Tag Archives: «Северный Берег»

Зноў пра суворую рэальнасць

(Ня)добры вечар! Тут Зміцер Дзядзенка ў пачатку верасня файны вершык апублікаваў у сваім fb-акаўнце:

РАДЫЁ ТЫТАНІК

вітаю ўсіх тых хто ў гэтыя хвіліны

да нас далучыўся

вы з намі мы з вамі

у нас у эфіры апошнія навіны

з вамі на хвалі радыё «Тытанік»

на палубе пасажыры гучна ў запале

дыскутуюць пра перавагі глыбоцкай і рагачоўскай

сівы тапёр на разбітым раяле

грае мелодыі роднай вёскі

зараз хвілінка на рэкламу VIP-каютаў

утульныя ложкі шырокія ванны

праз сценкі не праб’юцца ні навалы ні пакуты

заставайцеся з намі

радыё «Тытанік»

цяпер паслухайце пару зонгаў

а потым у гонар Дня кнігадрукавання

пройдзе футбольны матч і заплыў у шэзлонгах

слухайце анонсы радыё «Тытанік»

дайце джазу! распраўце спіны!

радыё «Тытанік»

апошнія навіны

Пра беларускую літаратуру на Kamunikat.org з панам Дзядзенкам размаўляе Ганна Кісліцына

***

Мінулае мінула, а я ўсё спрабую знайсці раздарожжа, дзе тутэйшая «элітка» магла б збочыць без вялікай шкоды для сябе і краіны. Працоўная гіпотэза – канец 2010 г.; на IV «Усебеларускім народным сходзе» была самая пара сказаць «я стаміўся, я сыходжу». Большасць дэлегатаў/чыноўнікаў успрыняла б з разуменнем, пагатове ўжо ўлетку 2004 г. «галоўны» распавядаў, як ён стаміўся цягам дзесяці гадоў прэзідэнцтва. Ну, мела б у пачатку 2010-х першая асоба прозвішча Сідорскі (на хвілінку, доктар тэхнічных навук), а не Лукашэнка – хтось моцна б зажурыўся? Пэўны час краіна знаходзілася б ва ўмовах турбулентнасці, а потым, глядзіш, выруліла б на слушны шлях. Эпоха ж была яшчэ адносна мірная – ні вайны ва Ўкраіне, ні сур’ёзных канфліктаў з Літвой і Польшчай. Хто ведае, можа, «тэхнакратычная» ўлада РБ іх бы і не дапусціла…

Шаснаццаць гадоў – амаль рэкорд для паваенных кіраўнікоў СССР (Леанід Брэжнеў знаходзіўся на «троне» ўсе 18, з 1964 да 1982 гг., але пад канец меў бледны выгляд і дзівачыў). Пра тое, што адзін палітык «пераседзеў», сведчыць, між іншага, выступленне на згаданым сходзе 06.12.2010. Шмат гаварылася пра якасць ягонай сістэмы кіравання на рубяжы 2010–2020-х гадоў (раз, два, тры, чатыры…), але прыкметы дэградацыі назіраліся ўжо 12 год таму. Собіла ж камусьці напісаць, а «галоўнаму» агучыць:

Беларускіх грамадзян павінна станавіцца болей! Для Беларусі мінімальна неабходная колькасць — як мінімум 20 мільёнаў чалавек, а аптымальная — 30… Мы будзем праз меры дзяржаўнай падтрымкі спрыяць росту нараджальнасці ў нашай краіне.

«Мінімальна… як мінімум» — таўталогія, ды ладна, я таксама не магутны стыліста. Галоўнае, ў 2015 г. выявілася, а ў 2019-м (напярэдадні кавіда і пачатку «вялікай эміграцыі» з Беларусі) пацвердзілася, што краіне да дэмаграфічнага росту было па-ранейшаму, як да поўні пехатою… Насельніцтва РБ 2010 г. – 9,5 млн, 2015 г. – 9,48 млн, 2019 г. – 9,43 млн, то бок падзенне нават паскорылася.

