Tag Archives: Роман Головченко

Жыццё ідзе, кантора піша (В. Р.)

Прывітанне! Адразу папярэджу – «сенсацыйныя» гутаркі з удзелам сузаснавальніка «экстрэмісцкага» праекта «NEXTA» не глядзеў, бо не вельмі цікава, і наогул даўно не сачыў за целарухамі Пратасевіча, Пуцілы & Co. Пэўную ролю ў мабілізацыі пратэстнага электарату, асабліва сярод моладзі, праект адыграў у канцы 2019 – пачатку 2020 г.; далей куцця, здаецца, варылася ўжо сама па сабе. Важнейшым было абурэнне паводзінамі ўладаў у час першай хвалі COVID-19 (cакавік-чэрвень 2020 г.), – супярэчлівымі дзеяннямі і бяздзеяннямі, на якія наклаліся «перадвыбарныя» паскудствы, кшталту правакацыі ў Гродне 29.05.2020 з мэтай затрымання Сяргея Ціханоўскага.

Успомнім, як яно было

Маё кола зносінаў не ўключала ні людзей з «NEXTA», ні тых квазіпалітыкаў, што «ўпісваліся» за іх у Польшчы або Літве. Аддаю перавагу асобам, якія даводзяць свае справы – няхай сціплыя і малазаўважныя – да лагічнага завяршэння. Прынамсі, не сыплюць авантурнымі заклікамі кшталту «Даеш пяцігодку за тры гады усеагульную забастоўку ў Беларусі!».

Трапная заўвага ад Валерыя Забаўскага (15.06.2021): «Калi ты ябацька, то Пратасевiча няма чаго слухаць, бо ён тэрарыст. Калi ты “невераятны”, то Пратасевiча няма чаго слухаць, бо ён у заложнiках. Куды нi кiнь – усюды клiн».

На самай-та справе – нічога істотна новага. Андрэй Дынько ў 1999 г. напісаў эсэ «Дзе вы, Шапіра?», адштурхоўваючыся ад лёсу хлопца гадоў 25-ці, які на Брэсцкім абласным тэлебачанні ў сярэдзіне 1980-х «прасіў прабачэньня ў гуманнай савецкай дзяржавы за свае аблуды і злачынствы, за прапаганду чалавеканенавісьніцкага вучэньня сіянізму і павініўся ў сувязі з замежнымі спэцслужбамі. Твар у Шапіры быў зямлісты, пад вачыма — фіялетавыя мяшкі, а голас — зрэзыгнаваны». Хіба што, гледзячы па ўсім, у ХХІ ст., тутэйшыя нашчадкі Эдмундыча ўзялі на ўзбраенне чачэнскія прыёмы ды кітайскія тэхналогіі – можа, пры дапамозе Масквы, а мо і беспасярэдне.

Тое, што кадыраўшчына й кітайшчына больш-менш працуюць у рэпрэсіўна-каральнай сферы, стварае «наверсе» аблуднае ўражанне, што яны спрацуюць ва ўсім. І вось ужо «правая рука атамана Маруські» (выраз, які любіў ужываць св. пам. Якаў Гутман) «аўтарытэтна» заяўляе, што не трэба нам супрацоўніцтва з Захадам – народнай гаспадарцы хопіць таго, чым падзеляцца РФ і КНР.

Апыніся я там, дзе цяпер пан Галоўчанка, верагодна, таксама падтрымліваў бы стасункі з вотчынай Кітайскай камуністычнай партыі, нягледзячы на сістэматычныя парушэнні правоў чалавека ўрадам гэтай краіны; усё ж КНР – адна з найбуйнейшых эканомік свету, (патэнцыйны) фінансавы донар. Але ж адна справа – падтрымліваць, іншая – «прагінацца» і «класціся»… Нават аўтары аналітычнага дакладу «Беларусь – Кітай: дасягненні, праблемы і перспектывы стратэгічнага партнёрства» (верасень 2020 г.), якія мяркуюць, што пашырэнне кантактаў з Паднябеснай «ва ўмовах геапалітычнага ціску на Беларусь з боку Расіі» умацуе нашую незалежнасць (цуда-аптымісты, па-мойму), не адмаўляюць наяўнасці сур’ёзных праблем з кітайскімі праектамі на нашай зямлі. Трагікамічная гісторыя з заводам беленай цэлюлозы пад Светлагорскам у 2018 г. зрабілася пагалоскай. Выявілася (гл. с. 12-13 пазначанага дакладу), што недаправацалі кітайцы і ў Добрушы, дзе на 2018 г. планаваўся пачатак вытворчасці мелаванага кардону, а ўрэшце запуск завода перанеслі на 2020 г. «Накасячылі», вядома, і тутэйшыя… гэты казус разбіраўся на belisrael.info ў студзені 2021 г. Няйначай мае саркастычныя стрэлы прывялі да таго, што пару тыдняў таму шматпакутны завод на Гомельшчыне ўсё-такі быў здадзены ў эксплуатацыю 😉

Пяць год таму я разважаў пра «нястрашную Маскву». Мажліва, для вонкавых назіральнікаў яна і цяпер не надта страшная, але масквічам, асабліва тым, хто не гатовы моўчкі трываць свавольствы мэра, урада РФ і «вялікага Пу», наўрад ці стала больш утульна ў мегаполісе. Хтосьці за гэтую пяцігодку з’ехаў за мяжу – зусім або «напалову» (як Віктар Шэндэровіч, уладальнік ізраільскага грамадзянства з канца 2020 г.), кагосьці, як Дзмітрыя Быкава, труцілі агенты Крамля, хтосьці папаў за краты.

Яшчэ і звесткі пра захворвальнасць на COVID-19 у «золатагаловай» аніяк не цешаць:

Крыніца: ncov.blog

Пры тым, што ў [Заходняй] Еўропе пандэмія апошнім часам ішла на спад, а, напрыклад, у Ізраілі з 15 чэрвеня знята пераважная большасць абмежаванняў для жыхароў і прадпрыемстваў.

Выглядае, вакцына «Спутник V» («галоўная зброя» супраць каранавірусу ў Расіі, у тым ліку і ў Маскве) далёкая ад ідэальнай, пра што папярэджвалі спецыялісты. Ці нам ганарыцца тым, што Беларусь летась была адной з першых краін, куды паставілі пробныя партыі «Спадарожніка», што ў канцы лютага 2021 г. на прадпрыемстве «Белмедпрэпараты» ўзяліся разліваць менавіта гэтую вакцыну? Сумняюся.

На жаль, і ў пачатку лета 2021 г. узровень смяротнасці ад кавіду ў Беларусі не тое каб зніжаўся параўнальна з канцом зімы…

Таблічка з вікіпедыі

Агульная колькасць памерлых у краіне сёння перавысіла 3000 – паводле афіцыйных звестак. Па стане на 28.02.2021 было 1976 смерцяў.

