Tag Archives: Зинаида Бондаренко

Для беларуса, рускага, яўрэя!

Шалом, такі шалом. «Галоўны беларускі цуд» у гэтым месяцы шмат разважаў пра нацыянальную ідэю: мовіў, яму прыносілі прапановы, але ніводная не зачапіла, і ўвогуле беларусы яшчэ не даспелі да сваёй націдэі (за 30 гoд незалежнасці…) Патрэбна ж такая, што авалодала б масамі.

Нехта ўгледзеў тут самаедства і шпільку ў бок прыдворным ідэолухам, якія множацца з 2003 г., а я мяркую, што меў месца хутчэй традыцыйны перанос адказнасці на «народзец». Чарговы, даволі празрысты намёк на тое, што беларусы «не дацягваюць» да свайго лідара… Кур’ёзна, што аналагічныя намёкі рабіў Леанід Левін у 2000-х, які звяртаўся да яўрэяў Мінска прыкладна так: «Цяжкія вы людзі, ды ладна, патрываю вас…» Свае «перавыбары» Леанід Мендэлевіч ператварыў у фарс яшчэ раней, чым тое зрабіў Лукашэнка 😉

Дарэчы, больш-менш свежага кіраўніка ўсебеларускай яўрэйскай арганізацыі Алега Рагатнікава (руліць з лета 2021 г.) кагадзе прыняў аж цэлы прэзідэнт Дзяржавы Ізраіль Іцхак «Бужы» Герцаг.

Фота 19.10.2022 (крыніца). Алег у цэнтры, Іцхак – другі справа

У нейкім сэнсе гэтая аўдыенцыя – прызнанне заслуг беларускага яўрэйства. Праўда, застаецца няясным, як цёплы прыём у Іерусаліме дапаможа, напрыклад, дабіцца дошкі ў гонар Саламона Міхоэлса на тутэйшым «рускім тэатры» (праблема не вырашаецца з канца ХХ ст.). Або павесіць шыльду ў памяць пра часопіс «Штэрн» ды славутых ідышных пісьменнікаў на вул. Рэвалюцыйнай у тым жа Мінску. Або хаця б аднавіць выхад газеты «Авив», сайт якой дзясяты месяц не абнаўляецца.

Вярнуся, аднак, да тэмы «нацыянальная ідэя» – частавата ў нашых краях прасуюць тых, каторыя самі шукаюць яе… Склалі ў 2020 г. журналіст Зміцер Лукашук і філосаф Максім Гаруноў зборнік з падобнай назвай – 17.05.2022 суд Мінскага раёна абвясціў кнігу «экстрэмісцкай» (у той жа дзень той жа вялікаразумны суд занёс у «чорны спіс» і няісную інфармацыйную прадукцыю «Сабаки Эуропы» – па-беларуску было б «Сабакі Эўропы», па-руску «Собаки Европы»). Ну, пра тое, чаго вартая мясцовая цэнзурка, я цімала пісаў, аніякай ахвоты паўтарацца. Тут ужо і ў дзіцячай кніжцы Іосіфа Бродскага «Балада пра маленькі буксір» міліцэйскія знайшлі крамолу ¯\_(ツ)_/¯

Сярод фігурантаў кнігі Лукашука & Гарунова, даступнай у сеціве, багата фацэтаў, такіх як аўтар sb.by Рыгор Абрамовіч… Тым не меней кніга – і радыёперадачы, на грунце якіх яна вырасла – маюць пэўную вартасць, як бы ні пакепліваў Зміцер Дзядзенка (якому 17 кастрычніка г. г. споўнілася 50):

«Гэй, хлопцы, лепей бегалі б да дзевак…» 🙂

У юбіляра ёсць яшчэ трапныя радкі: «Хай Беларусь не лепшы край для гігантызму, / Ды ёсць для гонару нагода ўсё адно, / Бо скажам шчыра: па пытаннях экстрэмізму / Мы ўсю планету пераплюнулі даўно…» А ў гэтай прыўкраснай падборцы кожны (і кожная) знойдзе для сябе штось радаснае, жыццесцвярджальнае!

