Tag Archives: Игорь Бобков

Мы напишем в «Спортлото»? (В. Р.)

Добрый день – или будем надеяться, что добрый!

Чего и следовало ожидать, 19.10.2022 «сенат» РБ (верхняя палата парламента) поддержал своих коллег из нижней палаты, утвердив прощание Беларуси с Комитетом по правам человека ООН, который якобы чрезмерно вмешивался в наши дела. И раньше-то жаловаться в КПЧ моим согражданам было почти бесполезно, т. к. правительство не исполняло решения, а уж теперь это всё равно, что писать в «Спортлото». Но не моя тут вина… В 2019 г. я этих «членов парламента» не выбирал, а в 2022 г. не раз объяснял, почему Беларуси не надо портить отношения с КПЧ. У этого международного органа не было и нет ресурсов для принудительных мер относительно конкретных стран, однако репутация, которую здешние теряют, – это деньги и влияние, которые нам никакой Шанхай не компенсирует.

До сих пор так и не реализовано сокращение сроков отсидки в связи с «Днём народного единства» (второй месяц после 17 сентября тянется эта резина). Может, в «эшелонах власти» полагают, что в местах лишения свободы людям в неспокойное время будет поспокойнее, типа «моя милиция меня бережёт»? Но я полагаю, что восемь тысяч человек, подлежащих амнистии, да и тысячи родственников, каждый день ожидающих освобождения, имеют другое мнение.

Правда, на фоне того, что происходило и происходит у соседей, нам ещё «грех жаловаться»… Нет, жаловаться-то надо, но понимая, что могло быть хуже. Читаю:

Независимая международная комиссия ООН посетила 27 населенных пунктов в Киевской, Черниговской, Харьковской и Сумской областях Украины, проинспектировала места разрушений, захоронений, содержания под стражей и пыток и опросила более 190 жертв и свидетелей.

— Последствия этих нарушений для гражданского населения Украины огромны. Гибель людей исчисляется тысячами. Разрушение инфраструктуры ужасно, — заявил председатель комиссии Эрик Мёсе.

«Имеются также примеры того, как обе стороны вооруженного конфликта, хотя и в различной степени, не смогли защитить гражданское население или гражданские объекты от последствий нападений, разместив военные объекты и силы в густонаселенных районах или вблизи них. Российские вооруженные силы несут ответственность за подавляющее большинство выявленных нарушений, включая военные преступления. В некоторых случаях украинские силы также совершали нарушения международного гуманитарного права, включая два инцидента, которые квалифицируются как военные преступления», — говорится в отчёте, опубликованном 18.10.2022.

Комиссию учредил Совет по правам человека ООН, и она представит ему свои выводы-рекомендации в марте 2023 года… Неспешно у международной бюрократии движутся процессы, но хоть что-то делается – если не для наказания виновных, то для фиксации фактов.

Тем временем к «лидеру белорусов» приезжал бородатый агитатор за войну с Украиной, отрекомендованный как философ, и пару часов пообщался с любителем марксизма-ленинизма, окончившим Могилёвский пединститут. Агитпроп эту встречу преподнёс как «сенсацию», мол, ведущие политологические издания много бы отдали за публикацию разговора между Л. & Д… А по-моему, ничего сенсационного в рандеву не было – в Минске давно полюбили разное фричество (после июньского визита Кедми в епархию Макея не удивился бы я даже оживлённой беседе министра со страусом из иерусалимского зоопарка).

Фото 1996 г. – если понравилось, пройдите по ссылке, «их есть у меня»

Пётр Машеров, первый человек в БССР, при всей его преданности коммунистической идеологии, в 1970-х годах встречался со «своими» властителями дум (например, с Владимиром Короткевичем), иногда прислушиваясь к ним. Вот если бы Лукашенко встретился с белорусскими философами вроде Валентина Акудовича либо Игоря Бобкова, не говоря уж о «мотающем срок» Владимире Мацкевиче, это был бы нежданчик, а так… «Русский мир» давно подсовывает высшим чиновникам РБ странных людей в качестве посредников и консультантов. В данном случае кому-то захотелось утешить Дугина после смерти дочери – показать, что идейки его живы и даже частично осуществляются (увы, всё активнее) в «Союзном государстве».