Руская мова, безумоўна, вялікая-магутная, і многа ёсць талентаў у рускім народзе (ОК, сярод насельніцтва РФ). Але да суседскіх тэхналогій заўсягды, яшчэ з часоў ляскоўскага Ляўшы, былі пытанні. Там і ў ХХІ ст. чысцяць умоўныя ружжы «тоўчанай цэглай», і вось парачка вынікаў:

– у адным з буйных гарадоў Іркуцкай вобласці (Усолле-Сібірскае, каля 75 тыс. жыхароў) з 2018 г. дзейнічае рэжым надзвычайнай сітуацыі праз вусцішнае экалагічнае становішча. Тое, што два гады таму туды для святкавання 3 ліпеня з’язджаліся беларусы аж «з усёй Іркуцкай вобласці», не адмяняе таго факта, што камбінат «Усоллехімпром», закрыты ў 2017 г., пакінуў пасля сябе сотні тон небяспечных адкідаў, якія атруцілі глебу, рэкі, паветра;

– тэхнагенная катастрофа з выцечкай звыш 20 тыс. тон дызельнага паліва адбылася 29.05.2020 (няшчасны дзень і для Беларусі, і для Расіі) у Нарыльску. «Заяўлялася, што праблема з абсталяваннем на прадпрыемствах Уладзіміра Патаніна мае сістэмны характар». Паведамлялі таксама, што 3 чэрвеня 2020 г. Пуцін згадзіўся з прапановай свайго міністра абвясціць надзвычайную сітуацыю федэральнага маштабу, хаця гэтае абвяшчэнне павінна было адбыцца ў дзень аварыі, і адпаведна закону, а не са згоды службовых асоб. Ну дык, ёлы-палы: на Ўсходзе (хутчэй у Азіопе, чым у Еўразіі) традыцыйна «часам не да законаў» 🙁

Не забыліся і запампоўка ў Беларусь з Расіі няякаснай нафты ў красавіку 2019 г., і паўтары сотні крымінальных спраў, звязаных з будаўніцтвам расійскага касмадрома «Усходні» ў 2010-х гадах… Карацей, тутэйшыя гора-чыноўнікі могуць, вядома, казырыцца, кляймуючы Літву «дзяржавай-пігмеем», сварыцца з Украінай, Польшчай і Захадам увогуле, але прыярытэтная стаўка на цяперашнюю Расію, дзе «палюбляюць» даследчыкаў-інаватараў аж да здушэння ў абдымках – бадай, шлях у цывілізацыйны тупік.

Годны вершык напісаў мінскі аршанец Зміцер Дзядзенка (05.06.2021):

«За намі – рускія, кітайцы,

Мы з імі будзем заадно», –

Паспеў сказаць ён, перш чым яйцы

Сталёвыя пайшлі на дно.

* * *

Мінула дзевяць сутак, як «Белпошта» атрымала маё пісьмо наконт газеты «Новы час». Пазіцыя адрасаткі пасля таго ўшчування наўрад ці змянілася – яна адлюстравана ў камюніке на сайце арганізацыі:

Чаго вартае меркаванне «геніяльнай пракуратуры», было паказана амаль паўмесяца таму (belisrael, 03.06.2021). Але ж высокапастаўленых асоб, якія жывуць у сваіх інфармацыйных бурбалках, даволі цяжка адтуль выкалупаць… І во сёння прыйшоў э-адказ ад намесніцы гендырэктара РУП «Белпошта» па эксплуатацыйнай дзейнасці Алены Васільеўны Драздовіч. З няпрошанай парадай: «Адносна распаўсюджвання газеты “Новы час” Вы можаце звярнуцца да рэдакцыі, на якую ўскладзены функцыі па распаўсюджванні ў адпаведнасці з Законам».

Што ж, рэдакцыя «НЧ» не здаецца і насамрэч ужо тыдзень як збірае адрасы ахвотных для «альтэрнатыўнай падпіскі». А 15.06.2021 разрадзілася наступнай навіной:

У вольным доступе па-беларуску з’явілася кніга Тэадора Герцля «Яўрэйская дзяржава»

Поўная назва твора «Яўрэйская дзяржава. Спроба сучаснага вырашэння яўрэйскага пытання». Кніга была напісана ў 1896 годзе. Магчымасць чытаць яе па-беларуску з’явілася ўчора.

Учора ў публічны доступ быў выкладзены беларускі пераклад самай вядомай кнігі яўрэйскага літаратара і публіцыста, заснавальніка ідэялогіі сіянізму Тэадора Герцля.

Пераклад распачаўся некалькі гадоў таму, яго зрабіў Ігар Крэбс пры невялікай дапамозе Віталя Станішэўскага. Фрагменты перакладу друкаваліся ў часопісе «ПрайдзіСвет» у верасні 2018 года ў нумары «Габрэйскі акцэнт».

Цяпер поўны тэкст кнігі даступны на «Беларускай палічцы» ў вэб-фармаце і ў фармаце epub па спасылцы, а таксама на Google Дыску ў выглядзе PDF-файла.

Удакладню: пераклад з нямецкай з’явіўся ў вольным доступе ўжо ў нядзелю, 13 чэрвеня. Выклаў яго колішні госць Ізраіля, беларускі лінгвіст В. Станішэўскі, адрэкамендаваўшы твор Т. Герцля так: «Кніга, якая дэманструе волю і імпэт да стварэння нацыянальнай дзяржавы і настойлівасць у ажыццяўленні мары. Дзеля натхнення ўсім, хто верыць у сваю нацыянальную дзяржаву».

Герцль на ізраільскіх банкнотах 1960-70-х гг.

Тым часам тутэйшыя ідэолагі робяць выгляд, што вераць у «народнае адзінства». У пачатку чэрвеня на ўваходзе ў парк ля Камсамольскага возера (Нававіленскі завулак, 2) павесілі каравы білборд:

Падобныя ўзоры прапаганды сцябалі Ільф & Пятроў, паваенны пісьменнік Ілья Звераў… Пасля іх я б мо і пакінуў «крэатыў» без увагі, але кінулася ў вочы, што пітная крыніца ў парку стаіць бяздзейная (грошыкі, відаць, пайшлі на стэндзікі).

Сёння ў 8.00-8.15

Між тым у Мінску намячаецца спякотнае лета. Як патлумачыць шэфам гарвыканкама і адміністрацыі Цэнтральнага раёна, што народнае адзінства – гэта не марнаслоўе з білбордаў, а магчымасць для «левых», «правых» і цэнтрыстаў наталіць смагу? Баюся, у бліжэйшы час – ніяк (гл. вышэй тэзіс пра інфармацыйныя бурбалкі). З цягам часу, калі горадам будуць кіраваць пераможцы мясцовых выбараў, а не прызначэнцы, – можа быць, удасца.

Дапраўды народныя адказы на чынавенскі выклік. Даўгінаўскі тракт і «Арлоўка» (аўтары невядомыя; «не спрабуйце гэта паўтарыць» :)).