Зараз працытую асоб, якія ўплывалі (або надалей уплываюць) на псіхалагічны настрой, а знакам тым і на палітычныя погляды беларускага грамадства. Фразы былі вымаўлены перад журналістамі ў канцы 2010-х гадоў, г. зн. да кавіда і «рэвалюцыі»:

Cтаніслаў Шушкевіч (1934-2022): «Весці людзей да свабоды, з цемры да святла — для мяне гэта была мая нацыянальная ідэя».

Вязынка, 23.10.2022 – валун з купалаўскімі радкамі, на якія спасылаўся Шушкевіч. Фота В. Р.

Мечыслаў Грыб (1938 г. нар.): «Да нацыянальнай ідэі не растуць. Яна або ёсць, або яе няма. І колькі ты ні расці, калі яе няма, ты да яе не дарасцеш. Нацыянальная ідэя можа быць вельмі простая і вельмі адкрытая. “Абы не было вайны”, напрыкладБеларусь пачне хутка развівацца, калі беларусы адчуюць, што пагроза вайны стала меншай. Адсутнасць ці хаця б памяншэнне страху разняволіць беларусаў, зробіць іх актыўнымі. Яны і цяпер актыўныя, але гэта актыўнасць збоку выглядае як заціснутасць».

Юрый Хашчавацкі (1947 г. нар.): «Нацыянальную ідэю лепей не фармуляваць. Той, хто будзе яе фармуляваць і насаджаць, хутка ператворыцца ў Гітлера, у Леніна, у Маа, у Пал Пота і таму падобнае. Гэта ўсё вельмі небяспечна». (Пры ўсёй павазе да вядомага кінарэжысёра, якому 18.10.2022 грукнула 75, ні разу не пераканаў ён мяне, а баяцца слоў – «такое сабе». – В. Р.)

Зянон Пазняк (1944 г. нар.): «За 25 год у Беларусi ўтварылася новая салідарная беларуская нацыя. Мы зараз больш салідарныя, чым ў дзевяностых, гэта відавочна… Цяпер, нягледзячы на ўсю прапаганду, якая ідзе з боку Масквы, нягледзячы на каланіяльную палітыку ўлады, салідарнасць паміж людзьмі на падставе беларушчыны расце і мацнее… Цяпер у нашай нацыі павінен быць амерыканскі лозунг: “Беларусь перадусім!”».

Алена Анісім (1962 г. нар.): «Я лічу, што сфармуляваць нацыянальную ідэю мусіць палітычная эліта краіны, якая адчувае сваю адказнасць за лёс Беларусі, здольная такія ідэі фармуляваць і ажыццяўляць іх».

Валянцін Акудовіч (1950 г. нар.): «Нацыя сама па сабе — гэта суплёт каштоўнасцяў, якія напрацаваныя стагоддзямі супольнага жыцця на гэтай зямлі, з гэтым вось кліматам, пад гэтым вось небам. Людзі проста тут жылі і ў працэсе свайго жыцця напрацоўвалі канкрэтна вось такія каштоўнасці. І яшчэ я лічу, што толькі суверэнная нацыянальная дзяржава ў стане захоўваць і развіваць гэтыя каштоўнасці».

Зінаіда Бандарэнка (1939 г. нар.): «Нацыянальная ідэя выказваецца адным словам — “мова”».

Уладзімір Мацкевіч (1956 г. нар.): «Mне трохі абрыдла абмеркаванне нацыянальнай ідэі. Колькі гадоў таму я вярнуўся на радзіму, столькі гадоў я чую размовы пра нацыянальную ідэю».