Попытки белорусских власть имущих укрепиться на Востоке путём заигрывания с руководством тех или иных государств (КНР, Таджикистан…) тоже можно трактовать как результат влияния дугинской писанины о «большом евразийском пространстве». Как и рассуждения официоза о том, что «Азии в нынешней обстановке в мире надо не упустить момент и смелее брать на себя лидерские функции» (БелТА, 13.10.2022).

Спору нет, на Востоке – как, впрочем, на Западе, Севере и Юге – хватает людей «аккуратных, осторожных, выверенных»… Однако нынешний Восток весьма неоднороден и внутренне противоречив (очаги напряжения между КНДР и Южной Кореей, Индией и Пакистаном, Кыргызстаном и Таджикистаном говорят сами за себя, как и застарелая проблема безопасности Тайваня; Мьянма, афганские талибы и Сирия с Ираном тоже те ещё «подарки» для остального мира). Понадобятся долгие годы, прежде чем уважаемые члены Шанхайской организации сотрудничества придут хотя бы к тому уровню взаимного доверия (надо признать, невысокому), который существует в Евросоюзе.

Кто-то в Минске упорно ищет нечто волшебное – то ли папараць-кветку, то ли перо жар-птицы… Не получилось с СНГ, попробуем ЕАЭС и Венесуэлу; не очень получилось с Венесуэлой и ЕАЭС (см. «плач Иеремии» – послание Лукашенко к главам государств Евразийского экономического союза от 09.01.2020), что ж, обратим взоры на ШОС и Зимбабве. И даже на такую тусклую группировку, как «Совещание по взаимодействию и мерам доверия в Азии» (СВМДА)! Пока замечание чисто эстетического характера: хорошее дело «СВМДА» не назовут 🙂

Стороны белорусской серебряной монеты 2004 г. с «цветком папоротника»

Тем временем отношения с четырьмя из пяти стран, граничащих с Беларусью (Латвия, Литва, Польша, Украина), всё ухудшаются. Их бы налаживать в первую голову… но доморощенным «евразийцам», конечно же, не до того – они заботятся о том, как наполнить новым содержанием старые анекдоты. Например:

Колхозное собрание. На повестке дня два вопроса: 1) строительство сарая; 2) строительство коммунизма.

Председатель: «Досок нет. Переходим сразу ко второму вопросу».

Кстати, о том, как у нас строятся (и сносятся) условные «сараи». Согласно указу Лукашенко № 466 от 15.12.2016, стоимость квадратного метра жилья к 2020 году должна была соответствовать средней заработной плате по стране (в 2011 г. то же самое к 2015 г. обещал Николай Снопков – тогдашний министр экономики, нынешний первый вице-премьер). Ни в 2019-м, ни в 2020-м подобного достигнуто не было… Сайт promise.by отметил, что средняя цена квадратного метра обычных квартир на первичном рынке в IV квартале 2020 года явно превышала 1000 долларов за квадратный метр:

Это следует из данных свежей аналитики Национального кадастрового агентства Государственного комитета по имуществу. На вторичном рынке в долларовом выражении средняя цена квадратного метра на однокомнатные квартиры снизилась на 3,5% по отношению к третьему кварталу и установилась на уровне 1360 долларов за метр, на двухкомнатные цена снизилась на 3,2% и составила 1220 долларов за метр, на трехкомнатные снижение составило 3,4%, и как итог — 1150 долларов за метр.

Средняя зарплата в 2020 году составила 1 250,9 рубля (в пересчете в валюту — около 514 долларов по среднему курсу в 2020-м). Сумма указана до уплаты налогов.

И вот на днях заместитель премьер-министра Сивак в кулуарах (!) совместного заседания палаты представителей и совета республики заявил, что «Стоимость квадратного метра жилья не должна превышать среднемесячную зарплату». Свежо предание… Сейчас, пишут, средняя зарплата в РБ – 1666 р., т. е. около 660 долларов «грязными» – что само по себе похоже на «бобэ-майсэс». А цена квадратного метра в новостройках как превышала 1000$ за метр, так и существенно превышает. Речь о минских кварталах, но и в регионах цены не ниже настолько, чтобы снизить средний показатель до желаемого.