Думаю, што з расстаноўкай прыярытэтаў не памыляюся. Не памыліўся ж у ліпені 2020 г., калі ўзважваў будучыя крокі ўладаў у «поствыбарны» перыяд: «Верагодна, прадоўжацца спробы згуляць на полі “апазіцыі” – маю на ўвазе ўсялякія “Дні вышыванкі”, дый увогуле, працэс “мяккай беларусізацыі”». Так, у гэтым месяцы ладзіцца чарговы БРСМ-аўскі конкурс «Сэлфі & фота з вышыванкай», а ўчора ва Ўшачах былі ўсталяваныя помнікі-бюсты Васілю Быкаву (1924–2003) і Рыгору Барадуліну (1935–2014). Праўда, грошы на іх збіралі прыватныя асобы, але дазвол даваў райвыканкам… І што характэрна, падпісаны той дазвол быў 28.08.2020 – пасля «выбараў».

Крыніца фота

Чыноўнікаў не спыніла тое, што дзядзька Васіль і дзядзька Рыгор належалі да БНФ, крытыкавалі ўладу Лукашэнкі. «Мёртвыя не кусаюцца».

Вольф Рубінчык, г. Мінск

16.06.2021

wrubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 16.06.2021  22:41

Израиль как никогда близок!

Шаломчики. Накануне Дня независимости Израиля (он как раз сегодня, 15 апреля), статбюро данной ближневосточной страны опубликовало демографические новости… Из них следует, что на территории, примерно равной половине Минской области, уютно разместились 9,327 миллионов человек. Это, в свою очередь, означает, что Израиль по численности населения вплотную приблизился к Беларуси, где в начале 2021 г. проживало около 9,35 млн. чел.

Когда-то я сравнивал Израиль и Беларусь по ряду критериев, и приходилось учитывать разницу в размерах населения (сначала, в 1990-х, она составляла 1,5 раза, потом – 1,3… 1,2…). Тем, кто в ближайшее время пойдёт по моим стопам, будет чуть проще 😉

Похоже, «органы» Синеокой этой весной решили, что пора уже перенимать привычки Жестоковыйного… Кто не помнит, напомню: израильские спецслужбы с 1950-х гг. периодически устраивали операции по захвату жителей иных стран. Самым громким делом – и, в принципе, одобренным «общественным мнением» – стал вывоз из Аргентины весной 1960 г. некоего Рикардо Клемента, оказавшегося нацистским преступником Адольфом Эйхманом. Операцией, между прочим, руководил начальник Моссада Иссер Харель (1912–2003), он же Изя Гальперин из Витебска, человек со многими достоинствами, но без чувства юмора. Как бы он отнёсся к моему сравнению своей службы с нынешней белорусской «КГБвэдэйкой»?

Грозный дедушка Харель… Фото: David Rubinger / Corbis

За исчерпанием в мире нацистских преступников наши рыцари плаща и кинжала, решили, видимо, потренироваться на кошках Юрии Зенковиче и Александре Федуте. Дней пять назад выследили их в Москве, поймали, вывезли в Минск.

Ю. Зенкович (cправа), кадр отсюда

Критиковавший Лукашенко Дмитрий Болкунец, аналитик, также попавший в поле зрения властей РБ, но своевременно «сделавший ноги» из России, отозвался так:

Я до конца не уверен, была ли согласована данная «спецоперация» с российскими силовиками. Возможно, они проспали, но может быть и «помогали». Допускаю, что существует какая-то межгосударственная практика в рамках Союзного государства, позволяющая спецслужбам одной страны задерживать граждан, подозреваемых в совершении преступлений, на территории другой страны.

И я не уверен, хотя россиянин Роман Попков написал на kasparov.ru: «В Беларуси сейчас террор, самый чудовищный со сталинских времен. В России от него укрыться невозможно, потому что Россия распахнула ворота лукашенковским церберам. Они орудуют уже и у нас, как у себя дома, – разумеется, с санкции и при участии российских силовиков… Мало нам в Москве своего ада, своих арестов и обысков в редакциях – у нас тут еще и минский ад в гостях, на выезде» (15.04.2021).

По-хорошему, нашим пинкертонам следовало обратиться к российским коллегам с просьбой о выдаче З. и Ф., тем более что этим подозреваемым вменяются далеко не «расстрельные» статьи.

Конечно же, с «делом Эйхмана» – или даже с «делом Вануну» – здесь мало общего. Чем-то ситуация напоминает «наезд» литовских спецслужб в январе 1994 г., когда они вывезли в Литву руководителей тамошней компартии Миколаса Бурокявичюса и Юозаса Ермалавичюса, прятавшихся в Беларуси. Тогда депутат Александр Лукашенко поднял в Верховном Совете волну, которая снесла глав КГБ РБ Ширковского и МВД РБ Егорова. Более того, активность литовских агентов на фоне «попустительства» белорусских властей оказалась одной из важнейших причин отставки председателя Верховного Совета Станислава Шушкевича… Думаю, в РФ-2021, припомнив те давноватые события, кое-кто уже напрягся.

Лично я не знаком ни с юристом Зенковичем, ни с литературоведом Федутой. Более-менее изучив то, что пишут о первом, полагаю: «выкрадывать» Юрася (на минутку, ему 43 года – мой ровесник) не следовало. Из него такой же «опасный враг общества», как из блогера-путешественника Александра Лапшина, задержанного в Минске по запросу Азербайджана в декабре 2016 г. К счастью, Лапшина, он же «puerrtto», выпустили из азербайджанской тюрьмы довольно скоро (возможно, не без участия редакции belisrael.info :))

Не секрет, что отношения между США и Беларусью не идеальные, поэтому время от времени здешние власти ищут «козлов отпущения». Например, в 2008 г. попал под раздачу коллега и согражданин Зенковича Эммануил Зельцер, а с ним и секретарша Владлена Функ… Бывший депутат Минского районного совета и Ждановичского сельсовета Ю. Зенкович жил «на два дома» – за океаном и в Беларуси. Более того, он пытался влиять на белорусские политические реалии: всё это не могло не раздражать спецслужбы. В конце 2020 г. сей коварный типус ещё и пел и проект Конституции допиливал! 😉

В сети можно отыскать первые два раздела. Это довольно интересный текст, в нём нашли отражение пройденная автором «школа БНФ» и опыт жизни в США (откуда «право граждан на вооруженный бунт против тех, кто захватил государственную власть»). Переведу несколько абзацев с белорусского. Преамбула:

Мы, Народ Беларуси,

Исходя из ответственности за собственную судьбу и судьбу будущих поколений,

Продолжая более чем тысячелетнюю историю государственности нашей страны,

Основываясь на неотъемлемом праве нашей Нации на самоопределение,

Стремясь обеспечить верховенство справедливости и правопорядка в нашей Стране,

ПРИНИМАЕМ ЭТУ КОНСТИТУЦИЮ КАК ОСНОВНОЙ ЗАКОН НАШЕГО ГОСУДАРСТВА – РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ.

Интригующая новелла:

Статья 6. Принимая во внимание историческую судьбу Белорусской Нации, в Республике Беларусь запрещены тоталитарные идеологии фашизма и коммунизма. Их пропаганда в Республике Беларусь запрещается и преследуется по закону.

Увы, это немного напоминает «подготовку генералов к прошлым войнам», ведь тоталитарные идеологии не сводятся к фашизму и коммунизму. Но всяко лучше, чем завиральные идеи членов официальной «Конституционной комиссии», вроде сохранения избирательного права лишь за гражданами в возрасте от 20 до 70 лет. А как вам такое у Зенковича?

