Tag Archives: президентские выборы в Беларуси

В. Рубінчык. Яшчэ 2½ падзеі…

Я пра тое, што назіралася ў канцы тыдня – абвяшчэнне даты «прэзідэнцкіх выбараў» і парад, ён жа «выбар, ад якога няможна адмовіцца» (ясна, успомніўся аналагічны выраз «Хроснага бацькі»). Палова падзеі – гэта канцэрт увечары 9 мая на сталічнай плошчы Перамогі, ён жа чарговае масавае мерапрыемства, праведзенае ўладамі РБ насуперак рэкамендацыям Сусветнай аховы здароўя.

Пачну з думак пра парад і канцэрт. Бадай, лішне казаць, што логіка «людзі на фронце не баяліся, а вы…» у мірны час вельмі хісткая і непрымальная ў 99,9…% выпадкаў. Гэта нават і не логіка часцей за ўсё, а дэмагогія. Дальбог, мой дзед Вульф Залманавіч ваяваў не за тое, каб гледачы – многія з якіх учора не датрымлівалі і не маглі датрымліваць санітарнай дыстанцыі – падстаўляліся пад небяспеку захварэць на COVID-19.

Фота адсюль

Павел Севярынец заранёў – яшчэ 3 мая – ахрысціў учорашнюю імпрэзу «парадам смерці». Ён палітык і мусіць «завастраць», а калі ўключыць менш эмацыйны рэгістр, то варта ўдакладніць, што з удзельнікаў і гледачоў у бліжэйшы час памруць не ўсе – і дай Б-г, каб ніхто не памёр. Аднак рызыка таго, што мноства людзей у тлуме падхапіла кантагіёзны вірус – вялікая, а наступствы хваробы, выкліканай каранавірусам, які мутыруе, непрадказальныя. Ну, калі маем «высачайшае» стаўленне да жыхароў Беларусі як да «народца», а нават часам як да «пагалоўя» (прымаўка пра «карову, якая ідзе да сена» ў 2016 г., агаворкі ці «шутки юмора» пра «чыстку капытоў» у 2017 г. і «напыснікі» ў 2020 г.), то насамрэч няма розніцы, колькі «галоваў» захварэе: на тысячу болей, на тысячу меней… Вонкавым назіральнікам гэткі пафігізм часам, як ні дзіўна, здаецца лібералізмам (як жа, «гаспадар» не зачыняе быдла народ у тухлых стойлах кватэрах!)

Паўмесяца таму я пісаў, што «Нават калі б памірала на аднаго чалавека меней за кожны патрачаны або недаатрыманы мільён долараў – няўжо яно не было б таго вартае?» Гаворка ішла пра некалькі дзясяткаў мільёнаў замест аднаго (!) няпоўнага мільёна, вылучанага пастановай урада 21.03.2020. На той час у краіне яшчэ не было памерлых ад COVID-19, i я дапускаю, што колькасць іх можна было б скараціць мінімум удвая, хоць бы абавязаўшы рэзідэнтаў РБ на працягу чатырох-пяці тыдняў насіць маскі ў публічных месцах. І загадаўшы TV устрымацца ад «растопчынскіх афішак» тыпу «Беларусь – не істэрычная дзяўчына-падлетак, якая хавае свой твар пад маскай, а гордая рэспубліка-партызанка» (СТВ, 10.04.2020; у 1986-м, прыпамінаю, гэтак жа «бадзёра» змагаліся з наступствамі аварыі на Чарнобыльскай АЭС).

Натуральна, маскі мусілі б распаўсюджвацца бясплатна або за сімвалічную суму, i хай бы на тое пайшло не 50, а 100 мільёнаў USD – пры васьмі мільярдах золатавалютных рэзерваў сума пад’ёмная. Нагадаю, на «Еўрапейскія» гулі 2019 г. было выдаткавана мінімум чвэрць мільярда.