Павел Церашковіч (1958 г. нар.): «Што такое нацыянальная ідэя, што мы шукаем? Нейкі прыгожы слоган, які мабілізуе нацыю? Я не ўпэўнены, што мы яго знойдзем. А па-другое, не трэба яе шукаць, яна ўжо створана. Сто трыццаць пяць гадоў таму выдаўцы часопіса «Гоман» сфармулявалі абсалютна дакладна: кожны народ, які мае асаблівасці сваёй культуры, мусіць мець свой урад… Я б прапанаваў размаўляць пра беларускую мару. Чаго хочуць беларусы? Вось гэта было б значна цікавей».

Сяргей Дубавец (1959 г. нар.): «Нацыянальная ідэя — гэта перш за ўсё энергія, каласальная колькасць энергій, якая падымае чалавечую масу як на подзвігі, так і на злачынствы».

Пагаварылі – і разышліся… Па вялікім рахунку, меў рацыю музыка Лявон Вольскі: «Нацыянальную ідэю трэба фармуляваць, калі ты прыходзіш да ўлады, каб гэта была дзяржаўная палітыка. Ад пазіцыі дзяржавы шмат чаго залежыць. Асабліва ў нас». І слушнай была чыясьці прапанова разважаць не (толькі) пра нацыянальную ідэю, а пра нацыянальны(я) праект(ы), г. зн. перайсці ад абстракцый да канкрэтыкі. З другога боку, без ідэі (ці мары, як у П. Церашковіча) не можа быць праектаў, і калі «нацыянальны лідар» гукае, што «беларусы не даспелі», то фактычна адмаўляе ім у праве на самастойнае развіццё. Зрэшты, кажа ён так «усю дарогу» – відаць, інакшым ужо не стане.

Асобныя дзівуны й дзівачкі ўсё яшчэ разлічваюць на «Усебеларускі народны сход» (УНС), уплішчаны ў Канстытуцыю, і прыкідваюць шансы туды патрапіць. Анягож, сам Янка Купала пісаў у 1918 г.:

На сход, на ўсенародны, грозны, бурны сход

Ідзі, аграблены, закованы народ!

Як роўны йдзі жыхар між роўных жыхароў,

Аддай на суд свае ўсе крыўды, слёзы, кроў…

Радзіма Купалы – Вязынка. Здымкі 23.10.2022

Аднак наступны «УНС», зважаючы нават на лютаўскі досвед 2021 г., не будзе ні ўсенародным, ні грозным, ні бурным… Больш за тое, хаця ў арт. 89⁴ новаспечанай «Канстытуцыі» прадугледжана штогадовае скліканне «ўсебеларускіх сходаў», 2022 год яўна скончыцца без чарговага хурала, бо дэпутацікі не паспелі прыняць адпаведны закон (толькі-толькі праект пачаў «усенародна абмяркоўвацца»). Лукашэнскі нукер Алег Р.: «Закон мае быць прыняты не пазней за 15 сакавіка 2023 года… к сакавіку 2024 года склад дэлегатаў на УНС мае быць сфарміраваны» (sb.by, 25.10.2022). Зручная «адмазка» – без закона няма сходу… а тое, што ў вышэйзгаданым канстытуцыйным артыкуле адсутнічае агаворка кшталту «штогадовае скліканне – з моманту прыняцця закона», мала каго бянтэжыць. Як і тое, што пры адсутнасці адмысловага нарматыўнага акта працуе (мусіла б працаваць…) Канстытуцыя з яе найвышэйшай юрыдычнай сілай і запісаным у арт. 7 «прамым дзеяннем».

На добры лад, і закон аб «Усебеларускім народным сходзе» мае быць прыняты цягам года пасля ўступлення ў сілу новай версіі Канстытуцыі (г. зн. да 15.03.2023), і скліканне сходу неабходна ажыццявіць да пазначанай даты. Выглядае, для «вялікіх босаў» усё гэта заскладана…

Адтэрміноўка склікання УНС яскрава сведчыць, наколькі гэтая ўстанова «неабходная». Дзеля кур’ёзу прывяду, аднак, словы дэпутаткі «палаты прадстаўнікоў» Людмілы Жалнерчык, з камісіі па заканадаўстве: «Усебеларускі народны сход – гэта наша нацыянальная ідэя, якой няма аналагаў у свеце» (sb.by, 25.10.2022). Нагадала выказванне колішняга ўрадоўца Міхаіла Падгайнага, які гадоў 20 таму заявіў, што нацыянальная ідэя Беларусі – будаўніцтва Нацыянальнай бібліятэкі 🙂

