кансультавацца з ім – узровень міністра? Між тым «СБ» паведаміла 20.06.2022, што суразмоўцы «зацікаўлена і падрабязна абмяняліся меркаваннямі па самых актуальных пытаннях сусветнага і рэгіянальнага парадку дня». Наступным крокам для Макея будзе, відаць, зацікаўлены дыялог з Амірам Мульнерам – вельмі ўплывовы ў Ізраілі чалавек, з харошай сям’і, мае сувязі міжнароднага характару! Яму, без сумневаў, ёсць што сказаць па «самых актуальных пытаннях» 🙂
Цешыць хіба тое, што публічная сустрэча чыноўніка з прапагандыстам ладзілася не па лініі міністэрства замежных спраў Ізраіля, прынамсі ў акаўнце ізраільскага пасольства ў РБ пра яе ніц няма.
Мнагавата цяпер у Сінявокай карузлікаў, якія лічаць сябе волатамі, лёгка дазваляючы сабе істэрычныя празмерныя рэакцыі… Пра тое ж і гісторыя ў жыллёвым комплексе «Каскад», дзе 48-гадовы палкоўнік міліцыі, немалы чын у сваёй міністэрыі, дастаўшы «люлей» ад падлетка ў двары, пачаў cтраляць па ім і параніў (на шчасце, не смяротна). Нешта падобнае здаралася на Новы 2017-ы год у іншым раёне Мінска, але там: а) міліцыянт быў усё-ткі нявопытны, 23-гадовы; б) супраціўляўся яму дарослы чалавек нападпітку. Паводзіны ж палкоўніка нагадалі пра іншы казус:
24 верасня 2001 года [Авігдор] Ліберман прызнаўся ў Іерусалімскім раённым судзе, што напаў на 12-гадовага хлопчыка з паселішча Тэкоа за тое, што той ударыў яго сына. Інцыдэнт адбыўся ў 1999 годзе ў паселішчы Накдым. Сын распавёў Ліберману, што яго збілі тры хлопчыкі. Ліберман адшукаў аднаго з іх і ўдарыў яго па твары. Хлопчык упаў і атрымаў траўму. Ліберман схапіў дзіцёнка за руку і за каўнер, адвёў яго ў дом яго бацькоў у Тэкоа і прыгразіў, што нападзе на яго ізноў, калі той завітае ў паселішча Накдым. Ліберману выставілі абвінавачванне ў нападзе і пагрозах. Ён прызнаўся ў здзейсненым і пайшоў на юрыдычную здзелку. У выніку яму быў прысуджаны толькі штраф у памеры 7500 шэкеляў на карысць дзяржавы і 10000 шэкеляў на карысць пацярпелага – у абмен на тое, што ён абяцаў суду не паўтараць падобнага ў будучыні.
З аднаго боку, Ліберман напаў на 12-гадовага хлопчыка, а не на 16-гадовага. З другога – яму ўсё ж хапіла глуздоў не ўжываць зброю. Пасля 2001 г. прыхільнік сілавога развязання дзіцячых канфліктаў пабываў міністрам транспарту, замежных спраў, абароны, і вось ужо год служыць міністрам фінансаў Ізраіля. Няйначай і тутэйшы ахвіцэр прагне стаць хаця б намеснікам міністра… Ну, я-то крыху супраць, але хто ў мяне зараз пытаецца?
Разам з тым, вяртаючыся да пазітыўных момантаў у ліпені 2021 г. – чэрвені 2022 г., нагадаю пра ўключэнне крыніцы з пітной вадой па дарозе на Камсамольскае возера (учора-сёння, праўда, крыніца зноў не фунцыкліравала, нягледзячы на спякотнае надвор’е). І пра адноўленую працу фантана ў Кіеўскім скверы, а таксама пра вяртанне ў гаспадарчы абарот каштоўных памяшканняў на бульвары Шаўчэнкі (і на вул. Веры Харужай). Але ўсё гэта – у параўнанні з тым, пра што я казаў у пачатку – толькі прыемныя дробязі, якія не мяняюць агульную карціну. Кшталту «мастацкай самадзейнасці» у якой-небудзь ГУЛАГаўскай установе.