Нашэнне масак не дае поўнай гарантыі ад заражэння, аднак істотна зніжае верагоднасць апошняга. Калі ж яно непамыснае, то чаму, цікава, нацыянальная авіякампанія 8 мая запатрабавала, каб «з 11.05.2020 усе пасажыры, уключаючы дзяцей, старэйшых за 6 гадоў, пры афармленні ў аэрапорце… павінны пастаянна быць у ахоўных масках у час рэгістрацыі, пры надглядзе на бяспеку, у аўтобусах або на тэлетрапе, а таксама на борце паветранага судна цягам усяго палёту (за выняткам часу прыёму ежы)»? Патрабаванне слушнае, вось толькі выстаўленае са спазненнем на паўтара-два месяцы. Многія авіярэйсы ў маі проста давялося адмяніць…

Дадатковыя дзясяткі мільёнаў «зялёных» з рэзерваў Нацбанка (я ўжо не кажу пра прэзідэнцкі фонд) маглі б пайсці таксама на лекі, своечасовае заахвочванне медперсаналу і г. д.

Здаецца, нічога крамольнага ў агучаным не было й няма. Абгрунтаваныя надзвычайныя захады ў надзвычайнай сітуацыі не маюць нічога супольнага з «таталітарызмам». Ды нездарма кажуць: «Калі нешта можа быць зразумета няправільна, гэта будзе зразумета няправільна». Адна цікавая асоба перакруціла мае словы так, быццам я прапаную 8 мільярдаў рэзерваў «узяць і падзяліць» – г. зн. кожнаму з 9,4 млн жыхароў выдаць па 800 з нечым USD. Значыць, або звышсквапнасць, або транжырства – трэцяга не дадзена ¯\_(ツ)_/¯

Агулам, усё часцей назіраю тут у некаторых «стакгольмскі сіндром». Гэтыя «некаторыя» разважаюць: улада кепская, мафіёзная, але «можа, так і трэба», бо «кожны народ заслугоўвае свой урад», а калі торгацца, будзе яшчэ горай. Інтэлектуалы 🙁

Выклікае павагу пазіцыя прэзідэнта Украіны, якім бы пан Зяленскі ні быў: «Памятаючы ўсе жахі таго перыяду, мы не робім з вайны культу. І гэты важны дзень — не рэкламная кампанія, не спаборніцтва лозунгаў, не пампезны конкурс танцаў на касцях. Таму што для ўшанавання подзвігу кожнага, хто набліжаў перамогу, галоўнае не гучнасць, а шчырасць». Помнікаў павінна быць нямала, а ўсё-ткі няма чаго ператвараць цэлую краіну (будзь то Украіна, Беларусь, Ізраіль…) у «помнік вайне». Традыцыя пышных вайсковых парадаў у нас насамрэч замацавалася, тым не менш парад i святочны канцэрт мажліва было перанесці на 03.07.2020 – гадавіну вызвалення Мінска, пагатоў паводле шэрагу прагнозаў к таму часу пандэмія COVID-19 крыху суцішыцца… Як не суцішыцца, то пачакалі б і да Дня горада (12.09.2020).

Сам «галоўны» 8 мая заявіў, што «калі будзем ісці гэтым (цяперашнім – В. Р.) шляхам, мы абавязкова праз месяц забудзем пра гэты каранавірус». Не, не забудзем; што праўда, ёсць шанс, што вірус «аслабне» ў нашым клімаце; тады праз колькі тыдняў будзе больш людзей ачуньваць, чым трапляць у бальніцы, і медыкі, многія з якіх цяперака працуюць за траіх, уздыхнуць з палёгкай.

Пакуль што лічбы не цешаць: па стане на 08.05.2020 захварэла на 516 чалавек болей, чым паправілася. На наступны дзень розніца была меншай, але таксама істотнай: 385. 10.05.2020 паведамілі, што за суткі дадаўся 921 хворы, а паправіліся 356 (розніца 565!) Ці ад харошага жыцця, напрыклад, Пінская цэнтральная бальніца з 8 мая працуе ў рэжыме інфекцыйнага шпіталя? Карацей, аніяк не было ўчора падстаў для гучных святкаванняў, калі ў краіне мелася 16 тыс. нявылекаваных хворых на COVID-19, г. зн. цэлы райцэнтр.