Статья 14. Единственным государственным языком в Республике Беларусь является белорусский язык. Государство гарантирует право свободного употребления традиционных языков населения Беларуси: русского, польского и идиш.

В прошлый раз я отмечал – не уверен, что белорусский язык должен быть в стране единственным государственным. Объективно в нынешнем двуязычии есть свои плюсы (конечно, и минусы тоже). Практика показывает, что белорусский развивается прежде всего там, где он укоренён в семье и бизнесе, а как раз эти сферы человеческой жизни, согласно проекту Зенковича, практически выводятся из-под контроля государства. См. например, статью 41: «Государство или его административно-территориальные единицы не могут организовывать предприятия и заниматься коммерческой деятельностью с целью получения прибыли в тех случаях, когда это составляет конкуренцию частной предпринимательской инициативе».

К тому же, по-моему, большая часть жителей Беларуси настолько не доверяет государству – и вряд ли вернёт к нему доверие в ближайшие годы – что активная поддержка белорусского языка госорганами (а иначе зачем объявлять его единственным?) может иметь обратный эффект.

Любопытно упоминание идиша наряду с двумя другими «традиционными» языками. С одной стороны, это утопия – много ли сейчас в Беларуси носителей маме-лошн? – с другой стороны, Ю. Зенкович, похоже, искренне желал восстановить языковой «баланс» начала ХХ века, нарушенный в сталинское время и разрушенный в годы нацистской оккупации. За что я готов пожать ему руку.

* * *

Вспомнилось, как Яков Гутман сажал в галошу мозырских чиновников, которые в 1990-х гг. утверждали, что факт самосожжения евреев 1941 г. не установлен, а в 2003 г. утащили со «спорного места» мемориальный валун, привезённый Гутманом ранее. В 2010–2011 г. преемникам тех госслужащих (а может, даже им самим) пришлось восстанавливать памятный знак и доску. Казалось бы, местная власть должна была поумнеть, но уникумы не перевелись на Полесье… что демонстрирует ответ зампреда Мозырского райисполкома Феликса Галюка о спортплощадках.

 

Инспекция департамента контроля и надзора за строительством по Гомельской области констатировала: «По состоянию на 24.03.2021 строительно-монтажные работы на объектах не велись, объекты не введены в эксплуатацию… Качество выполненных работ характеризуется как неудовлетворительное». Т. е. Ф. Ф. Галюк, мягко говоря, слукавил, чем возмутил даже областной госконтроль (полагаю, возмутил не собственно лукавством, а тем, что оно вышло на поверхность).

«Эх, зайчишка, ты ещё мальчишка» (С). Поучился бы «разуму-уму» у премьер-министра! Помните историю с детским технопарком, cтроительство которого по указу президента от 12.04.2019 планировали завершить в 2020 г.? Роман Головченко 17.03.2021 «объяснил», почему не завершили:

Мы планируем, исходя из графика работ, весь комплекс зданий Национального детского технопарка закончить к осени 2022 года. Его сроки сдачи по согласованию с руководством страны были скорректированы и отодвинуты, так как в процессе строительства возникли некоторые вопросы, которые усложнили разработку проектной документации на эти объекты.

Только-то и пришлось поменять в документе пару цифр… Всё лучшее – детям!

Кстати, отличная отмазка на все случаи жизни – «возникли некоторые вопросы». Видимо, возьму на вооружение 🙂

Снова приходится смеяться сквозь слёзы – что-то для веселия планета наша совсем уж плохо оборудована. В этом месяце ушли из жизни три литератора: Владимир Попкович (поэт, переводчик; 1935–2021), Михаил Карпеченко (прозаик, драматург, человек, выслеживавший НЛО; 1959–2021), Анатолий Клышко (критик, автор «Букваря»; 1935–2021). Все трое – из Союза белорусских писателей. В ночь на 13 апреля скончался музыкант Леонид Борткевич из «Песняров» (1949–2021); короче говоря, белорусская культура несёт утрату за утратой.

В. Попкович, М. Карпеченко, А. Клышко. Фото с lit-bel.org

Разумеется, отмену спектакля по «Чернобыльской молитве» Светланы Алексиевич в государственном «театре белорусской драматургии» (показ 26.04.2021 заменили «Карьерой доктора Рауса» Виктора Мартиновича) не могу приветствовать. Впрочем, давно не был в том театре – надломился он ещё в конце 1990-х, когда сняли с репертуара «Карьеру Артуро Уи…» по Бертольту Брехту, а затем сняли (с должности) и художественного руководителя Валерия Мазынского.

Фото 15.04.2021; то же видел и накануне

Несколько утешает оживление в районе «Площади Перемен». На всемирно известной будке появились фигурки диджеев (см. выше)… Как сказал бы Павел Костюкевич, «маленькие и симпатичные наносят ответный удар» 😉

Вольф Рубинчик, г. Минск

15.04.2021

wrubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 15.04.2021  23:13

«И снова приходит ночь…»

Привет! Благодаря весеннему сезону и наступлению Песаха, с которым поздравляю причастных, жить стало лучше и веселее, но происходящее в столице РБ всё чаще напоминает гражданскую войну (по крайней мере, «холодную»). В виду имеются, конечно, и события 25-27 марта. Вот показательная новость:

В субботу, 27 марта, в районе площади Бангалор в Минске задерживали людей. В МВД заявили, что акций протеста не было, информация о массовых задержаниях не соответствует действительности, а людей доставляют в территориальные органы внутренних дел для разбирательства. РИА Новости со ссылкой на МВД Беларуси сообщило, что свыше 100 человек доставлены в отделения за административные нарушения, в том числе пикетирование.

В общем, как в небезызвестной пьесе гр-на Шварца: «На фронтах ну буквально, буквально-таки ничего интересного не произошло. Всё обстоит вполне благополучненько. Объявляется осадное положеньице… Все по домам! Стража, очистить площадь!»

Злости ныне многовато в обоих станах. Никто не запретит утверждать, что у «них» – злость и даже злобность, а «у наших» – «ярость благородная», но… недопуск белорусской делегации на «Евровидение» и реакция на сей бан меня обескуражили.

Предистория. 21 января 2021 г. «Белорусский фонд культурной солидарности», вероятно, вдохновлённый отменой проведения в Минске чемпионата мира по хоккею, инициировал кампанию #stopBTRC. Целью было лишить Белтелерадиокомпанию права на трансляцию «Евровидения», а в перспективе – исключить БТРК из Европейского вещательного союза.

В конце января – начале февраля ряд белорусских артистов, в т. ч. «Елена ЖелудОК» со своей стёбной «Шчучыншчынай», изъявляли желание участвовать в национальном отборе к «Евровидению». После длительной паузы 09.03.2021 было объявлено, что БТРК выбрала барановичскую группу «Галасы ЗМеста». И кулуарная процедура отбора, и её результат (с 2020 г. группа открыто высмеивала оппонентов Лукашенко) не устроили многих. Назавтра Европейский вещательный союз заявил о том, что песня «Я научу тебя» не соответствует правилам конкурса, запрещающим политпропаганду в выступлениях, и должна быть заменена, в противном же случае Беларуси грозит дисквалификация.