Была ў нас каля названага фантана і самадзейнасць, анягож — сам чуў, прычым не далей як пазаўчора. Tам, дзе «ды-джэі Перамен» Кірыл і Ўлад у 2020 г. урубалі Цоя, ансамблі з дома ветэранаў (?) цяпер зайгралі «Рыя-Рыту» і старыя савецкія песні, напрыклад «Ідзе салдат па горадзе…» Публікі сабралося чалавек 20, таму агітпроп ад вядучай («Мы жывем у стабільнай краіне, дзе многае робіцца ў сацыяльнай сферы») развеяўся ў паветры.
Мо лепей перакінулі б рэсурсы на стадыён пры суседняй школе № 35… Абяцанка на стэндзе — рэканструяваць да 28.06.2022, аднак ужо ясна, што ні заўтра, ні пазаўтра стадыёна ў прыстойным выглядзе тут не будзе
Шматпакутны басейн на Кахоўскай, 74 — пісаў у жніўні 2021 г. пра яго «рамонт» з 2018 г., за 300+ дзён справа не зрушылася. Забраць бы яго ў клуба прафсаюзаў (чаго вартае кіраўніцтва ФПБ, яно паказала ўлетку 2020 г.) і аддаць за мінімальны выкуп тым, хто здолеў бы нармальна распарадзіцца пляцоўкай у Мінску-Цэнтральным, стварыўшы тузін-другі працоўных месцаў
Адказ на загадку, выстаўленую 15 чэрвеня г. г. На месцы дома па вул. Кахоўскай, 17 яшчэ 30 год таму было некалькі прыватных дамкоў Кахоўскага завулка. У ХХІ ст. знік завулак з карты горада М., і наўрад ці знойдзецца новы Мойшэ Кульбак (або рэжысёр Ігар Дабралюбаў, каторы «Белыя Росы» зняў), які абмалюе жыццё колішніх ягоных жыхароў.
Вольф Рубінчык, г. Мінск
27.06.2022
w2rubinchyk[at]gmail.com
Апублiкавана 27.06.2022 23:43
Яўген Булка ўжо ў Ізраілі
25.05.2022 / 08:58
«Уключэнне ў сумна вядомыя спісы наклала забарону на прафесію». Шоўмен Яўген Булка з’ехаў у Ізраіль і расказвае пра сваю эміграцыю
У 2020 годзе вядучы Яўген Булка падтрымаў пратэсны рух, з-за чаго згубіў працу і знік з беларускай медыясферы. Колькі тыдняў таму ён з жонкай і дзецьмі з’ехаў у Ізраіль, дзе распачаў жыццё з чыстага ліста. «Наша Ніва» распытала яго пра першыя крокі на новай зямлі.
Яўген Булка: «Нават самых элементарных перспектыў у жыцці ў Беларусі пасля 2020-га не бачыў». Фота: асабісты архіў
«Наша Ніва»: Ваш першы водгук пра жыццё ў Ізраілі гучаў так: «Узровень стрэсу істотна знізіўся». А якім гэты ўзровень быў на піку?
Яўген Булка: Мяркую, як і ўва ўсіх: пастаянная трывожнасць, бяссонніца, эмацыйная напружанасць. Калі ж пачалі з ног на галаву перакульвацца жыцці блізкіх сяброў, то ўвогуле стала нясцерпна… Шчыра прызнаюся: нават першыя тыдні пасля пераезду за мяжу (мы пакінулі краіну 11 красавіка) мроіліся ўсялякія жудасці з беларускага мінулага.
Дарэчы, гэтае мінулае і падштурхнула да эміграцыі: упершыню такія думкі з’явіліся яшчэ ў 2020-м, а пасля паступова назапашваліся адпаведна з ростам узроўню трэшу ў дзяржаве. Падзеі ж лютага на мяжы Расіі і Украіны прымусілі паскорыцца.
На пачатку яшчэ спрабаваў трымацца, аднак уключэнне ў сумна вядомыя спісы фактычна наклала забарону на прафесію, на афіцыйнае працаўладкаванне. Таму трэба было шукаць розныя спосабы элеметарна выжываць ды забяспечваць сям’ю. Перабралі, падаецца, усё відавочнае ды легальнае — і прыйшлі да высновы, што трэба радыкальна мяняць месца жыхарства. Бо нават самых элементарных перспектыў у жыцці тут болей не бачылі.
Ведаеце, у 2020-м яшчэ меў надзею — нешта ў Беларусі вось-вось зменіцца. Вялікія зрухі ў ментальнасці людзей адбыліся, народ аб’яднаўся, пачаў агулам мысліць крытычна.