Не спадзеючыся ўжо на рост нараджальнасці, ідэолагі спрабуюць завабіць у Беларусь уцекачоў з суседніх краін, перадусім нездаволеных абстаноўкай у сябе на радзіме. Праўда, сумняюся, што, напрыклад, многія «дысідэнты» з Польшчы жадалі б паўтарыць шлях Эміля Чэчкі (жаўнера польскай арміі, які ў снежні 2021 г. апынуўся ў Беларусі, а ў сакавіку 2022 г. быў знойдзены павешаным у мінскай кватэры). Цяпер вувузелы рэжыму лепяць з гаротніка героя… ды лепей бы настойвалі на поўным і аб’ектыўным расследаванні абставінаў яго загадкавай смерці. У ліпені г. г. я дапускаў, што ўлады хацелі спусціць справу «на тармазах», як і расследаванне фатальнага збіцця Рамана Бандарэнкі 11.11.2020. Апошнія два з паловай месяцы не пераканалі ў адваротным.

Яшчэ цытатка з перадвыбарнага дакладу:

К 2015 году мы павінны наблізіць размеры заработнай платы да тысячы долараў у эквіваленце. Гэта самыя высокія ў нашай гісторыі тэмпы росту зарплаты і даходаў насельніцтва.

Тут увогуле «хрушчоўшчына» (аналаг пабудовы камунізму да 1980 г.). Розніца ў тым, што Мікіта Хрушчоў, народжаны ў 1894 г., адводзіў на свае планы гадоў дваццаць і, пэўна, разумеў, што сам не дачакаецца «светлай будучыні», а Лукашэнка ў 2010 г. планаваў кіраваць і кіраваць… зрабіўшыся ў сярэдзіне 2010-х аб’ектам заслужаных кпінаў. Нават у снежні 2015 г., з усімі гадавымі прэміямі і надбаўкамі, намінальная сярэдняя зарплата ў РБ паводле Белстату не дацягнула да 500$ (7424092 рублі пры курсе ~18500 р. за долар). Але, магчыма, аратар меў на ўвазе ўсходнекарыбскія долары, амаль утрая таннейшыя за паўночнаамерыканскія? Тады ОК 🙂

А прамоўца ў снежні 2010 г. усё гукаў-гукаў…

Сёння нам трэба панепакоіцца не толькі аб сярэдняй зарплаце, але і ўстанавіць дастойны ўзровень мінімальнай заработнай платы… Яна будзе складаць не менш за трэць ад сярэдняй зарплаты.

Нават такая – збольшага фармальная – абяцанка не была выканана. У другой палове 2015 г., напрыклад, мінімальная зарплата складала, паводле афіцыйных крыніц, менш за 2,2 млн. рублёў, сярэдняя – каля 7 мільёнаў. У верасні 2018 г. – 305 і 963,6; у ліпені 2022 г., адпаведна, 482,29 і 1644 р. (нават да 30% не дацягнула).

У прамове планавалася яшчэ павялічыць навукаёмістасць эканомікі – 3% ад ВУП к 2015 г. Ці трэба нагадваць, што ні ў 2019, ні ў 2022 гг. паказнік не перавысіў 1%?!

Ясная рэч, многа «плюшак» у 2010 г. было паабяцана жыхарам перыферыі, каб не з’язджалі ў сталіцу. Адміністрацыя Лукашэнкі збіралася развіваць «гарады-спадарожнікі»:

Не трэба больш мільёна 900, ну 2 млн. чалавек у Мінску. Да 20 працэнтаў насельніцтва краіны. Вышэй за 20 — гэта перабор.