Эксперт Ирвинг Вольтер в интервью «Немецкой волне» 11.03.2021 «не мог себе представить то, что организаторы конкурса запретят песню из-за политического подтекста». Он предполагал, что, раз в ней «нет таких очевидных намеков, как в песне “We Don’t Wanna Put In”, с которой в свое время запретили выступать Грузии, что-то тут предпринять трудно». Вольтер назвал случай с «Я научу тебя» испытанием для Европейского вещательного союза: «У ЕВС не может быть разных подходов. Он разрешил песню Джамалы “1944” с неявным политическим месседжем [в 2016 г.] и не может запретить другую песню, где намек еще тоньше». Тем не менее ЕВС пошёл ва-банк…

Бывший КВНщик, лидер «Галасоў…» Дмитрий Бутаков заявил, что может сам отказаться от участия в конкурсе, но, почесав репу, срочно сварганил ироничную песню взамен.

Подобное творчество не близко мне, предпочёл бы видеть на «Евровидении», к примеру, опус Беньки…

…но «Галасы…» сыграли так, как умели. 26 марта ЕВС бортанул и «Зайчика», вновь усмотрев в песенке неправильный подтекст. И вот уже медиа трещат от возмущений лукашенских пропагандистов, искренних и нет.

Независимо от писанины «СБ-БС», нужно признать, что «истинные европейцы» действительно попали впросак – и «потеряли лицо», как справедливо указал блогер Александр Розов. Ладно, это в большей степени их проблемы; меня же больше заинтриговала реакция наших деятелей культуры.

Именитый музыкант Игорь В. в фейсбуке (26.03.2021, пер. с бел.): «Мне до одного места Евровидение, но приятно! Дудочку отобрали у кгбшных квнщиков )))». Ряд «невероятных» поддержали пост, в очередной раз проявив свою схожесть с лукашистами.

Помню аналогичную волну злорадства в декабре 2016 г., когда режим посадил нескольких публицистов по делу «Регнума», тоже вычитав в их текстах какую-то небывальщину. Кому интересно, ознакомьтесь с началом «Катлет & мух (34)». Время показало, что я был прав; сажать «регнумовцев», при всей их несимпатичности, не следовало, никто от их тюремного заточения не выиграл. И уж тем более не следовало здешней «д-д-демократической» тусовке радоваться их несчастьям.

Пинать руководство БТРК есть за что – да, это «фабрика лжи» и т. д., и т. п. Но вариант наказания, выбранный ЕВС при поддержке части белорусских оппонентов режима, – проявление цензуры, а значит, «лекарство хуже болезни». В отмене чемпионата мира по хоккею я видел и плюсы, и минусы, но здесь минусы явно перевешивают 🙁

Кстати, если «борцы с чемпионатом» надеялись деморализовать и ослабить режим, то у них это, мягко говоря, не очень вышло. По состоянию на 13.01.2021 в Беларуси политзаключёнными признавались 178 человек, а в конце марта их число превысило 300 (26 марта сообщалось о 302 политзэках). К тому же первого марта вступили в силу репрессивные поправки в кодекс об административных правонарушениях.

Можно, конечно, утешать себя тем, что у Лукашенко забрали «любимые игрушки» (так высказывались и о чемпионате, и о «Евровидении»), но по мне, лучше б уж играл… Меньше времени/сил оставалось бы на закручивание гаек.

Наслушавшись Макса Ж., возразите, что государствам, не разделяющим «европейские ценности», вообще нечего соваться в «калашный ряд»? Так ведь в 2004–2019 гг. в РБ тоже был «не фонтан» с правами человека, да и БТ не уставало продуцировать мутные потоки лжи, пропаганды, полуправды… Тем не менее пев(и)цы из Беларуси ездили на «Евровидение». Минчанин Пётр Резванов в своём блоге 27.03.2021 резонно вспомнил, что в «Евровидении» когда-то участвовали «и франкистская Испания, и салазаровская Португалия, и даже Греция “чёрных полковников”… Чем Рыгорыч хуже?!»

В некотором смысле Европейский вещательный союз «отзеркалил» поведение властей Гродно, которые при помощи прокуроров сорвали показ спектакля «Кадиш» 20.03.2021 в «Центре городской жизни». Один принцип на двоих – «как бы чего не вышло»… Впрочем, гродненские власти напрямую действо не запрещали, а «всего лишь» пугнули артистов применением статьи 130 Уголовного кодекса РБ (шалом, великоразумная Кэрэн, призывавшая применить ту же статью против борисовских музыканток), ибо: «В спектакле Кадиш осуждается фашизм. А именно с фашистами часть белорусского общества ассоциирует нынешнюю власть. Такие сравнения нежелательны в нынешних политических условиях, нельзя предсказать эмоции и реакцию зрителей».

Можно себе представить настроение творческих людей, вызванных в прокуратуру накануне спектакля: «Им объяснили, какая административная ответственность наступает в случае участия в незаконных массовых мероприятиях — вплоть до уголовной, если звучат определенные лозунги и призывы, влияющие на разделение общества и разжигание вражды по признаку отнесения к тем или иным группам населения» (по словам нач. управления взаимодействия со средствами массовой информации и редакционной деятельности Генпрокуратуры Беларуси Анжелики Курчак). Неудивительно, что Игорь Уланов, Алексей Стонога, Полина Левина и Оксана Машинкова решили не рисковать. Так или иначе, история об их злоключениях вышла далеко за пределы Синеокой; упомянул её в своём очередном обзоре и рав Борух Горин.

* * *

В прошлый раз досталось от меня премьер-министру РБ – который, как и (почти) вся нынешняя верхушка, не брезгует демагогией, перекладыванием ответственности, засекречиванием того, что по определению должно быть открытым (постановления о социально-экономическом развитии страны на 2021 год…). Однако речь Романа Головченко в Хатыни 22.03.2021 мне по душе – во всяком случае, фразы, приведенные на government.by:

Сегодня, когда открылись многие архивы, мы знаем о трагедии Хатыни гораздо больше, чем десятилетия назад. «Речь не о национальностях. Кто-то спекулирует на этой теме, спорит, кто внес больший “вклад” в уничтожение Хатыни. Но зло не имеет национальности. Речь о том, что люди, которые участвовали в этих злодеяниях, делали свой выбор», – подчеркнул Премьер-министр. Он отметил, что в полицейском батальоне, который сжег Хатынь, были люди разных национальностей. «Но в основном это были в прошлом советские люди…»

Шеф Головченко в марте 2014 г., связывая трагедию Хатыни с действиями Украинской повстанческой армии, как раз таки спекулировал – то ли с подачи россиян, то ли самонадеянно опираясь на обрывочные сведения и ассоциации (118-й полицейский батальон в 1941 г. был сформирован в Киеве – значится, в нём служили боевики-бандеровцы?). А ведь и до весны 2014 г. настоящие историки хорошо знали, что батальон – одно, УПА – другое. Отсылаю хотя бы к работам Пера Андерса Рудлинга, которые ваш покорный слуга перевёл с английского на белорусский…

Вполне в духе разглагольствований «главнокомандующего» – недавние реляции заместителя начальника генштаба Вооружённых сил Беларуси, д-ра кукольных военных наук Николая Бузина. Не на политинформации с подчинёнными, а на международной научно-практической конференции в Минске 23.03.2021 выдал особо важную инфу:

Ну, то, что кое-где у нас порой «демократия» – страшное слово, идущее в одном строю с «исторической фальсификацией», понятно… Но всё-таки, была подрывная продукция или нет? Пара элементарных поисковых операций – и вуаля!