Аднак далей мела месца катастрафічная страта пасіянарыяў: тыя, хто ў тры-чатыры змены адбудоўваў бы Беларусь, не шкадуючы сябе, вымушана з’ехалі. Некаторыя энтузіясты не паспелі пакінуць краіну, аднак абавязкова гэта зробяць пасля, як толькі атрымаюць магчымасць.
І гэты адток працягнецца, хаця кожны такі чалавек патрэбны краіне для аднаўлення, наладжвання сацыяльных механізмаў ды міжнародных сувязяў. Калі разумееш безвыходнасць, адчуваеш яе па тым, як змяняецца кола прыватнай камунікацыі, то і сам пачынаеш думаць пра будучыню ў зусім іншых фарматах, чым звыкся.
«НН»: Чаму менавіта Ізраіль? Беларусы звычайна абіраюць больш блізкія краіны для рэлакацыі.
ЯБ: Адштурхоўвася ад будучыні для дзяцей і магчымасцяў асабістага росту — тут не толькі максімальная свабода для дзеянняў ды самавыражэння, але і безліч перспектыў. Калі ёсць прага нешта рабіць, ты абавязкова знойдзеш занятак па сабе, сваіх патрабаваннях, таленце, здольнасцях.
Да таго ж пабачыў, якая велізарная колькасць калег рэалізавала сябе тут цягам паўгода-года — і натхніўся. Як кажуць беларусы, хто працуе, той і мае. У дачыненні да Ізраіля гэта справядліва на сто адсоткаў.
Плюс тут успрымаюць рэпатрыянтаў як людзей, што вярнуліся дамоў, а не як бежанцаў. У іншых краінах ты павінен неяк прадэманстраваць удзячнасць за велікадушша, бо атрымаў месца для жыцця. Тут жа адчуваеш сябе доўгачаканым родзічам, якога даўно не бачылі.
«НН»: Што такое «кібуц», дзе вы цяпер жывяце, калі тлумачыць папулярна?
ЯБ: Невялічкая мясцовасць кшталту вёскі, дзе купкамі жывуць сем’і, пераважна першым часам пасля рэлакацыі. У нашай — змяшчаемся на поўначы краіны, у 30 кіламетрах ад мяжы з Ліванам — іх 19. Большасць з Расіі, пяць рэпатрыянтаў з Украіны і мы — з Беларусі.
Яўген з жонкай. Яна дызайнерка інтэр’ераў. Фота: асабісты архіў
Па праграме «Кібуц — мой першы дом на радзіме» маем пэўныя фінансавыя ільготы цягам шасці месяцаў. Пасля яны скарачаюцца, а ўзамен даецца дазвол на працу. Асноўным абавязкам увесь гэты час з’яўляецца інтэнсіўнае вывучэнне іўрыта: груба кажучы, нават на нейкія фрылансы не можаш выдаткаваць час — толькі сядзі авалодвай мовай на курсах, што тут жа і арганізаваныя.
«НН»: Класік пісаў, што масквічоў папсавала кватэрнае пытанне. А якое пытанне папсавала ў Ізраілі вас?
ЯБ: Не паспеў яшчэ сапсавацца, бо маю вялікі тэрмін прыдатнасці — падсушыла мяне Беларусь (смяецца). А калі сур’ёзна, то безліч неверагодна смачнай ежы крышку разбэсціла, так.
Тут усё разоў у пяць-дзесяць больш смачнае, чым прызвычаіўся. Можа, гэта надвор’е так уплывае ці мясцовасць, не ведаю. Але гэты момант заўважылі абсалютна ўсе: нават у звыклых прадуктаў кшталту аўсянкі, брокалі альбо агуркоў смак іншы.
«НН»: Да якіх жыццёвых рэалій у Ізраілі вы, як мяркуеце, ніколі не прызвычаіцеся?
ЯБ: Тут велізарная павага да любой праявы свабоды, таму з часам, напэўна, адаптуешся да ўсяго. Напрыклад, у цягнік можа зайсці мужчына ў панчохах з нафарбаванымі вачыма — і сесці побач з прававернай рэлігійнай сям’ёй, пасля чаго ўсе нармальна паедуць у адным вагоне.