Как там у Михаила нашего Жванецкого чиновники говаривали о гражданах? «Мы им обещаем-обещаем, обещаем-обещаем, а им всё мало!»

Примечательна также войнушка «главного» с бесхозными постройками. «Очень много пустующих приусадебных участков и жилых домов, которые никому не нужны. В течение этого года задача всей вертикали эти дома продать. Или снести и закопать, если они никому не нужны», – заявлял он в конце апреля 2021 г. на очередном совещании.

Прошло больше года. Как проблема «решена», подсказывает сайт госкомимущества с чередой извещений об аукционах по продаже пустующих домов…

Даже в Логойском районе (под Минском!). И даже в Минском районе. А уж как обширен и подробен реестр пустующих жилых домов в Гродненском районе…

Ну, ничего – ШОС придёт, порядок наведёт 🙂 Пока же здешние «три ветви власти» борются с четвёртой…

Супруги Александр Лычавко и Снежана Инанец (на мой взгляд, одна из лучших журналисток страны, с «лица необщим выраженьем»), задержанные две недели назад

И с настоящими историками тоже борются. Суд Центрального района г. Минска 07.10.2022 признал экстремистской книгу кандидата исторических наук Светланы Козловой «Аграрная палiтыка нацыстаў у Заходняй Беларусi» (вышла в издательстве Андрея Янушкевича 3 года назад), написанную на основе успешно защищённой в РБ диссертации. Сама Светлана Леонидовна, к счастью для неё, давно живёт в Швеции…

C. Cилова, В. Черноморцева

Позавчера – якобы за распространение «экстремистских материалов» – задержали доцентку Светлану Силову из Гродненского университета. На «сутки» отправили организаторку экскурсий по стране минчанку Валерию Черноморцеву, приложившую руку к «виртуальному музею советских репрессий».

Пока неясно, чем закончатся все эти дела… в перспективе – дисквалификацией тех, кто планомерно уничтожает культуру и науку Беларуси. «Прополкой», если угодно (любят они это слово).

https://www.youtube.com/watch?v=nyGFBcDQJAo

Поскольку близится скорбная дата – день уничтожения Минского гетто (21 октября, 79 лет назад), предлагаю посмотреть мультфильм «263 ночи» (2021) режиссёра Ирины Тарасовой, посвящённый истории людей, которые в 1943-44 гг. от облавы укрывались под землёй. Далеко не худшая продукция «Беларусьфильма» за последние годы.

Вольф Рубинчик, г. Минск

20.10.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 21.10.2022  05:32

***

Историка Силову всё-таки выпустили, влепив ей штраф и конфисковав мобильный телефон. А вот кандидата физ.-мат. наук Егора Лебедка, о котором было здесь и здесь (задержан в июле), отпускать и не думают – завели уголовное дело за интервью «экстремистскому» телеканалу. Несчастна страна, в которой интервью «неправильному» каналу СМИ становится поводом для «уголовки»…

Добавлено 22.10.2022  22:58

В. Рубінчык. Манежы, арэны, люты

Шалом, відавочныя-неверагодныя! Вы нашто ў тэатр ходзіце? Дапраўды, смешнае запытанне: хтосьці ходзіць, каб падзівіцца на любімых акцёраў і/або атрымаць катарсіс ад высокага мастацтва, хтосьці – каб падсілкавацца ў буфеце… А вось некаторыя, выявілася, ідуць да Мельпамены, каб правесці чарговую палітінфармацыю. Ну, вы ў курсах, пра каго я.

Было спадзяванне, што в. а. цара пажартаваў або агаварыўся, калі на «Усебеларускім сходзе» пацягаў за вушы суседнюю дзяржаву, як дарослы цягае малога хулігана: «Вазьміце Літву. У ранейшыя гады там жылі чатыры з паловай мільёны чалавек. А колькі засталося? Ніхто палічыць не можа. Менш за два». Але ж не, праз тыдзень (19.02.2021) перад супрацоўнікамі Купалаўскага тэатра зноў заявіў: «Калі б там было добра, то ў Літве з чатырох з паловай мільёнаў [жыхароў] паўтара-два не засталося б». Празрыста намякнуўшы – вой, пагана там!