Пётр Рэзванаў (1974 г. нар.), мінскі чытач belisrael, прыхільнік веры бахаі: «Адной-адзінай нацыянальнай ідэі ў Сінявокай няма; магчыма нават, што яна ў кожнага свая. Як калісьці пісала Бі-Бі-Сі, увогуле нацыянальная ідэя была толькі ў трох дзяржаў: ЗША (“горад на халме”), Ізраіля (усё ж такі сіянізм з “яўрэйскім характарам дзяржавы”) і СССР (пабудова камунізму). Вядома, да спісу можна далучыць і Францыю, і гітлераўскую Германію, і “ідэю чучхе” [у КНДР]. Кітайскі “сацыялізм з кітайскімі асаблівасцямі” больш нагадвае расійска-беларускія ідэалогіі… З пункту гледжання баха’і, зараз ідзе пераход ад нацыянальнага адзінства да агульначалавечага, таму нацыянальная ідэя, калі і будзе ў Беларусі, мусіць мець часовы характар. А ствараць нешта па вызначэнні часовае не цікава».

81 год таму, 26 кастрычніка 1941 г., адбылося першае публічнае пакаранне падпольшчыкаў у Мінску. Найбольш вядомыя з іх – Кірыл Трус (на фота ён з барадой), Уладзімір Шчарбацэвіч, Марыя Брускіна. Пра кожнага варта было б пісаць асобна, ды я не гісторык… У свой час прапаноўваў пераназваць вуліцу Валадарскага або Кастрычніцкую, па якіх герояў вялі карнікі, у вуліцу Трох Падпольшчыкаў.

Вольф Рубінчык, г. Мінск

26.10.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 26.10.2022  15:03

В наших палестинах… (В. Р.)

Шалом! Или – нихао? В наших палестинах впору запутаться…

«Первое лицо» страны отыграло встречу с первым вице-президентом крупной строительно-монтажной фирмы КНР (что-то вроде тамошнего «МАПИДа»), и в ответ на очередную порцию восточных комплиментов сказало ему «сесе», т. е. «спасибо» по-китайски.

Мне уже выпадало посмеиваться над частыми встречами Лукашенко-старшего с Мохамедом Али Алаббаром из ОАЭ, который в своей «Emaar Properties» с декабря 2020 г. не президент совета директоров и даже не вице-президент, а управляющий директор (скорее всего, третий по значимости человек). Возможно, основатель корпорации «проштрафился» в конце 2010-х гг. – публикация по ссылке словно бы намекает – и его решили вежливо отстранить от стратегических постов… Подобный алгоритм ещё в 1965 г. был описан в «Отеле» Артура Хейли.

Сентябрьский визит Ян Цзяньцяна вышел не по чину, равно как официальный приём израильского отставника Якова Кедми (представленного как «известный политолог») чиновником, зовущим себя министром иностранных дел Беларуси, в июне сего года… Кедми 20.06.2022 вполне хватило бы встречи с начальником управления МИДа, ну, а вице-президенту фирмы 22.09.2022 – с вице-премьером РБ, или «просто» с министром архитектуры и строительства. Теперь складывается впечатление, что: а) высокопоставленные чиновники без санкции «первого» ничего существенного не решают (а как же призывы к перераспределению полномочий и «титаническая» работа над новой Конституцией, за которую кое-кто и награждён был?); b) руководство Синеокой судорожно ищет союзников среди фигур второго эшелона; c) в контактах РБ с КНР многовато самоуничижения, особенно в связи с разговорами о вступлении в ШОС (не то, о чём некоторые подумали, а Шанхайская организация сотрудничества, где Пекин задаёт тон).