К сярэдзіне 2010-х доля насельніцтва РБ у Мінску акурат перавысіла 20%… Расла і далей – у 2022 г. дасягнула 21,5% (1,996 млн vs 9,256 млн). Не дапамагла карэкціроўка генплана развіцця г. Мінска, зацверджаная ўказам Лукашэнкі 15.09.2016… Калі ж будзе рэалізаваны праект «Паўночны бераг», таксама зацверджаны ўказам (13.05.2021), то ў сталіцы збярэцца добрая чвэрць насельніцтва краіны. Праўда, прадстаўнік інвестараў Махамед Алі Алабар паводзіў сябе ў 2021-2022 гг., бы той гогалеўскі Хлестакоў, альбо як Галахвосты з п’есы Міхайлы Старыцкага (гл. пра Алабара па спасылках: раз, два), але ўсё яшчэ можа змяніцца. Так, арабска-эмірацкая фірма «Emaar Properties», што фактычна гаспадарыць на тысячы гектараў у паўночнай частцы Мінска, акрыяўшы пасля стратаў 2010-х, у пачатку 2020-х дэманструе прыбыткі. Не 4 мільярды долараў, дык мільярдзік у жыллёвую забудову яна, па-мойму, здольная ўкласці.

І яшчэ – 12 год таму ставілася задача: «Рэнтабельнасць сельскагаспадарчай вытворчасці павінна дасягнуць 25—30 працэнтаў». Наколькі яна была рэалізавана – і наколькі магла быць рэалізавана пры захаванні цяперашняга ладу з яго стаўкай на «дысцыпліну, учот і кантроль» – гаворыць табліца, змешчаная ў артыкуле Дзмітрыя Нарывончыка (neg.by, 29.11.2019):

Рэнтабельнасць продажаў, у працэнтах

2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018
Сельская гаспадарка РБ у цэлым: 14,7 4 5,9 1,1 2,7 6,9 4,3
Сельгасарганізацыі 14,5 3,5 5,5 0,5 2,2 6,4 3,7
Сялянскія (фермерскія) гаспадаркі 23,3 22,7 23,5 21,8 20,5 22,2 22,7

 

Па выніках першых пяці месяцаў 2022 г. сярэдняя рэнтабельнасць у галіне складала 7,4%. Але 29,5% арганізацый, якія далі справаздачу, былі нерэнтабельныя, яшчэ 29,2% паказалі рэнтабельнасць ад 0 да 5%. Агулам, выпуск прадукцыі за першае паўгоддзе скараціўся на 3%.

Дзіва што на харчы беларусы ў сярэднім выдаткоўваюць каля 40% даходаў. Дужа шмат; звычайны паказчык у Еўропе – 10-25%, у Ізраілі – блізу 15%. Але голад у скрыўленай карціне свету пагражае ўсё адно замежнікам… Як надоечы казаў «эксперт», у ролі якога выступіў дэпутат палаты прадстаўнікоў РБ Краўцоў: «У тым жа Ізраілі ўвогуле не займаюцца кармамі – пустыня. Асноўныя пастаўшчыкі кармоў у Ізраіль і ЕС, як і ў выпадку збожжа, – Украіна і ўся Ўсходняя Еўропа. З-за іх дэфіцыту пралічваецца рост кошту прадукцыі жывёлагадоўлі як мінімум на 30 працэнтаў. А засуха не спыняецца, і канчатковыя страты падлічваць рана. Магчыма, следам за спёкай ідзе анамальны голад» (sb.by, 08.09.2022).

Нарыхтоўкай кармоў у Ізраілі яшчэ як займаюцца, і з ірыгацыяй неяк даюць рады… Няхай бы, зрэшты, пра тое распавялі самі жыхары «пустыннай» краіны, якая 10 год таму забяспечвала сябе харчамі на 95%.