Во-первых, в США два года назад выпустили не монету, а монетовидную медаль (жетон)… И служащие генштаба, не владеющие английским, могли бы заметить, что номинал не обозначен.

Во-вторых, и это важнее, отчеканила «нумизматический шедевр» частная фирма Bradford Exchange; нет сведений о том, что она выполняла госзаказ.

В-третьих, из подписи под картинкой ясно, что речь идёт о первом выпуске. В дальнейшем, как следует из описания, фирма намеревалась выпустить продукцию, посвящённую вкладу в победу над нацизмом иных союзников – СССР, Канады, Австралии.

Есть неплохой принцип – не объяснять злым умыслом то, что может быть объяснено глупостью. С американской стороны не усматривается ни злого умысла, ни глупости, а вот со стороны замначгенштаба?.. Что думаете? 🙂

Любопытно, что sb.by повторила замолот о монете ещё в двух материалах: здесь и здесь. Видимо, «атака Бузина» рассматривалась в качестве прелюдии к феерическому ответу МИДа РБ посольству США (традиции П. П. Шарикова живут и процветают). Устыдился даже Виталий Макей, сын министра…

Кстати, заявление посольства США, ставшее поводом для эскалации конфликта, отнюдь не идеально: так, 25 марта было уже поздновато поздравлять «всех белорусов со 103-й годовщиной объявления Белорусской народной республики». Многие в курсе, что БНР была провозглашена 9 марта 1918 г. (см. Вторую уставную грамоту), а 25.03.1918 Рада БНР заявила о независимости. Но многие таки не знали: увы, среди них очутилась и уважаемая Тамара Эйдельман (см. kasparov.ru, 25.03.2021).

Взгляните на пока ещё недостроенный еврейский центр в Могилёве («деньги для Chabad Jewish Center of Mogilev собирают евреи по всему миру»)…

Минск, ул. Червякова. Февраль 2021 г.

А здесь аппликация, долго висевшая во дворе, где до ноября 2020 г. жил Роман Бондаренко. Найдите флажок 🙂

Вольф Рубинчик, г. Минск

29.03.2021

wrubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 29.03.2021  23:13

В. Рубінчык. Новы думкавы сумёт

Каго-каго, а мяне мінулы год не зусім адпусціў. Усё ж 11 дзён пасля бою гадзінніка – салідны тэрмін, каб падцягнуць «хвасты», прааналізаваць недааналізаванае… і кінуць пагляд у будучыя месяцы (на пяцігодкі цяпер планаваць-прагназаваць даволі рызыкоўна).

Па-першае, стараўся ўносіць разнастайнасць у зносіны з патэнцыйнай аўдыторыяй: напрыклад, апрача тэкставых публікаваў і гукавыя файлы. За апошнія 3 месяцы выклаў іх на Youtube куды болей, чым за папярэднія 15.

Прыклад «слайд-шоў» (зрабіце, як я, зрабіце лепей…)

Па-другое, 2020-ы многім чарговы раз паказаў, наколькі можна давяраць «калектыўнаму Рыгорычу» – дакладней, наколькі яму няможна давяраць – нават у сферах, дзе гэты квазікадаўр мусіў бы арыентавацца лепей, чым у «айфонах-плафонах» ды лабірынтах юрыспрудэнцыі. Гаваркі прыклад – на сайце promise.by:

У лістападзе 2017 г. намеснік прэм’ер-міністра Уладзімір Сямашка ў эфіры перадачы «Контуры» (АНТ) заявіў, што вытворчасць кардону на базе філіяла «Добрушская папяровая фабрыка “Герой працы”» будзе запушчана ў 2018 годзе. Ён жа ў сакавіку 2018 г. у эфіры тэлеканала «Беларусь 1» пацвердзіў, што завод кардону ў філіяле Добрушскай папяровай фабрыкі запрацуе да канца 2018 года.

Нагадаю (ну, раптам хто прапусціў) – 2018 год быў у Беларусі даволі спакойны. Ні пандэміі, ні падрыхтоўкі да прэзідэнцкіх «выбараў»… адзінае, прэм’ер-міністр змяніўся. Але хіба гэта перашкода для доўгайграючых праектаў? Не выключаю, што ў нас – так (пры Сяргею Румасу ўрад узяў на сябе абавязак правесці Сусветную шахматную алімпіяду, пры Раману Галоўчанкуадмовіўся, «растаптаўшы» ўрачыста падпісаны кантракт з ФІДЭ). Па стане на кастрычнік 2019 г. у абсталяванне завода было ўкладзена 265 мільёнаў USD, але справа рухалася марудна– спатрэбіўся візіт у Добруш тагачаснага старшыні Камітэта дзяржкантролю Леаніда Анфімава.

У пачатку лютага 2020 г. з «кардоннай праблемай» паспрабаваў даць рады «шэф» Анфімава і Румаса: «К канцу года фабрыка выйдзе на работу ў нармальным рэжыме. Мы цалкам запусцім вытворчасць, адладзім, створым сістэму кіравання і пачнем працаваць…» У старых карпусах Добрушскай папяровай фабрыкі планавалі арганізаваць вытворчасць упакоўкі з новага кардону. «Мы ўмеем гэта рабіць, у нас ёсць у друкарнях кампетэнцыі, – заўважыў кіраўнік дзяржавы. – Да канца года мы гэта пачнем рабіць ужо тут, на старых плошчах».

Тут аптымізм яшчэ больш хадульны, чым у гісторыі з пялетным заводзікам у Мазыры (чыноўнікі абяцалі яго к чэрвеню, адкрыты быў у верасні 2020 г.)… Першы намеснік прэм’ер-міністра Мікалай Снапкоў у ліпені таксама казырыўся («да канца года»), але ў кастрычніку 2020 г. «проста» намеснік прэм’ер-міністра Юрый Назараў распавёў, што першы мелаваны кардон на новым заводзе па вытворчасці мелаваных і немелаваных відаў кардону ў Добрушы плануецца атрымаць у I квартале 2021 года. На ніжэйшым узроўні – шчэ больш рэалізму: у навагоднім віншаванні (30.12.2020) Аляксандр Каляда, гендырэктар ААТ, якое кіруе Добрушскай папяровай фабрыкай, паведаміў, што запуск завода па вытворчасці кардону мае адбыцца ў 2021 годзе, не ўдакладняючы квартал… Дзіва што народ рагоча з выказванняў самі-скеміце-каго пра тое, што дзякуючы «таннай» беларускай электрычнасці можна «кляпаць» крыптавалюту: «Біткойны-та мы накляпаем. Але куды складваць? Упаковачнага кардону няма…». – «Будзем пакуль што складваць на грунт» (06.01.2021).