Об уровне нынешнего МИДа РБ многое говорит написание «мисии» на официальном сайте… И позиция касательно human rights, которая сводится к следующему: «Другие государства не выполняют свои обязательства на 100% – значить, и нам можно». Дескать, сами тут посовещаемся с «вождём» и решим, как нам исполнять международные договоры и пакты, на 83 процента или только на 12… Напомню: по мнению от мининформа, опубликованном в 2012 г., прав у человека/личности вообще нет, а есть обязанности перед обществом.

Но спасибо и за то, что работники МИДа почтили вниманием вечер памяти в Кфар-Сабе. Правда, отчёт посольства Беларуси получился очень уж казённый. И почему, к примеру, гетто «Лахваское» (этот вычурный неологизм переняла и «СБ» 22.09.2022), если сельсовет всю дорогу был Лахвенский?

Возвращаясь к отношениям с КНР, почти навскидку – цитаты из близких к власти:

«Интересен опыт Китая: там человек, начинающий свой бизнес, дает письменную подписку, первым пунктом которой обязуется направить работу своего предприятия на поддержку государства. Поддержка госинтересов — обязательное условие, разрешающее начать частное дело» (С. Винокурова, sb.by, 09.08.2022).

«Президент не зря часто упоминал Китайскую Народную Республику — там творчески переработали советскую и западную политические системы, используя собственные традиции. Да, в Китае существует ведущая политическая сила — Коммунистическая партия Китая, но есть и другие партии, разделяющие магистральный курс государства. И эта система эффективно работает» (А. Дзермант, там же, 02.09.2022).

Похоже, «агенты Пекина» готовы за умеренную плату ставить в измученной стране уже не только социально-экономические (как отмечалось в сентябре 2021 г.), но и политические эксперименты. Пока, правда, всё это не кажется шибко страшным, сравнительно с тем, что творится у соседей.

«Каспаровская» заметка от 23.09.2022:

В Музее Москвы организуют военно-мобилизационный пункт. Об этом в своем телеграм-канале рассказал магазин Veter. Искусствовед и журналистка Ксения Коробейникова узнала, что такие пункты открывают и в других учреждениях культуры.

Veter получил уведомление от музея, что военно-мобилизационный пункт будет развёрнут завтра с 13:00. Команда журнала решила “не рисковать безопасностью участников фестиваля и многотысячной аудитории” и отменить фестиваль Veter Fall Fest.

“В столичных учреждениях культуры открывают военкоматы. Из музеев первыми обязали Дарвиновский, Москвы и Героев России, из театров — Виктюка, из домов культуры — ЗИЛ, из кинотеатров — “Москино Молодёжный”. Плюс библиотеки”, — отметила Коробейникова.

Возможно, совпадение, но именно на столичном учреждении культуры – я о минском кинотеатре «Киев» – в августе с. г. некоторое время висела табличка «Пункт предварительного сбора военнообязанных Центрального района г. Минска», выполненная в характерных для военкоматов тонах (но без герба). Лично видел её утром 15-го и 17-го; рядом гужевалась пара дюжин потрёпанных жизнью мужичков среднего возраста – кто с торбами, кто без. Допускаю, что речь шла о частной инициативе; военкомат Центрального района с просторным двором, где поместился бы целый полк, находится на солидном расстоянии от кинотеатра (три квартала).

Вот здесь, справа от «ссы», и висела…

Но львиная доля частных инициатив у нас теперь требует санкции госорганов. Журналист-расследователь вроде Сергея Сацука, наверное, нашёл бы ответ на вопрос «Что это было?», но я не великий расследователь, а сам Сергей, задержанный в декабре 2021 г., сейчас отбивается от обвинений по трём статьям уголовного кодекса в Минском городском суде. Ведёт процесс Светлана Бондаренко (именно эта… наместница Фемиды в своё время оставила за решёткой журналистку Катерину Борисевич – за материал о смерти Романа Бондаренко, якобы разглашавший «врачебную тайну»).