Зважаючы на рэзалюцыю сходу, тутэйшая адміністрацыя прыслухоўваецца да Сусветнага банка. Паводле звестак апошняга, на 2019 г. у Літве налічвалася звыш 2,78 млн жыхароў. Так, у гэтай краіне адчуваецца дэмаграфічны крызіс, але не настолькі ён востры, каб знікла звыш паловы насельніцтва… Дарэчы, і не жылі ў межах сучаснай Літвы 4,5 мільёны чалавек – максімум 3,7 млн (1991–1992 гг.).

Раздзьмуваць чужыя праблемы, прыхоўваючы свае – так сабе стратэгія, але, напэўна, у савецкім таварыстве «Веды» 1970-х карысталася поспехам. У англійскай мове яна мае адмысловы назоў «Whataboutism» і апісваецца фразай з вядомага анекдота («А ў вас неграў лінчуюць»).

У важным для тутэйшага афіцыёзу рэйтынгу «Doing Business 2020» Літва займае 11-ю пазіцыю, Беларусь – 49-ю (з 190). Паказнікі чаканай працягласці жыцця: 76,4 гады (78-е месца з 193) і 75,2 (92-е). ВУП у пераліку на жыхара паводле парытэту пакупніцкай здольнасці ў Літве амаль удвая большы. У сусветным «рэйтынгу шчасця» за 2017–2019 гг. Літва 41-я, Беларусь 75-я. У рэшце рэшт, і з дэмаграфіяй у нас таксама не ўсё так бліскуча, каб «кумушек считать трудиться».

Украіне ад галоўнага спецыяліста па ўсіх пытаннях таксама дасталося як на сходзе, так і (асабліва) ў Купалаўскім тэатры: «Да чаго могуць прывесці неасэнсаваныя дзеянні, добра відаць на прыкладзе Украіны. Найбагацейшая дзяржава, ідэальныя кліматычныя ўмовы, самыя ўрадлівыя землі, пра якія можна толькі марыць, выхад да мора. А што маюць з гэтага простыя ўкраінцы, да чаго палітыкі давялі краіну?» Дэмагогія detected… Так, «простыя ўкраінцы», што б гэта ні значыла, жывуць незаможна, колькасць бедных за 2020 г. павялічылася, і вось што піша Станіслаў Суханіцкі з горада Лубны Палтаўскай вобласці:

За апошні год, натуральна, стала горай. З 2021 г. у нас паднялі цэны практычна на ўсё, асабліва на «камуналку» і прадукты харчавання. Мінімальную пенсію павялічваюць хіба раз на паўгода – прыблізна на два долары! У 2021 г. пачаліся «тарыфныя бунты», якія праходзяць ужо рэгулярна, звычайна раз на тыдзень. Прэзідэнт Зяленскі не звяртае ўвагі на гэтыя бунты…

Але, калі вярнуцца да паказніка «ВУП на жыхара паводле парытэту пакупніцкай здольнасці», то Беларусь і Украіна рухаліся ў 2010-х у адным кірунку… Прычым, як лёгка бачыць, да «кавіда» спад у Беларусі пасля 2014 г. доўжыўся два гады, а ва Украіне, якая страціла землі і фактычна вяла вайну, – толькі адзін.

Развалу ўкраінскай эканомікі не адбылося і ў «каранавірусным» 2020 г. Паводле Нацбанка Украіны, ВУП знізіўся на 4,4%; гэта балюча, але менш, чым чакалася (-6%), і менш, чым у шэрагу еўрапейскіх краін. Карацей, найгоршага, як выглядае з Мінска, удалося пазбегнуць… Дый ці Рыгорычу, індывідуальнаму або калектыўнаму, дзяліцца з суседзямі сваімі рэцэптамі «ратавання эканомікі»? Яны (рэцэпты) працавалі 25 год таму – ну, няхай 20…

Па-мойму, гаспадару Драздоў дагэтуль не дае спакою тое, што яго прагноз двухгадовай даўніны пра перамогу Пятра Парашэнкі на прэзідэнцкіх выбарах 2019 г. не збыўся, што суседзі выбралі сабе маладога лідара. Звароты да ўкраінскіх праблем (цяпер і да літоўскіх) набылі ў нашых ідэолагаў & спічрайтэраў, бадай, хваравіты характар 🙁

Як ведаюць пастаянныя чытачы, я турбаваў дэлегатаў «Усебеларускага сходу» развагамі ды кпінамі. Днямі прыйшоў адказ.