Таму, хутчэй, магу згадаць пра нешта такое, што цяжка будзе ўспрыняць людзям «звонку». Кшталту размыцця рабочага і вольнага часу. Цябе просяць пачакаць хвілінку, а гэта расцягваецца на паўгадзіны. «Зробім заўтра» — не факт, што нешта зрушыцца з мёртвай кропкі праз тыдзень. І гэтак далей: асабліва ніхто нікуды не спяшаецца…
Іншая гісторыя, звязаная з працоўнымі днямі, — афіцыйна ў Ізраілі іх шэсць на тыдзень. Аднак з-за велізарнай колькасці святаў яшчэ не бачыў, каб людзі працавалі тут ад нядзелі да пятніцы. Увесь час некія івэнты, каб сабрацца ды пасмажыць сасіскі, альбо раздаць дзеткам кукурузу, альбо нешта прыемнае такога ж кшталту для дарослых.
«НН»: Наколькі мясцовае тэлебачанне адрозніваецца ад таго, што прызвычаіліся рабіць вы?
ЯБ: Тут усё крышачку… З аднаго боку, гэта можна пры жаданні назваць дылетанцтвам, а з іншага — расслабленасцю. Скажам, тое, што ў нас выклікала б абурэнне гледачоў альбо афіцыйныя разборкі, у Ізраілі прагаворваецца на міжасабовым узроўні ды без фатальных наступстваў.
Аднак, наколькі разумею, гэта тычыцца не толькі ТБ, а ў прынцыпе ўсіх сфер жыцця. Скажам, захварэў ты, блага табе дні тры. Якая парада? Ну, папі вады яшчэ суткі, можа, стане лепш. А што, вось так вось ужо дрэнна, ажно «гайкі»? Тады, калі ласка — у лякарню, але там ужо камфорт ды клопат найвышэйшага ўзроўню.
Мы на сваім вопыце, дарэчы, гэта праверылі, бо дзіця трапіла ў лякарню. Пяць дзён не маглі збіць тэмпературу — і толькі на чацвёрты візіт да доктара атрымалі накіраванне ў бальніцу.
«НН»: Нягледзячы на тое, што пачалі вывучаць іўрыт, наколькі складана вам цяпер ладзіць камунікацыю?
ЯБ: Давайце ў якасці прыкладу прывяду тую ж бальніцу — яна змяшчаецца ў буйным горадзе непадалёку ад кібуца. Там усе надпісы зробленыя на трох мовах: іўрыце, арабскай ды рускай. У гэтым рэгіёне пражывае буйная дыяспара рускамоўных, таму дзяржава адаптавалася — і каб спрасціць зносіны людзям, і каб у будучым не губляць час на вырашэнне праблем з камунікацыяй.
Увогуле ж у Ізраілі, калі сутыкаешся з цяжкасцямі, то можаш спыніцца на вуліцы, узняць руку, сказаць «дапамажыце, калі ласка» — і некалькі чалавек абавязкова падыдуць ды выратуюць.
Праўда, адначасова распытаюць, адкуль ты прыехаў, якую сям’ю маеш, колькі дзетак, хто па прафесіі… Гэты small talk — своеасаблівая плата за дапамогу, а здольнасць падтрымаць размову і гатоўнасць да яе — валюта.
Ведаеце, яшчэ што цікава? Тыя суполкі, што ў нас утварыліся толькі ў 2020-м, калі незнаёмыя беларусы пачалі аб’ядноўвацца па інтарэсах, даведвацца адно пра аднаго, таму што разам было ў кайф бавіць час, тут на кожным кроку. Кінулі хлопцы кліч: можа, хто хоча ў футбол паганяць? І адразу нехта прывёз сасіскі, іншы з кустоў ужо выцягнуў мангал, трэці прыбыў на кропку збору са скрыняй напояў — і ў дадатак да файнай гульні людзі атрымалі годны вечар размоваў адно з адным…
Іншымі словамі, самаарганізацыя і ўзаемападтрымка тут на высачэзным узроўні нават пры рознасці паходжанняў, інтарэсаў, моў, поглядаў.
«НН»: Кажуць, што праца на ТБ падобная на наркотык. Атрымліваецца, што ў вас пасля 16 год такой занятасці павінна была наступіць ломка. Як яе пераадольваеце?
ЯБ: Годнае, але балючае пытанне. З 2021 года канчаткова пайшла забарона на мае любыя грамадскія «праявы» — і гэты перыяд перажываў цяжка. Так, надараліся разавыя запрашэнні на майстар-класы, эфіры ў Інстаграме. Але ўсё гэта было крышку не тое…
Тут жа, у Ізраілі, сканцэнтраваўся на сям’і — цяпер для мяне гэта самае галоўнае, асноўнае. Магчыма, калі крышку авалодаю іўрытам, ужо і да звыклай дзейнасці паспрабую вярнуцца.