Пасля ўсіх пералічаных камуфлетаў не дзіўна, што ўзровень даверу да начальства Сінявокай, прынамсі ў сур’ёзных людзей… пакідае жадаць лепшага. У канцы 2010-х – пачатку 2020-х ідэалогія і летуценні, здаецца, канчаткова перамаглі ў сістэме дзяржкіравання – апошняя ўсё часцей губляе не тое што сувязь з рэальнасцю, а рэшткі здаровых глуздоў. Яскравы сімвал Абсурдыстана – сабака на стале сярод талерак з ежай, сабака ў вазку падчас візіту ў Самарканд 🙁

Цьху…

«Жывёльны» піяр (у гэтым выпадку хутчэй антыпіяр) & колка дроў на камеру – заняткі намнога прасцейшыя, чым, напрыклад, запуск у космас навукова-адукацыйнага спадарожніка БДУ. Спярша планавалі запусціць у 2020 г., потым, згодна з распараджэннем Лукашэнкі, у 2021 г. Першага лютага 2022 г. намміністра адукацыі РБ напісала мне, што ўсё, маўляў, было гатова да запуску ў лістападзе 2021 г., але «Роскосмас» перанёс падзею на наступны год.

Аўтар «1984» Дж. Оруэл чытае кнігу «2022»: «О, б…»!

Гатовы ісці ў заклад, што і сёлета беларускі спадарожнік не запусцяць: па-першае, у названай расійскай дзяржкарпарацыі змяніўся кіраўнік, па-другое, «братам» зараз увогуле не да навукі. Яшчэ ў сакавіку 2022 г., да сыходу Рагозіна, многія праекты былі згорнуты (бо Захад наклаў санкцыі, адказаўшы на вайну, распачатую РФ ва Ўкраіне).

Святлана Ціханоўская – ці хто там яе атачае – не скарыстала з гэтага казусу (а магла б заявіць нешта кшталту: «Калі я стану прэзідэнткай, спадарожнікі ў нас будуць запускацца без затрымкі»). Ну, я не здзіўлены… Лейтматыў яе сёлетніх заяў: «Я/мы раблю/робім, што можам, а з тымі, хто не згодзен, пагаворым потым і прыватна» 🙂

Здаецца, «Звязда» адрэагавала на маю паўжартоўную заўвагу! У раздзеле «Палітыка» Лукашэнка цяпер згадваецца не 6 разоў з 6, а «толькі» 2 🙂 🙂

Каб у краіне паскорыліся перамены да лепшага, не на Лукашэнку і Ціханоўскую трэба спадзявацца; найперш – на сябе і сяброў, дый на спецыялістаў. Такіх як Ягор Лебядок, кандыдат фізіка-матэматычных навук, экс-дэпутат Смалявіцкага раённага савета дэпутатаў (за кратамі трэці месяц – з ліпеня 2022 г.).

У суседзяў таксама неспакойна: то Ала Пугачова пнецца ў «замежныя агенты» следам за сужэнцам, то панылыя дзядзькі пенсійнага ўзросту клічуць моладзь на магілізацыю… На мабілізацыю? Адзін хрэн.

Вольф Рубінчык, г. Мінск

21.09.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 22.09.2022  00:35

Что нам стоит?.. (В. Р.)

Год назад впервые заинтересовался личностью топ-менеджера объединенно-эмиратской корпорации «Еmaar Properties» Мохамеда Али Алаббара (иногда пишут «Аль-Аббара») и его визитами в Минск. Оказалось их как минимум пять: первый — осенью 2019 г., второй — осенью 2020 г. (тогда влиятельный араб наведывался в качестве председателя совета директоров указанной фирмы)… Затем, в декабре, произошло его «понижение»; в феврале 2021 г., в конце июня 2021 г. и в начале июня 2022 г. Мохамед приезжал к нам уже в ипостаси исполнительного, или управляющего директора (managing director) «Еmaar». Несколько раз он беседовал с «белорусским лидером». Что (не) удивительно, пресс-служба Лукашенко изменение в статусе Алаббара заметила не сразу (см. здесь), а «Белта» с «Рэспублікай» и вовсе проигнорировали.

Из публикаций 2021 г.