Белчынавенства пазірае на канцэрт. Мінск, 09.05.2020. Фота адсюль

Зміцер Дзядзенка напісаў 06.05.2020 у fb: «САЎДЗЕЛЬНІКІ ЗЛАЧЫНСТВА. Менавіта гэтая фармулёўка прыходзіць на розум, калі думаеш пра тых артыстаў, якія пагадзіліся ўдзельнічаць у канцэрце 9 траўня. Бо як іначай можна назваць людзей, якія дапамагаюць стварыць умовы для заражэння небяспечнай інфекцыяй?» Я б не «сёк з пляча» (паслухаць бы меркаванні саміх «саўдзельнікаў»), але, у прынцыпе, абурэнне Змітра падзяляю. Эх, міністэрства культуры і «рэжысёрска-пастановачная група на чале з лаўрэатам спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Беларусі дзеячам культуры і мастацтва Аляксандрам Вавілавым»…

*

Восьмага мая квазіпарламент абвясціў пра квазівыбары квазіпрэзідэнта (09.08.2020). Адразу заявілі пра сябе… ну няхай «кандыдаты ў кандыдаты»: Гайдукевіч-малодшы, Дзмітрыеў, Цапкала, Ціханоўскі, Чэрачань. Адноснай нечаканасцю стала толькі (пакуль што віртуальнае) вылучэнне Валерыя Цапкалы, якога, зрэшты, яшчэ ў 2006 г. уключыў у «Спіс беларускіх палітыкаў», падрыхтаваны для кнігі «Палітычная гісторыя незалежнай Беларусі». Тады пан Цапкала кіраваў новаствораным «паркам высокіх тэхналогій»; я прадчуваў, што на гэтым ён не спыніцца. 🙂

У сярэдзіне 1990-х малады Валер чытаў лекцыю нам, студэнтам ЕГУ. Мае – цяпер ужо даволі цьмяныя – уражанні ад лектара: хітры, чэпкі, адукаваны (менавіта ў такім парадку). Па заканчэнні крыху паспрачаўся з ім тэт-а-тэт… Калі б 55-гадовы дыпламат і дасведчаны топ-менеджэр рэальна паставіў на кон усе свае рэсурсы, то мог бы стаць не абы-якім супернікам для 65-гадовага Лукашэнкі.

Цяпер чытаю праграмную заяву Цапкалы, пад якой – тысячы лайкаў. I перакладаю фрагменты на беларускую:

Звыш чвэрці стагоддзя… у краіне ўсталёўваліся сямейныя, неафеадальныя адносіны з магчымасцю праяўлення розных форм капрызнасці, бесцырымоннасці і грубасці ў дачыненні да тых, хто стаіць ніжэй у сацыяльнай лесвіцы.

Адбывалася паслядоўная ізаляцыя энергічных асоб альбо іх выцісканне з краіны. Прадпрымальнік быў крыміналізаваны, а грамадзянін «стэрылізаваны». У выніку сфармавалася грамадства, пазбаўленае іскраў творчасці, смеласці, адвагі. Вынікі гэтага мы добра бачым. Эканоміка страціла канкурэнтаздольнасць, а грамадства – здольнасць да развіцця…

Моладзь з’язджае за мяжу сем’ямі. Бо лічаць, што там больш перспектыў, ведаў, свабоды, грошай і… надзеі. Надзеі на тое, што заўтрашні дзень можа быць лепшы за сённяшні… Беларускае Адраджэнне, магчымасць якога яшчэ адчувалася ў сярэдзіне 90-х гадоў мінулага стагоддзя, не адбылося. Яно змянілася ліхалеццем («безвременьем»), перыядам застою, стагнацыі, грамадскай апатыі і абыякавасці…

Сёння Беларусь стаіць перад гістарычным выбарам! Або працягваць траціць час і энергію на развязанне праблем учорашняга дня. Або і далей выдаткоўваць грошы падаткаплатнікаў на дарагія спартыўныя мерапрыемствы, бутафорскія парады, палацы і рэзідэнцыі.

Або рухацца ўперад, у будучыню!

І г. д.