«НН»: Звычайна беларусы пераязджаюць у Літву ці Польшу, аднак абмаўляюцца: з першай маршруткай пасля змены ўлады вернемся на радзіму. А для вас зваротны шлях яшчэ актуальны?
ЯБ: Канечне, з задавальненнем вярнуся, калі такія варыянты будуць. Хтосьці можа пакрыўдзіцца на наступны выраз, для кагосьці ён будзе незразумелы. Але скажу так: здорава, калі ў чалавека ёсць два дамы — гэта неацэнная раскоша. І я не бачу перашкод, каб гэтымі дамамі сябраваць.
Апублiкавана 26.05.2022 09:07
***
27.05.2022 / 15:56
За год у Ізраіль з’ехала амаль 1300 беларусаў. Чаму яны туды перабіраюцца і за што жывуць?
Рашистское победобесие и новая волна репатриации
Фашизм 21-го века привел невероятные страдания не только десяткам миллионов украинцев, но и вынудил многих в рашастане разбрестись по миру. Те, у кого нашлись еврейские корни, устремили свой взгляд на Израиль. И здесь оказалось, что если для репатриантов из Украины созданы неплохие условия приема, то о приезжающих из России и Беларуси этого сказать нельзя. И при отсутствии близких родственников, или друзей, которые могут на первое время принять, люди сталкиваются с немалыми проблемами.
Сейчас райское время для гостиниц, которые обдерут приезжающих, а также маклеров, готовых втюхать любое жилье. Так было в 90-е и вот опять.
Думаю, что в Израиле есть ряд людей, кто мог бы приютить у себя и незнакомых на неделю-другую, а может и больше. Надо только создать банк данных тех, кто примет и, кто репатриируется. Есть предложение сделать это на базе сайта belisrael. Пишите подробно о себе на amigosh4@gmail.com
Пока же я собрал и опубликую здесь наиболее полезное для репатриантов.
Выкладчыку не працягнулi кантракт з-за мовы
Выкладчыку не працягнулi кантракт з-за мовы (БДУIР адмаўляе гэта). Цяпер ён рабочы ў Ізраілі
Уладзiмiр Аляксандраў выкладаў у БДУIР 4 гады — i быў звольнены з-за таго, што вёў заняткi па-беларуску, кажа ён (ВНУ гэта адмаўляе).
Спрабаваў дабiцца справядлiвасцi — i да рэктара хадзiў, i вышэй. Нейкi час перабiваўся рэпетытарствам, а ў лiстападзе 2020 года з’ехаў у Iзраiль, знайшоў кватэру, уладкаваўся на працу ў пякарнi. dev.by выслухаў яго гiсторыю.
— Я ўладкаваўся ў БДУIР выпадкова — мяне аднакурснiк прывёў. I я ўдзячны загадчыцы кафедры за тое, што ўзяла чалавека «з вулiцы».
У прынцыпе я ведаў, што БДУIР — адзiн самых прэстыжных унiверсiтэтаў краiны: там заўсёды вялiкi конкурс. А калi я пачаў выкладаць, то пераканаўся, што ўзровень студэнтаў вельмi высокi: у бюджетных групах на факультэтах, як ФКСiС, вучылiся практычна адны выдатнiкi.
Я выкладаў фiласофiю, а па логiцы вёў толькi семiнары, бо без навуковай ступені не меў права чытаць лекцыі. 3 гады рабiў гэта па-руску, а вясной 2017 года перайшоў на беларускую мову. Тут i пачалiся праблемы… Але не адразу, бо спачатку кiраўнiцтва не ведала. Я быў упэўнены, што без цяжкасцяў не абыйдзецца, зрабiў гэта «цiшком».
I той факт, што маё кiраўнiцтва даведалася пра гэта толькi праз паўгады, сведчыць аб тым, колькi студэнтаў добразычлiва паставiлiся да майго ўчынку. Паўгады — гэта ж сотнi студэнтаў, i нiхто з iх не скардзiўся, не пiсаў даносаў.
А як вашае кiраўнiцтва даведалася, што вы выкладаеце па-беларуску?