Проблема, однако, усматривается не в недокомпетентности привластных медиаработников, а в том, что 2-й (может, и 3-й) человек из коммерческой фирмы, пусть очень крупной, дважды за год — в июне 2021 г. и пару недель назад — встречался с фронтменом РБ. Это странно и наводит на мысли: как минимум о том, что А. Лукашенко, 1954 г. р., даже после утверждения конституции в марте 2022 г., вроде бы урезавшей его полномочия, пытается заткнуть собой все… амбразуры. Он до сих пор вникает и в такие мелкие (ну, явно не стратегические) вопросы, как создание в Беларуси музея охоты и рыболовства: «Тоже надо будет нам посмотреть на эту тему. Ну, если денег не просят, чего нам быть против. Надо, я думаю, соглашаться» (02.06.2022).

Магазин Белорусского общества охотников и рыболовов (возглавленного осенью 2021 г. Игорем Шуневичем — тем самым, который проштрафился на посту министра внутренних  дел и был уволен в 2019 г.). Минск, май 2022 г.

В общем, перераспределение полномочий в пользу правительства и местных органов власти, многократно обещанное в прошлом году и в начале 2022 г., идёт покамест ни шатко ни валко. А не являлось ли изначально его внесение в проект конституции облачком пыли в глаза, ась? 🙂

Терзают меня кое-какие сомнения также по поводу про(ж)ектов, озвученных Алаббаром и чиновниками, с которыми он общался. Начать с Национального выставочного центра в районе «Экспобела» (северная граница Минска) — «серьёзные» разговоры о нём велись уже три года назад:

14 мая [2019], Минск /Владимир Матвеев – БЕЛТА/… Александр Лукашенко поручил к 2021 году построить в стране Национальный выставочный центр. «Такой выставочный центр в любой стране нужен… Мы давно говорили на эту тему, мною была поставлена задача о проработке вопросов развития выставочной деятельности и строительства национального центра, который бы соответствовал всем требованиям современности. Но вопрос неоправданно затянулся. Давайте определяться и сделаем так, чтобы уже в 2021 году мы имели подобный центр».

Но лишь в 2020 г., когда подставил плечо богатый «друг Беларуси» (С), возобновилась «движуха»…

2 октября, Минск /Корр. БЕЛТА/. Премьер-министр Беларуси Роман Головченко и председатель совета директоров инвестиционной компании Emaar Properties Мухаммед аль-Аббар заложили памятную капсулу на месте строительства Национального выставочного центра.

Алаббар справа, фото отсюда

Забавно, что 28 января 2022 г. первый зампред Минского горисполкома Дмитрий Микулёнок заявил: «Что касается выхода на площадку, то инвестор активно готовится. Мы рассчитываем, что уже в начале февраля состоится выход на [Национальный] выставочный центр, о чем дополнительно уведомим граждан”. Аллабар 7 июня с. г. сказал журналистам, что на огороженной территории ведутся земляные работы, но «ориентировочно через три месяца вы сможете увидеть, как появляется здание выставочного центра».

Т. е. центр не то что не создали к 2021-му — его в 2022-м лишь начали (?) возводить. Получится в лучшем случае, как с китайским стадионом, постройку которого в мае 2019 г. тоже кое-кто сулил «в ближайшие два года», а позже сроки были сдвинуты на 2023 г. Впрочем, всегда можно сослаться на непредвиденные обстоятельства — пандемию коронавируса (её агитпроп РБ поначалу недооценивал и даже отрицал, а затем просёк, что это удобная «отмазка»), нехорошее поведение соседей… Положа руку на сердце, не так уж были необходимы стране новые стадион и выставочный центр (есть «Динамо» и «Белэкспо», которые и тогда редко заполнялись, а уж теперь…), но в 2019-м, на фоне подготовки к Европейским играм, амбиции «наверху» переливались через край.

Теперь о проекте, рассчитанном почти на 20 лет, под реализацию которого выделено около 1000 гектаров на окраине Минска. Официальное название — «Экспериментальный многофункциональный комплекс “Северный берег”» (указ Лукашенко о реализации инвестиционного проекта был подписан 13.05.2021, договор зарубежной фирмы с Мингорисполкомом — 29.06.2021).