Амаль з усім я б згадзіўся (у нечым аўтар аж занадта радыкальны), але… у палітыцы важна не толькі тое, што сказана, але і тое, кім сказана. Не абавязкова быць палітолагам, каб заўважыць, што пан Цапкала ў канцы 1990-х – пачатку 2000-х актыўна будаваў тую самую сістэму, якую цяпер лупцуе. Першы намеснік міністра замежных спраў РБ (1994–1997), без сумневу, ухваліў вынікі «рэферэндуму» 24.11.1996, іначай не стаў бы паслом Беларусі ў ЗША (1997–2002). У 2002–2005 гг. В. Ц. служыў памочнікам прэзідэнта, быў прадстаўніком Лукашэнкі ў Нацыянальным сходзе. Пра яго пратэсты супраць чарговага квазірэферэндумy восенню 2004 г. – які, зняўшы канстытуцыйныя абмежаванні на колькасць прэзідэнцкіх тэрмінаў, даў зялёнае святло тым самым «сямейным, неафеадальным адносінам» – мне, на жаль, не вядома.

Ніхто не ідэальны, і людзі з часам мяняюцца… Можа, дыпламат раптоўна зрабіўся відушчым, як на выступе прапаведніка-харызмата? Можа быць, але ў такім разе закон жанру вымагае пакаяння за «жыццё без веры»… У нашым выпадку мінімальная вымога – тлумачэнне патэнцыяльным кандыдатам сваіх ранейшых паводзін.

Ёсць і яшчэ адна аксіёма палітыкі: важна не толькі тое, што сказана, але і тое, што не сказана. Насцярожвае цэнзураваны варыянт біяграфіі «кандыдата» на яго сайце:

Зрэшты, і ў фэйсбуку В. Ц. сарамліва памоўчвае пра тры гады на пасадзе памочніка Лукашэнкі:

Так сабе пачатак. Хаця… якія выбары, такія і прэтэндэнты (правацэнтрысты вунь увогуле пастанавілі не вызначаць «адзінага» кандыдата, згамаваўшы свае «праймерыз»). Не выключаю, што кандыдат Ц. зойме 2-е месца, і гэта з’явіцца «суцяшальным прызам» для айцішнікаў усяе Беларусі. Міністэрства лічбавай эканомікі, пра якое шмат гаварылася ў 2018–2019 гг., ім не адшкадавалі, дык хоць такую сімвалічную «моркаўку» перад носам павесяць.

Вольф Рубінчык, г. Мiнск

wrubinchyk[at]gmail.com

10.05.2020

Апублiкавана 10.05.2020 21:00

«Cолнцеподобный»: от битвы за урожай – к битве за интернет

Записки психопата.
solnzepodobny
August 19th, 22:57

.
Ровно год остался до Президентских Выборов в Республике Беларусь. Он, этот год, пролетит незаметно. Просвистит, как пуля у виска. Мгновенно. Поэтому готовиться к выборам надо уже сейчас. Всей вертикали власти надо готовиться, ибо если народ не изберёт Лукашенко в шестой с половиной раз подряд и таки выбросит его на свалку Истории, то выбросит заодно и всю вертикаль власти. Будем все вместе, как у нас в народе говорят, лететь, пердеть и радоваться. В том числе и жэншчыны: от Лидии Ермошиной до Натальи Качановой. Включая Надежду Котковец.
Объясняю таким грубым языком, чтобы лучше дошло до вертикали власти: пойду ко дну я – и вас всех за собой утяну, можете не сомневаться.
Нам предстоит сдавать суровый экзамен перед народом. И нам надо не столько самим подготовиться к этому экзамену, сколько народ к нему подготовить.
Сегодня мы готовим народ к выборам по старинке: исключительно через “зомбояшчык”. А на дворе 21 век. Век Интернета.
В современном мире, а особенно у нас в стране, люди в основном получают информацию не из телевизора, а из всемирной паутины, из этой, как я её называю, “мусорки”. То есть люди, конечно, смотрят и телевизор, потом сравнивают то, что там увидели и услышали с тем, что им расскажут в Интернете, и понимают, что где-то их обманывают. А проще говоря – дурят. И, как правило, люди ошибочно предполагают, что дурят их в телевизоре. То есть, Государство, как подозревают наивные люди, их дурит, потому как никаких других телеканалов, кроме государственных, у нас нет…
Конечно, есть бабушки, которые сидят в своих бабушатниках, и представляют мир вокруг себя глазами Андрея Кривошеева, Натальи Бреус и прочих подпевал. То есть, запевал. Но бабушкам свойственно умирать. На смену им приходит молодёжь, которая днюет и ночует в гаджетах и кое-что соображает.
Естественным путём смены поколений сужается моя электоральная база. И даже стимулирование Государством склонности населения к употреблению алкоголя не даёт нам нужного результата: народ не поддаётся тотальной дебилизации и (особенно молодёжь) тянется к самосовершенствованию и к знаниям.
Государство одержало безоговорочную победу над инакомыслием в телевизоре, но на просторах Интернета мы проигрываем регулярно. За грядушчый год надо в корне переломить ситуацию в свою пользу.
Многие чиновники думают так: ай, чего мы будем напрягаться? Пусть люди голосуют, как хотят – голоса-то считать будет ЦИК во главе с многоопытной Лидией Михайловной. Как-нибудь сфальсифицирует с европейским показателем.
Да, мы фальсифицируем выборы…Но это не панацея. Вернее, панацея, но на крайний случай.
.