Адзiн з замежных студэнтаў — хлопец з Туркменii — абурыўся: маўляў, у дамовах прапiсана, што выкладанне будзе весьцiся на рускай мове (што праўда — у замежнiкаў менавiта так i ёсць). Так аб гэтым даведалася спачатку загадчыца кафедры, а потым i кiраўнiцтва факультэта. I вось з таго моманту — з верасня 2017 году — i пачалiся «разборкi»: «што за дзiкая iдэя» прыйшла мне ў галаву, што я вырашыў выкладаць па-беларуску.
Трэба адзначыць, што я i ў жыццi ў той час перайшоў на беларускую мову.
Тая ж загадчыца кафедры чула, як я стасуюся з калегамi па-беларуску. Але яна «не дапускала думкi», што я i выкладаць буду на мове. Для яе гэта быў шок — ужо паўгады, як выкладанне вядзецца па-беларуску, ай-ай-ай!
Ну i пачалося: спачатку пайшлi пытаннi — «Навошта?», потым угаворы — «Ня трэба». Недзе праз месяц правялi пасяджэнне кафедры ў савецкiм ключы, на якiм дзве гадзiны разглядалi мае пытанне.
«З 20 груп набралося ажно 6, дзе нiводзiн студэнт не выступiў супраць»
Я меў i юрыдычную, i фактычную базу, якая дазваляла мне выкладаць па-беларуску, — я спасылаўся на тым паседжаннi на многiя норматыўныя акты i дакументы, пачынаючы ад Канстытуцыi Беларусi, у якой замацаваны статус дзвюх дзяржаўных моў — рускай i беларускай, — i заканчваючы кодэксам аб адукацыi, законам аб мовах i нават статутам БДУIР. Але ж мае аргументы не былi пачутыя. У рашэннi кiраўнiцтва напiсала, што мне рэкамендавана выкладаць па-руску — «ў сувязi з адсутнасцю навукова-метадычнага забеспячэння» (то бок падручнiкаў i дапаможнiкаў на мове па фiласофii i логiцы няма).
Цiкава, што ў БДУIР, дзе навучаецца шмат замежных студэнтаў, у некаторых групах усё выкладаецца па-ангельску. У тым лiку i фiласофiя. I як я даведаўся, у той момант (i да яго) у бiблiятэцы ВНУ не было падручнiкаў па фiласофii на ангельскай мове. Але ж выкладанне па-ангельску вялося — без усялякага навукова-метадычнага забеспячэння. I нiкога гэта не бянтэжыла й не палохала. Пры тым, что ў статуце БДУIР няма нi слова пра выкладанне па-ангельску.
Адзiн з аргументаў, якiя прыводзiлi на тым паседжаннi мае апаненты: «няма iнiцыятывы з боку студэнтаў». Да яго я нават прыслухаўся i прапанаваў правесцi ў сваiх групах ананiмнае апытанне, каб высветлiць стаўленне студэнтаў да выкладання па-беларуску.
I паабяцаў: калi ў групе знойдзецца хоць хтосьцi супраць, я вярнуся на рускую мову i працягну выкладаць па-беларуску толькi там, дзе нязгоды няма. Такi варыянт не задаволiў маё кiраўнiцтва. Яно не жадала iсцi на кампрамiс i патрабавала, каб я неадкладна спынiў заняткi на беларускай мове. Але ж я не паслухаў — i ведаеце, з 20 груп набралося ажно 6, дзе нiводзiн студэнт не выступiў супраць.
Было зразумела, што на мне як на выкладчыку паставiлi крыж, раз я не задаволiў патрабаванне кiраўнiцтва на 100%, — i летам 2018 маё меркаванне пацвердзiлася: мне не прапанавалi новы кантракт. Хаця дагэтуль 4 гады запар праблем з яго працягам не было.
Я нейкi час «барахтаўся» — спрабаваў адстойваць свае правы, хадзiў на прыём да новага рэктара (якраз у той час у БДУIР прыйшоў Вадзiм Богуш), пiсаў скаргi ў мiнiстэрства адукацыi — але ж ясна было, што ў такой сiтуацыi ў нашай дзяржаве вышэйшае кiраўнiцтва абараняе i пакрывае нiжэйшае. Нiякай абароны я не знайшоў.

А што Вадзiм Богуш?
Абяцаў разабрацца. А потым мне прыйшоў адказ: маўляў, вы не мелi права выкладаць свае прадметы па-беларуску без навуковага забеспячэння, а таксама iнiцыятывы з боку самiх студэнтаў.