С. Сацук, фото конца 2010-х

Повлиять на настоящее, как и на ближайшее будущее, сейчас трудновато, потому снова обернусь назад. Не без удивления наткнулся в книге академика НАН Беларуси Радима Горецкого «Жыццёвы меланж» (Мінск: Кнігазбор, 2013) на заметку «Калектыўныя звароты» («Коллективные обращения»), посвящённую в основном «трудам и дням» неплохо знакомого мне Якова Бенционовича Гутмана (1945-2020). Переведу отрывок с белорусского:

Я вспомнил, как в марте 2003 г. ко мне обратился Яков Гутман — председатель Всемирной ассоциации белорусских евреев (США, Нью-Йорк). Я его продолжительное время знал, т. к. он активно участвовал в работе Ассоциации белорусов мира «Бацькаўшчына», президентом которой я тогда был. Мы даже на Первом съезде белорусов мира избрали его членом Большой Рады. Он с возмущением сообщил мне, что идёт разрушение исторического здания — синагоги на ул. Дмитрова – и издана антисемитская книга «По законам подлости». Добавил, что в Минск едет известный российский певец Иосиф Кобзон, которому мы пошлём наше обращение об этих событиях, попросим во время приезда в Минск высказать властям своё неудовольствие и тем самым спасти синагогу от уничтожения. Кроме того, обращалось внимание певца на то, что его концерт состоится 26 марта в рамках дня единения России и Беларуси, как раз после 25 марта, когда свободолюбивые люди Беларуси отмечают свой исторический День Воли. Моя подпись в обращении оказалась первой, его также подписали Зинаида Бондаренко, Сергей Законников, Адам Мальдис, Юрий Ходыко, а подпись инициатора обращения Якова Гутмана почему-то отсутствовала. Иосиф Кобзон получил наше обращение и написал резолюцию: «Концерт отменить». Когда в Минске об этом узнали любители песенного творчества Кобзона, особенно те, которые уже приобрели билеты на его концерт, они жутко возмутились, разозлились и начали искать виноватого. Решили, что это — Горецкий, подпись которого стояла первой, а я в то время даже не знал, что Кобзон отказался приехать. Домашний телефон в День Воли гудел, как бешеный. Я отсылал всех к Якову Гутману, а его и след простыл…

Историйка изложена занимательно, в целом корректно… Ряд уточнений, однако, не помешает. Синагога на ул. Димитрова (дом № 3) к марту 2003 г. была давно разрушена – активное её уничтожение фирмой «Комкон» стартовало 25.09.2001, длилось всего около недели, наделало много шуму. Книга, выпущенная в 1999 г. и прогремевшая в 2000 г., называлась «Война по законам подлости».

Копию обращения, подготовленного Гутманом, сейчас не нахожу в своём архиве – но, помнится, Кобзону сразу предлагалось отменить концерт в Минске, что певец в конце концов и сделал. Яков Гутман не ссылался на пересечение даты концерта с Днём Воли – хорошо помню, что приписку о неуместности концерта 26 марта, в день, когда в Минске обычно сажали «на сутки» любителей БНР, сделала Зинаида Бондаренко. Подписал ли бумагу сам Гутман как президент ВАБЕ? Вопрос третьестепенный; предполагаю, подписал (обычно в таких случаях он ставил свою подпись последним). Не так просто было обычным почитателям творчества Кобзона найти телефонный номер академика… Наконец, я не уверен, что, когда стало известно об отмене концерта, след Якова «простыл». Весной 2003 г. Гутман жил в Минске (надолго уехал в США годом позже), в подполье не уходил, с журналистами беседовал довольно охотно – во всяком случае, с теми, которые оставляли адекватные послания у него на автоответчике. Мобильные были в Беларуси начала 2000-х годов относительной редкостью, и Яков обходился домашним телефоном.

Рисунок А. Даниэля, “Бесэдер?”

שנה טובה ומתוקה לכולם

Вольф Рубинчик, г. Минск

25.09.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 25.09.2022  17:16