Навучыліся пісАць 😉 I адрэагавалі, і без канкрэтыкі… Зрэшты, нават у гэтым лісце – спроба пераканаць: маўляў, сход быў прадстаўнічы.

Прывітанне з альтэрнатыўнай рэальнасці традыцыйна перадае і «СБ» – з дзівуном, які шчыміцца да мяне ў «калегі».

Сацыялагічны зрэз дае іншую карціну: прадстаўнікі прамысловасці, будаўніцтва і транспарту складалі сярод дэлегатаў каля 30%, прадстаўнікі аграпрамысловага комплексу – блізу 8,2%. Многа было людзей з «сацыяльна-культурнай сферы, сферы паслуг і СМІ» (чвэрць), чыноўнічкаў (кожны сёмы), «парламентарыяў», «сілавікоў», пенсіянераў… Разам з тым палітэмігрантка Святлана паспяшалася казаць 05.02.2021, што будуць «толькі чыноўнікі і ідэолагі»: трапілі на сход і сапраўдныя рабочыя ды сяляне. Што нагадала дэкаратыўны Вярхоўны Савет часоў Брэжнева, Андропава і пад., дзе таксама нязменна фігуравалі «выхадцы з народу».

Была на мінскім сходзе і «святая прастэча» – 65-гадовая механізатарка з Дзяржынскага раёна Таццяна Захожая (ад прэзідыума «Беларускага саюза жанчын»). Напярэдадні дала чосу ў інтэрв’ю «НН»: «Я грубавата пра мітынгі магу сказаць: зажраліся некаторыя. Пра моладзь найперш кажу: бацькі апошнія сродкі аддаюць, каб тыя вучыліся, а ім павыступаць яшчэ хочацца. Мая прапанова: вясной, калі снег растане, іх усіх у поле камяні збіраць».

Вядома, не ў Таццяне праблема, а ў тых ідэолагах, якія размяркоўвалі квоты на сход… І сумна вось што: ні тутбай, ні грамадска-палітычныя сілы, прыязныя да існавання тутбая, так і не дагрукаліся да тых самых рабочых і сялян, дый не дужа імкнуліся. Ну, якой трактарыстцы будзе даспадобы даведацца, што яе прафесія – «простая»?..

Кожная прафесія па-свойму складаная. Ці не адчулі вы ў загалоўку недарэчнай фанабэрыі (асобных) рэдактарак, якія дапускаюць, што свет круціцца вакол іх?

Мультфільму паўстагоддзя, ды ён актуальны. Да пяцёркі герояў можна дадаць «на смак» кіроўцаў, смеццяроў, журналістаў, праграмістаў, etc.

Мо і прапагандысты для нечага патрэбныя – абы не прапагандоны… Апошнім часам фашыстоўскія матывы не так ужо рэдка гучаць з вуснаў тутэйшых ідэолухаў, і даходзіць ужо да яўных спроб расчалавечвання апанентаў улады. А доктар гісторыі Аляксандр Фрыдман (экс-мінчук) назірае за гэтымі спробамі ды з Германіі распавядае пра іх «Еўрарадыё», «Радыё Рацыі»… або філосафу-шахматысту Ігару Бабкову. Праўда, апошняе інтэрв’ю на дзве з гакам гадзіны ваш пакорлівы слуга не асіліў.

Ёсць у жыцці менш змрочныя сюжэты. Ці ведалі вы, як у 1993 г. рыхтавалася «трохгоддзе Выгоцкіх у Гомелі»? Копію дакумента прыслаў краязнавец Алесь Сімакоў.

Вуліцы Льва Выгоцкага ў Гомелі, дзе ён сфармаваўся як асоба, дагэтуль няма (тым не меней такая вуліца ў 2004 г. з’явілася ў Мінску). Затое імя Выгоцкага ў Гомелі атрымаў педагагічны каледж (1996), а ў лістападзе 2016 г., да 120-годдзя знакамітага адукатара, на будынку гомельскай філармоніі з’явілася-такі памятная шыльда. Варта сказаць «дзякуй» грамадскім актывістам 1990-х гадоў – можа, калі б не варушыліся, то і гэтага б не мелі.