Я шукаў працу дзе-небудзь яшчэ. Але паколькi я быў беларускамоўным, усе сумоўi ўтыкалiся ў пытанне: «Вы размаўляеце па-беларуску, а выкладаць таксама на мове збiраецеся?» Я казаў, што хацеў бы, але ж гатовы прыняць волю патэнцыйных студэнтаў — то бок сумесна з iмi прыняць рашэнне. На гэтым сумоўе i заканчвалася. Зноў-такi адкрыта мне нiхто не казаў: не возьмем вас з-за беларускай мовы. Але ж было зразумела, што гэта менавiта так.
Не знайшоўшы працы, я перабiваўся нейкi час рэпетытарствам i саспяваў да думкi пра эмiграцыю ў Iзраiль. У iншых абставiнах я б нiколi не з’ехаў, але, як кажуць, само жыццё прымусiла.
«Тут нiхто ня чуў пра абхадныя лiсты, працоўныя кнiжкi цi месяц адпрацоўкi»
Пераехаў я ў лiстападзе 2020 года па праграме «Першы дом на радзiме». Па ёй людзi або сем’i жывуць ў кiбуцах — сельскагаспадарчых пасяленнях, па сутнасцi, у вёсках, але вельмi добраўпарадкаваных — i вучаць iўрыт.
Мой кiбуц быў на поўначы краiны. Я жыў у аднапакаёвым домiку, у якiм было ўсё неабходнае для жыцця — вельмi добрае жытло.
Першыя паўгады я толькi вывучаў мову (а дагэтуль у Менску я вучыўся на моўных курсах пры амбасадзе Iзраiля). Звычайна рэпатрыянты яшчэ недзе падпрацоўваюсь, але ж у той час прыйшла цi то другая, цi то трэцяя хваля каранавiруса, — таму з працай было цяжка. Аднак дапамогi, якую Iзраiль выдзяляе рэпатрыянтам, мне, у прынцыпе, хапала — i каб аплочваць жыллё, i на свае патрэбы.
У траўнi 2021 года я знайшоў кватэру ў невялiкiм гарадку пад Хайфай i амаль адразу ж i працу — у пякарнi. Канечне, на першых парах было няпроста, бо я амаль усё жыццё быў выкладчыкам — 20 гадоў педагагiчнага стажа — але справiўся: дапамагалi людзi — i кiраўнiцтва, i калегi.

Што вы рабiлі у пякарнi?
Па-нашаму я быў рознарабочым — збiраў хлеб, якi iдзе па канвееры, складаў яго ў скрынi, таксама па неабходнасцi плёў з цеста розныя здобныя вырабы. Вытворчасць на прадпрыемстве аўтаматызаваная, там ёсць машыны, якiя дапамагаюць збiраць i камплектаваць хлеб, — таму мне трэба было навучыцца абслугоўваць гэтую тэхнiку i ўмець з ёю працаваць.
Месяц таму я звольнiўся, бо перасялiўся ў iншы горад.
Трэба сказаць, што мяне вельмi ўразiла, як тут проста i ўладкавацца на працу, i звольнiцца. Тут нiхто ня чуў пра абхадныя лiсты, працоўныя кнiжкi цi месяц «адпрацоўкi». Канкрэтна я напiсаў заяву на рускай мове — лiтаральна некалькi радкоў — i кiнуў яе ў скрыню на вахце.
Ведаю выпадкi, калi людзi не пакiдалi анiякай заявы, а проста паведамлялi вусна альбо дасылалi кiраўнiцтву смс-ку цi пiсалi ў WhatsApp. Чалавек увогуле можа проста не прыйсцi — i ўсё. Пры гэтым яму выплацяць заробак да шэкеля за кожны дзень, якi ён адпрацаваў.
А цi нехта зразумеў, што вы напiсалi ў заяве?
Так, зразумелi. Руская мова не з’яўляецца дзяржаўнай у Iзраiлi. Але ж яна дастаткова распаўсюджаная.
Адпаведна ж i знайсцi працу тут значна лягчэй, чым у Беларусi. Вакансiй шмат. Зразумела, што многiя так цi iнакш звязаныя з фiзiчнай працай, i шмат што залежыць ад таго, цi валодае чалавек мовай.
«Простым рабочым зарабляю тут у 8 разоў больш, чым выкладчыкам ў Менску»
Я спакойна прыняў той факт, што не змагу больш выкладаць, i вырашыў для сабе: нiчога страшнага ня будзе, калi я пабуду нейкi час рабочым на заводзе. А там глядзiш — пайду вучыцца.