Лірычная гераіня мінскай спявачкі Марыны Шугавай тры гады таму выпрошвала ў партнёра «адзін біткойн» – яна штосьці ведала 🙂

Ну і, вядома ж, усё лепшае – дзецям… Вестка ад 13.09.2018: «Нацыянальны дзіцячы навукова-тэхналагічны парк плануецца адкрыць к 2020 году ў Мінску. Пра гэта, адказваючы на пытанне карэспандэнта БЕЛТА, паведаміла галоўная спецыялістка ўпраўлення сацыяльнай, выхаваўчай і ідэалагічнай работы галоўнага ўпраўлення выхаваўчай работы і моладзевай палітыкі Міністэрства адукацыі Таццяна Драпакова». У красавіку 2019 г. А. Лукашэнка падпісаў указ № 145 «Пра стварэнне ўстановы адукацыі “Нацыянальны дзіцячы тэхнапарк”» (ужо не да 2020 г., а да 01.01.2021).

Надоечы мінадукацыі зрабіла хітры крок: загадам ад 21.12.2020 пераменавала Рэспубліканскі цэнтр інавацыйнай і тэхнічнай творчасці, які вёў радавод ад Цэнтральнай дзіцячай тэхнічнай станцыі 1929 г., у «Нацыянальны дзіцячы тэхнапарк» – не падкапацца! 🙂 Што ж паробіш, калі месяц таму высветлілася: з навамодным праектам, які спісваўся з адукацыйнага цэнтра «Сірыус» (Сочы, РФ), чарговы аблом… І вось ужо 06.01.2021 А. Лукашэнка выдае ўказ аб тым, што да 2022 г. працягваюцца тэрміны фінансавання будаўніцтва вучэбна-лабараторнага корпуса дзіцячага тэхнапарка… Таксама з 2020-га на 2022 год перанесены тэрміны будаўніцтва школы ды інтэрната пры тэхнапарку. Якая лёгкая справа, гэтае дзяржаўнае кіраванне – трэба проста час ад часу падпраўляць лічбы! 😉

Уявім сабе заапарк. Дырэктар вырашыў купіць буйвала і растрындзеў на ўвесь свет, што за год пабудуе адмысловы «прасунуты» вальер. Праз паўтара года вальер у дырэктара не гатовы і блізка, тады намеснік дырэктара цягне шыльду «буйвал» і прыбівае яе да клеткі са слонікам. Міма праходзіць Казьма Пруткоў і скрушна ўздыхае: «Калі на клетцы слана прачытаеш надпіс “буйвал”, не вер вачам сваім». За ім крочыць мізантроп-пачатковец (магчыма, я, а магчыма, ты) і развівае думку ў адзіна слушным сэнсе: «Калі на клетцы слана прачытаеш надпіс “буйвал”, пасадзі ў клетку таго, хто зрабіў гэты надпіс, і яго начальніка таксама».

Разлічваць на ўзлёт эканомікі пры апісаных вышэй раскладах не выпадае, і Беларусь выціскаецца на задворкі ў сістэме міжнароднага падзелу працы. Тым болей што выдаткі на даследаванні і развіццё – груба кажучы, «на навуку» – па-ранейшаму не дасягаюць нават 1% ВУП… Біў у званы гадоў з чатырох таму (напрыклад, тут), дый не я адзін, але хто слухаў?

Выглядае, Ізраіль – параўнальна з Беларуссю – цэніць новае разоў у восем вышэй… А можа, нашым галоўным ноў-гаў (know-how) будуць абеды з жывым сабачкам на стале? Раскруцім гэта як самы бяспечны і pet-friendly спосаб харчавання, прадамо патэнт элітным рэстаранам свету? 😉

Дзівяцца ўжо і вадзіцелі-дальнабойшчыкі, як актыўна з Беларусі вывозяцца сыравіна і палуфабрыкаты, а потым у злёгку апрацаваным выглядзе вяртаюцца ў выглядзе тавараў з высокай дададзенай вартасцю. Ці ператварыўся наш край канчаткова ў калонію, можна спрачацца, але пашыранасць каланіяльнага мыслення тут і цяпер відавочная. Толькі адныя шукаюць метраполію ў Маскве, іншыя – у Вашынгтоне, а нехта – у Варшаве і Берліне.

«Найцішэйшая ніва» з «самым пакорлівым» насельніцтвам прыцягвала і прыцягвае да сябе розных авантурнікаў, як пралукашэнскіх, так і «анты» (у час місіі арыентацыя можа мяняцца). Некаторыя з іх нават лічаць сябе журналістамі, беларусістамі, палітолагамі… але хопіць пра гэта. Калі «зубрызм» нешта значыць, яго неад’емнай часткай павінны быць антыкаланіяльны дух, беларусацэнтрычнасць – плюс, напэўна, адмова ад паходаў у інфармацыйнае залюстроўе. Адной з праяў «інфавайны» стаўся адкрыты ліст ад імя жыхароў сталічнага раёна да кіраўніка міжнароднай федэрацыі хакею Фазеля з патрабаваннем не праводзіць улетку 2021 г. чэмпіянат свету па хакеі ў Мінску. Чытаў – і паціскаў плячыма:

Кожны вечар, пачынаючы з дня выбараў прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, у Цэнтральным раёне, як і ў іншых раёнах горада Мінска, адбываюцца затрыманні мірных жыхароў супрацоўнікамі спецпадраздзяленняў са зброяй у масках… У кожным двары Цэнтральнага раёна дзяжурыць АМАП са зброяй.

Апошнюю заяву дзясяткам тысяч жыхароў раёна лёгка абвергнуць, выйшаўшы ўва двор або на балкон. У кварталах вакол бульвара Шаўчэнкі, дзе бываю штодня, бачыў АМАПаўцаў двойчы: 06.08.2020 (у час масавага збору каля кінатэатра «Кіеў») і 15.11.2020 на «плошчы Перамен». Ведаю, што разганялі яны людзей на «Арлоўцы» і ў Лебядзіным, разам з тым у большасці двароў Цэнтральнага раёна АМАП не толькі не дзяжурыць, а ўвогуле не з’яўляўся. Тым не менш гратэскны – на мяжы правакацыі! – зварот «сумленных людзей» надрукавалі «Трыбуна», «Беларускі партызан», «Белсат»… Чым горай, тым лепей?

Пішучы гэтыя радкі, яшчэ не ведаю пра вынікі сустрэчы Лукашэнкі з Рэнэ Фазэлем (11.01.2021). Дапускаю, што пры пэўных умовах чэмпіянат свету па хакеі ўлетку 2021 г. мог бы прынесці больш карысці краіне і люду паспалітаму, чым кіруючай групоўцы.

Сапраўды, перад чэмпіянатам у Мінску-2014 спецслужбы наладзілі паляванне на «непрыяцеляў рэжыму» і многіх адправілі «на суткі» (што не зашкодзіла, напрыклад, Барысу Тасману знайсці ў падрыхтоўцы да міжнароднай імпрэзы мноства плюсаў). Але зараз, калі Украіна адышла ў цень, а да Беларусі прыкута ўвага буйных гульцоў, тутэйшы «правадыр», верагодна, устрымаўся б ад эскалацыі канфлікту… Мо і выпусціў бы некаторых палітвязняў дзеля «спартовага свята».