.
Лучше победить честно, а сфальсифицировать можно (в силу привычки) для красоты результата.
Допустим, за меня проголосовало 93%, а мы фальсифицируем до 77%.
Или же так: за меня проголосовало 52%, а мы фальсифицируем опять же до 77%.
То есть, стремиться надо к победе без решающей фальсификации. Стремиться надо к победе, в которой фальсификация – ненавязчивый тюнинг.
Конечно, не исключён вариант, когда Глава Государства 50% голосов избирателей всё-таки, как ни тужился, не набрал…Ситуация неприятная, но не смертельная. То есть, исправимая. Исправимая, но так, чтобы “шито-крыто”. В смысле, шито, но не белыми нитками, а элегантно, как у лучших кутюрье.
Что для этого надо? Самую малость: пробиваться к сердцам людей через Интернет, завоёвывать эти сердца, проще говоря – охмурять. Придавать Президенту лоска, шарма, чувства юмора и так далее, чтобы не казалась абсурдной мысль, что Лукашенко способен выиграть честно.
Чем я и занимаюсь последние лет десять, ведя блог в этом журнале. Даже в далёкой Америке есть люди, очарованные…Есть люди, которые ставят Лукашенко выше, чем Трампа… Которые сравнивают меня с этим китайцем, который создал современный Сингапур…Это дорогого стоит.
Но усилий одного лишь Лукашенко со своим скромным блогом в Интернете недостаточно. Почему другие чиновники спят в шапку? Я недоволен сложившейся ситуацией самоуспокоения и безынициативности, о чём и заявил сегодня заместителю Главы своей Администрации, которого назначил специально для работы в Интернете.
.