Што тычыцца заробкаў i цэнаў, то перад ад’ездам вельмi многiя з тых, з кiм я вучыўся на курсах у Менску, казалi, што жыццё тут вельмi дарагое. Я да гэтага маральна падрыхтаваўся i быў прыемна здзiўлены тым, што гэта не так.
Напэўна людзi ня ўмеюць параўноўваць цэны i заробкi — i мне раiлi гэтага не рабiць, каб не засмучаўся — але я пачаў i быў у шоку ад таго, наколькi насамрэч лягчэй людзям тут жыць. Простым рабочым я зарабляю тут у 8 разоў больш, чым выкладчыкам ва ўнiверсiтэце ў Менску.
Я ўжо не кажу, колькi тут атрымлiваюць выкладчыкi. Пры тым што цэны, па сутнасцi, як у Беларусi, калi пералiчваць на даляры цi еўра.
На аплату трохпакаёвай кватэры iдзе пятая частка майго заробку — 1,6 тысяч шэкелей (амаль 500 даляраў — прым. рэд.) з 9. Для параўнання: калi мы з жонкай толькi ажанiлiся, мы здымалi кватэру ў Менску — i аддавалi за тую аднапакаёўку ўвесь мой заробак выкладчыка, а жылi на грошы жонкi.
Канечне, у тым жа Тэль-Авiве цэны на жыллё значна больш высокiя. Але ж нiхто не прымушае жыць у сталiцы. Я зараз перасялiўся ў Ашдод.
У мiнулым годзе Iзраiль не сыходзiў са старонак СМI з-за таго, што яго бамбiў ХАМАС. Вы сутыкнулiся з абстрэламi?
Я жыў на поўначы краiны, там быў толькi адзiн абстрэл з боку Лiвана. А так было спакойна — калi не чытаць навiны, не глядзець тэлевiзар, то нават не падумаў бы, што страляюць.
Зараз я ў Ашдодзе, а гэта на поўднi краiны, дзе падчас абвастрэнняў бываюць абстрэлы, таму людзi тут заўсёды да гэтага гатовыя.
Цi ёсць у вас план?
Канкрэтнага плану пакуль няма. Для мяне першачарговая задача — знайсцi новую працу, бо трэба i самому жыць, i дапамагаць, у мяне ж сваякi засталiся ў Беларусi.
Я ўжо зразумеў, што гэта не страшна — стаць рабочым. Ведаю, што шмат людзей псiхалагiчна вельмi цяжка перажывае падзенне сацыяльнага статусу — некаторыя нават не вытрымлiваюць i вяртаюцца на радзiму. Мне крыху лягчэй, бо я з’язджаў з пустымi кiшэнямi — у Беларусi ў апошнi час у мяне не было анi працы, анi перспектываў.
Мне не было куды падаць, таму я даволi лёгка перажыў той час, якi лiчыцца самым складаным.
Цi размаўляеце хоць з кiм па-беларуску ў Iзраiлi?
Размаўляю з тымi, з кiм разам вучыўся на курсах яшчэ ў Менску. А таксама ж з сябрамi i ўсiмi, хто застаўся ў Беларусi, цi з’ехаў у апошнi час адтуль у iншыя краiны.

БДУIР: «Проведение занятий на белорусском языке не является основанием для непродления контракта»
Мы звярнулiся за каментам у БДУIP, i вось якi адказ даслала прэс-служба:
— В Белорусском государственном университете информатики и радиоэлектроники проводятся занятия на русском, белорусском и иностранных языках.
Язык обучения определяется учебно-программной документацией и наличием в группе иностранных студентов. В частности, для белорусских студентов, такие дисциплины как «История Беларуси», «Беларуская мова (культура маўлення)», «Беларуская мова (прафесійная лексіка)», «Великая Отечественная война советского народа (в контексте Второй мировой войны)» преподаются на белорусском языке. Возможность преподавания остальных предметов тесно связана с учебным планом, существующей терминологией и соотношением в группе иностранных и белорусских студентов.
Что касается названного вами бывшего работника, то проведение занятий на белорусском языке не является основанием для непродления контракта с каким-либо преподавателем, скорее всего имели место иные причины.




































