* * *

Абмяняліся мы з Пятром Рэзванавым колькімі рэплікамі наконт падзеяў лета-восені 2020 г., «рэвалюцыя» ў Беларусі была ці не. Пётр спярша, 09.01.2021, прапанаваў (магчыма, з нагоды 116-годдзя піцерскай «Крывавай нядзелі») «кінуць баяцца слова “рэвалюцыя». Але потым згадзіўся, што ў нас адбылося штось іншае… Другі даўні аўтар belisrael, Анатоль Сідарэвіч, прызнаў (08.01.2021), што палітычнай рэвалюцыі яшчэ няма, але сцвярджае, што «ідэалагічная», «рэвалюцыя свядомасці» такі надышла.

Разважаючы пра змены ў калектыўнай свядомасці пры ненадзейных або недаступных у Беларусі сацыялагічных доследах, мы ступаем на тэрыторыю метафізікі… Тое, што зрухі летась адбыліся, бясспрэчна, аднак наколькі яны: а) масавыя, б) незваротныя? А. Сідарэвіч лічыць, што і масавыя, і незваротныя, аргументуючы так: «Новыя інфармацыйныя тэхналогіі не дазволяць вярнуць грамадства ў ранейшы стан. Спажывальнікаў тэлевізійнай прадукцыі застаецца ўсе менш і менш. Людзей прымушалі і працягваюць яшчэ прымушаць выпісваць “Советскую Белоруссию”. Але колькі з іх яе чытае — вялікае пытанне».

Я б не перабольшваў ролю інфармацыйных тэхналогій у разняволенні грамадства; ёсць важкія падставы меркаваць, што запрыгоньваюць яны яшчэ мацней… Большасць тых, хто выпісваў «СБ», не чыталі яе і 10 год таму, але ж і на бок «светлых сіл» не пераходзілі (заплаціць за непатрэбшчыну – істотны ўдар па годнасці; гэта здаўна ўсвядомілі ідэолагі, таму і прасоўвалі «абсурдную» падпіску на «кантраляваныя выданні»).

Зрухі ў свядомасці не маюць значэння, калі не падмацоўваюцца ўчынкамі, няхай дробнымі. Дык і закарцела мне праверыць, як змяніўся наклад двух прапагандных газет – «СБ. Беларусь сегодня» (мэтавая група – «усе-ўсе-ўсе») і «Знамени юности» (мэтавая група – моладзь, перадусім актывісты БРСМ) – у пачатку 2021 г., параўнальна з першымі нумарамі 2020 і 2019 гг.

Газета / Год 2019 2020 2021
«СБ» 400094 355491 319650
«ЗЮ» 44907 50994 47892

Калі «СБ» стабільна губляе наклад, то пра «ЗЮ» гэтага не скажаш. Паводле маіх адчуванняў, маркерам кардынальных (дапраўды «рэвалюцыйных») зрухаў было б зніжэнне тыражоў абодвух выданняў у 2021 г. на 50%, г. зн. напалову. Ну, а падзенне на 10%, у прынцыпе, можна вытлумачыць наступам інтэрнэт-эпохі…

Адпачніце ад нудных лічбаў – зацаніце снежную Вільню, убачаную д-рам Гарбацкім.

Вольф Рубінчык, г. Мінск

wrubinchyk[at]gmail.com

11.01.2021

От ред. belisrael

Хоккейный чемпионат в Минске, наверняка, будет пробойкотирован большинством стран, как бы не хотел его провести лукашенковский друг, “уходящая натура” Фазель, как его назвал один российский спортивный журналист. Если б не пришедшая пандемия, то в Швейцарии состоялся бы чепионат мира 2020, после чего чиновник от спорта заканчивал свою карьеру. А так он остался на еще один год, и очень хочет поиметь дивиденды от щедрого диктатора. Ну а показанное накануне часовое “интервью” российской пропагандистке Наиле Аскер-Заде, когда она еще и облачившись в форму вышла на лед, появившись в кадре, где был замечен также предфедерации Дмитрий Басков, особо ставший известным после убийства карателями в гражданском во дворе своего дома художника Романа Бондаренко, но умудрилась не задать ни одного принципиально вопроса, дало понять, что Лу страшно хочет этот чемпионат, хоть и сказал, сидя в любимой аммуниции за бортиком: “а мы не паримся, будет так будет, нет так нет”. Но сейчас не та ситуация, как в 2014, чтоб прокатило.

Опубликовано 12.01.2021 00:21

***

Водгук

Як заўсёды, з цікавасцю прачытаў чарговы матэрыял Вольфа Рубінчыка.

Як ні дзіўна, пачну з абароны «персанальнага» Рыгорыча ад «калектыўнага». Спярша — амаль інсайдэрская інфармацыя пра вытворчасць кардону. Выдавалі мы метадычку пра плесневыя грыбы, і аўтар(-ка) казала, што на згаданай [Добрушскай] фабрыцы планаваўся нейкі не той тэхналагічны працэс, на выхадзе якога атрымліваўся б шкодны для здароўя кардон. Пры гэтым яна нават паведаміла, што асабіста Рыгорыч пры свядомасці, яго сапраўды можна пераканаць.

Нягледзячы на «праколы» (кшталту даўно згаданага тым жа Рубінчыкам, з-за чаго пры дзеючай Канстытуцыі ў нас легітымнага Прэзідэнта быць не можа па азначэнні!), працытую выснову, якую зрабіў у 2016 г.: «У чым неацэнная карысць ад Рыгорыча, — пры ім у прававыя акты сталі больш-менш аператыўна (хоць і не заўсёды) уносіцца змяненні і дапаўненні».

Зноў паўтару старую прэтэнзію пра тое, што параўноўваць дзве краіны — замала. Калі даць веры гэтай табліцы (яна, праўда, толькі пра долю ВУП у адукацыі, і, на жаль, у дадзеных вельмі розныя даты), Сінявокая пакуль што ў пачатку другой трэці…

Наконт пераказу нашай дыскусіі 2021 г., што расцягнулася на два пасты, зраблю тры заўвагі: па-першае, «у нас» не «адбылося», а адбываецца «штось іншае» за рэвалюцыю; па-другое, гэтае «штось іншае» ў маім (цяперашнім) разуменні мае пэўную аналогію: «банкетныя кампаніі (што французскія 1848, што расійскія 1904)»; ну, і па-трэцяе, гэтая аналогія добра адпавядае «дробнабуржуазнай рэвалюцыі» ((с) Рыгорыч).

Для агітацыі і прапаганды / штодзённага ўжытку «рэвалюцыя» больш карысная/зразумелая, чым «падзеі, якія некаторымі сваімі аспектамі нагадваюць “банкетныя кампаніі”»…

Пётр Рэзванаў, г. Мінск

Увесь адказ Пятра гл. па спасылцы

Дадана 12.01.2021  16:31