Аднагодак Льва Сямёнавіча – Майсей Саламонавіч, ён жа Мойшэ Кульбак. Пра яго ў Беларусі апошнім часам даволі шмат пісалі, аднак найлепшая памяць пра паэта – чытанне яго твораў. 21 лютага 2021 г., у Міжнародны дзень роднай мовы, паэт Васіль Жуковіч выправіўся ў Курапаты і прачытаў два творы Кульбака ў сваім перакладзе.

В. Жуковіч стаяў побач з помнікам ахвярам сталіншчыны, які з’явіўся ў 2004 г., – там відаць і надпіс на ідышы. А нядаўна хтось павесіў на дрэвы ля помніка драўляныя шыльдачкі з імёнамі Мойшэ Кульбака, Юлія Таўбіна, Ізі Харыка. Адна з такіх таблічак і трапіла ў кадр.

Ізноў крыху пра сумнае… Міжнародная кніжная выстава ў «Белэкспа» (18-21 лютага 2021 г.) гэтым разам адзначала юбілеі: Максіма Багдановіча (130), Кандрата Крапівы (125), Івана Мележа і Івана Шамякіна (100). Яно-та якраз не сумна, але наведвальнікам нагадвалі і пра 30-годдзе СНД, што было зусім «не ў струмень» (юбілей гэтага крохкага палітычнага ўтварэння – у снежні 2021 г.; а што, калі яно зусім распадзецца к таму часу?).

Навезлі фаліянтаў з апяваннем «правадыроў». 19.02.2021

Што да Мойшэ Кульбака і таго ж Льва Выгоцкага, на іх арганізатары «забыліся». Дый юбілей Уладзіміра Караткевіча (1930–1984) адзначалі сваеасабліва: у адным месцы праграмы напісалі пра 90-годдзе пісьменніка, у другім – пра 100-годдзе… 🙁

О так, драбяза ў параўнанні з новымі арыштамі ды прысудам па справе журналістак Дар’і Чульцовай і Кацярыны Андрэевай (Бахвалавай). 18 лютага абедзве атрымалі па 2 гады калоніі за дзёрзкі рэпартаж з «Плошчы Перамен»; прысуд яшчэ не ўступіў у законную сілу.

Але сувязь паміж гэтымі «паталогіямі грамадства» існуе. І нягоднік, які разяўляўся ў «СБ» на журналістак – маўляў, мала ім далі – ледзь не хедлайнерам стаў на арэне «Белэкспа»: мінінфармацыі выдала зборнік яго трызненняў, наладзіла прэзентацыю… Хто такі, здагадаецеся.

Паведамленне дзяржаўнага агітпропа пра суд над журналісткамі. Вуліцы Чарвякова і СмаргоЎскі тракт не перасякаюцца, а спалучаюцца праз двор. Якая прапаганда – такая, відаць, і якасць следства

Друкуюцца ў Беларусі пад эгідай дзяржавы і карысныя кнігі. Во «Беларуская навука» летась выпусціла «Выбраныя працы» барысаўчаніна Герцля Шкляра, таварыша Соф’і Рохкінд па «Ідыш-рускім слоўніку» (1940; рэпрынтнае выданне – 2006).

У кнізе – біяграфія Г. З. Шкляра (1904–1966), падрыхтаваная супольна з кастрамскімі калегамі, падрабязны нарыс ад Веранікі Курцовай, прысвечаны ўкладу Шкляра ў мовазнаўства. Выснова спецыялісткі: «Герцаль Залманавіч Шкляр за свае крыху больш чым 10 гадоў працы ў беларускай акадэмічнай навуцы здолеў зрабіць шмат. Ён у такой жа ступені даследчык, як і рускі, і яўрэйскі. Імя Г. З. Шкляра варта памяці і заслугоўвае навуковага ўшанавання». У 1930-я гады Шкляр, сярод іншага, браў чынны ўдзел у напісанні двух падручнікаў па беларускай мове для вышэйшай школы.

Вольф Рубінчык, г. Мінск

24.02.2021

wrubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 24.02.2021  15:55