Уже летом 2021 г. меня несколько насторожило количество хвалебных словес о «Береге» — оно напомнило об одном из законов Мерфи («Неважно, что это не работает — возможно, это хорошо выглядит»). Председатель Мингорисполкома Кухарев при подписании договора: «Объект обещает стать не только жемчужиной столицы, но и точкой притяжения международных институтов и технологий». Панегирики не стихали и позже. Алаббар: «Весь наш опыт и знания, накопленные за 30 лет, будут вложены в этот проект. По уровню качества и сервиса это будет лучшее не только в Беларуси, но и в Европе».

Ну, а как «в натуре»? Урбанист Игорь Корзун в сентябре 2021 г. посетовал, что возведение 6 млн. кв. метров жилья на севере Минска предполагает высокоплотную застройку, но таковая нарушит метеорологический режим, «и наш город не будет продуваться». По большому счёту, в начале 2021 г. надо было организовать местный референдум (выделять земли застройщикам или нет), но сама идея подобного референдума дискредитирована после событий 2020 г. Вспомним: «По аккумуляторному [заводу под Брестом] как решите, так и будет. Я вам это гарантирую и обещаю. Я займу нейтральную позицию, организую референдум… Это прямые полномочия Президента – организовать референдум в любой точке страны» (Брест, 22.06.2020). Позже утверждалось, что брестчане якобы сами не захотели такого мероприятия, к тому же, по мнению чиновника, «основная территория [Брестского] района никак не связана с аккумуляторным заводом» (а возможные выбросы никак не зацепят район и город, ага-ага).

В начале июня 2022 г. журналисты «онлайнера» съездили к стройплощадке «Северного Берега» и поразились тому, что там, по сути, ничего не происходило: «А ведь с момента подписания указа, позволяющего инвестору осваивать драгоценные пахотные земли, минул уже год». Кстати, в списке стран, с которыми работает «Emaar» (на официальном сайте фирмы), Беларуси почему-то до сих пор нет, хотя в конце июня 2021 г. восточный гость обещал: «Это очень объемный и глобальный проект, который мы будем рекламировать по всему миру. Поэтому я с нетерпением жду начала его реализации, чтобы приступить к международному маркетингу».

Может, оно и к лучшему, что дело затягивается. Даже если абстрагироваться от экологических непоняток: жилищный бум давно миновал, с демографией в Беларуси не очень, и лично мне не вполне понятно, откуда ныне возьмутся дополнительные сотни тысяч минчан, чтобы заселить периферийные кварталы, задуманные как «элитные». Соотечественники Алаббара к нам переселятся?

В последние пару лет население столицы (данные в тыс. чел.) даже падало

Да и справиться бы строителям с приведением в порядок некоторых многоэтажек в «старом» Минске…

Срок окончания ремонта дома по Старовиленскому тракту, 73 (март 2022 г.), стыдливо замазан белой краской. Ремонтные работы продолжались и в июне

Никоим образом не намерен обесценивать труд строителей/ремонтников — их отрасль далеко не худшее, что есть в Беларуси. Вот поставили перед ними каверзную задачу (за месяц восстановить мост через Немигу, рухнувший 08.01.2022) — они справились. И гостиница при «Шахматном дворике», по ул. Осипенко, 17/3, о которой упоминалось здесь, похоже, готова к приёму постояльцев досрочно…

Просто атмосфера в стране такая, что коррозии так или иначе подвергается (почти) всё – строительство, медицина, наука с образованием.

Замануха у магазина в Центральном районе – скорее всего, речь о вербовке граждан Беларуси в ЧВК для войны в Украине (или не только в Украине). Стилистически напоминает пресловутые объявления о наркоте – не один ли хозяин «заказывает музыку»?

Вольф Рубинчик, г. Минск

17.06.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 17.06.2022  20:49