.
ЛУКАШЕНКО:“Интернет – это также будет сфера в какой-то степени вашей ответственности. И не с точки зрения все закрыть и запретить. А изложить позицию власти, позицию Президента. Пока больше всего этим занимается Президент. Он и будет заниматься данными вопросами, но и определенные должностные лица, в том числе вы, а также Глава Администрации. Прежде всего вы вдвоем должны будете этим заниматься – работать с людьми.”
.
Даже в Великой России с её мошчными органами подавления и репрессий, не смогли закрыть так называемые “телеграм-каналы”. Так что нам, белорусам, и пытаться не следует чего-то запрешчать и блокировать. Превратить современную Беларусь в закрытую страну по северо-корейскому образцу абсолютно невыполнимая задача. Отними сегодня у людей Интернет – они выйдут на улицы и сметут Президента.
Надо идти к людям как раз через Интернет. Занимать верхние строчи в рейтингах топ-блогов. Если какие-то сопляки на голом энтузиазме смогли, то почему не может государственный чиновник за хороший оклад жалованья?
Времени для раскачки нет. Пора раздеваться и браться за работу, засучив рукава… То есть, если вы уже разделись, надобность в засучивании рукавов отпадает по определению, сама собой. То есть, априори. Де-юре и де-факто.
.
ЛУКАШЕНКО:“Времени для раскачки нет. Потому что предвыборная кампания – это и большая идеологическая работа. А вам придется заниматься прежде всего комплексом идеологической работы, начиная от журналистики и заканчивая, прямо скажу, лекциями в вузах. Это самое слабое место наших государственных служащих – встречаться с молодежью, рассказывать им о той политике, которая проводится в государстве. Потому что наша молодежь, в интернете сидящая, не всегда прочитает об этой политике. А если и прочитает, то частенько все наизнанку перевернуто.”
.
То есть, антиномично, строго наоборот. Похожая история случалась с известным Венедиктом Ерофеевым по дороге из Москвы в Петушки, когда он пытался объяснить дамам, отчего он публично не пукает (см. главу “Чухлинка – Кусково”)…Так и у наших идеологов частенько получается. Я это называю “идеологическим рукожопием”, когда агитируя за одно, ты в итоге по полученному результату сагитировал за противоположное.
Важное дело – идеология. Я сам был идеологом, можно сказать, с младых ногтей. Это адский труд – внедрять в мелкособственническое сознание крестьян великое учение “Маркса-Энгельса-Ленина”.
Бывало, выйду после лекции в клубе отдышаться на свежий воздух, меня тут же со всех сторон обступают мужики. Ишчо бы! – всякому охота поговорить с умным человеком, пусть и совсем молодым.
Закурят каждый свою цыгарку и давай дополнительные вопросы задавать: про международное положение, про кровавую хунту Пиночета, про Голду Мейр, про Хельсинские Соглашения, про режим апартеида в Южной Родезии. И так далее, и так далее.
Ну и я им, конечно, объясняю, что да как. С чувством, с толком, с расстановкой.
Мужики мне удивляются:”Силён ты, Сашка, лекции читать. У тебя, наверное, кровавые мозоли на языке выскакивают от такой долгой говорильни. Небось, устаёшь от лекций-то?”
Мне чего скрывать? – говорю искренне и прямо: устаю, мужики, страшно устаю…
А они мне понимающе и сочувственно отвечают, задумчиво пуская кольца дыма в вечернее небо:”Да-а-а, пиздеть – не мешки ворочать. Тут и образование специальное надо, и выносливость, и ума – палата…”
На волне этих воспоминаний я продолжил напутствие свежеиспеченного идеолога.
.
ЛУКАШЕНКО:“Я в свое время занимался вопросами идеологии. Можно сказать еще с юношеских времен – со студенческой скамьи. Я знаю, насколько это сложная и многоплановая, трудная работа. И я часто говорю, что настоящими властителями человеческих душ и сердец не становятся. Ими рождаются. Поэтому если у вас есть эти задатки, которые можно, конечно, в жизни со временем развивать, вы справитесь с этой работой”.
.
Вот так открылся маленький секрет, что я родился властителем человеческих душ. С этой вот Божьей Искрой – властвовать над людьми…Над их душами…А вы меня переизбрать надеетесь…В смысле, надеетесь переизбрать себе другого Главу Государства. Типа какого-нибудь Змитера Дашкевича…хы-хы-хы…Так у него ж судимость!
У всякого, кто возомнит о себе, что он тоже властитель человеческих душ с претензией на власть, мы любому такому человеку обеспечим судимость с поражением в правах на право быть избранным.
Так что давайте-ка, ребятки, жить дружно. Без всяких митингов-шмитингов. Посмотрите на Москву, на Гонконг. Нам это надо? нам такая дерьмократия с гвалтом не нужна.
Будем, друзья, мирно сосуществовать. Будем креативить в сети…Конкурс на лучшую вышиванку. Что вам ишчо надо? Памятники Витовту Великому и Льву Сапеге. Ради Бога…Товарищ Сапега, кажется, ни разу не скомпрометировал себя анти-президентской позицией…А вот с улицей в честь Василя Быкова торопиться не будем.
Концерт можем вам разрешить на 25 марта где-нибудь на задворках…Чтобы, гуляй – не хочу…
В общем, впереди море идеологической креативной работы.
Возможно, нам придётся создать собственные “фабрики троллей” из продвинутой молодёжи по типу “ольгинских” в России. Собственные фермы “Марата Казея”, чтобы противостоять свядомым прозападникам…И денег на это жалеть не надо.
Люди нас поймут. Ради торжества справедливости и правды люди готовы затянуть пояса. Готовы согласиться на маленькую зарплату, но достаточную для того, чтобы купить себе творожка, хлебушка, а ребёнку – кусочек мяса.
Когда наш человек зайдёт в интернет узнать новости и увидит там не буржуазно-националистический шабаш, а господство прогосударственных интернет-тружеников, то человек сразу почувствует стабильность и уверенность в завтрашнем дне (от слова “день”, а не “дно”)…
Опубликовано 21.08.2019  09:33