Tag Archives: курсы валют

О спутниках и пропаганде (В. Р.)

От ред. belisrael
.

Когда весной 2017 напросился приехать ко мне в июне с жонкой на 3 недели из Минска на свое 40-летие борец с лукой, я никак не мог предполагать, что столкнусь с циничным подлецом.

Хотя уже тогда можно было заметить его  хитрые заходы. В дальнейшем все более проявлялась патологическая трусость того, кто спрятавшись за израильским сайтом, сидя в минской квартирке, «боролся» с диктатором и его опричниками, гордо заявляя, что никто его не заставит уехать, при этом жаловался на тяжесть жизни и годами занимался вымогательством, вытащив огромные финансы. Засыпав сайт бесконечными опусами, украл тысячи часов времени на публикацию, да еще и кроме своих присылал массу др, отысканного в сети, в большинстве своем заумного и интересного только самому «политологу». Когда же окончательно достал переустройством своей любимой Синеокой, услышав, что принес много вреда, то ответил: «у такім выпадку сайт мяне не цікавіць».

А после израильской трагедии 7 октября, эта нечисть на своем канальчике с тремя десятками подписчиков, чем« гордится!, хотя среди них никто не обращает внимание на полнстью съехавшего с катушек,  уже 2 года показывает себя как защитника «бедных газоватов». Как он шел к этому в материале Хронология бесконечной подлости Вольфа Рубинчика

24 декабря 2025    23:31

*

29 января,  существо вновь вспомнило этот опус, приведя старое сообщение БелТА от 24 апреля 2019 и свежее в СБ от 27 января 2026, написав (перевод с бел): “Аяй, не дотянули – планы экспорта с РБ в КНР и в абсолютном измерении, и в относительном выполнены приблизительно на треть. Где-то даже сочувствую, Рыгорыч, но в твоей системе лучших Крутых и Снопковых нет“. Добавив в комменте: “Еще 4 года назад я замечал, что Д. Крутой, мягко говоря, не всегда отвечает за свои слова. В 2024 чиновник получил повышение…ну ОК

*

PS. от ред belisrael

Обратил внимание, что многие свои “смелые разоблачения” безнациональный паразит начинал с Шалом. К кому он так обращался? Если к израильтанам, то практически никого это не интересовало.  А может к евреям Синеокой, которых осталось с гулькин нос, то мало того, что те очень давно не терпят “борца за справедливость”,  так большинство просто доживают свой век. Хорошо это понимая, паршивец решил, что будет без конца засорять сайт.

31 января 2026, 22:26

 

***

Шалом! Продолжаю не без любопытства наблюдать за пропагандонами, зачастую постреливающими себе в ноги & другие части тела. Вот один из обласканных властями вралей 17.01.2022 попытался пошутить над Украиной (дикий бред о ядерном ударе не стану и комментировать):

Резкое падение курса валюты означает развал экономики? Кабы всё было так однозначно, в Беларуси после весны 2011 г. (когда белрубль за короткое время обесценился чуть ли не втрое) большинство жителей питались бы лебедой, а главный начальник сменился бы в результате народных бунтов. Но ведь не случилось ни того, ни другого.

Допустим, ослабление национальной валюты – симптом тревожный. Кому же следует беспокоиться по результатам последних 12 месяцев? Или никому, или, во всяком случае, не Украине.

Евро за год ослаб и у соседей, и в Беларуси, но в Украине гривна укрепилась больше (на 5 с лишним процентов, в то время как белорусский рубль – на 3,7%).

Доллар США год назад стоил в Беларуси 2,56 рубля, т.е. когдатошний «зайчик» обесценился на 1% с «хвостиком»:

Гривна за тот же период даже немного усилилась (17.01.2021 1$ стоил 28,18 гривен, 17.01.2022 – 28,09…)

Cовсем интересно то, что белорусский рубль за 12 месяцев до середины января 2022 г. ослаб к украинской валюте, да и вообще тренд на укрепление гривны наблюдается четыре года (в начале 2018 г. её меняли на 7 копеек, в 2022 г. уже на 9).

Инфляция в Беларуси и Украине 2021 г. по официальным данным была сопоставимая; у нас 9,97%, у них – 10%. Однако в Украине важный чиновник в конце ноября хотя бы не «ездил по ушам», что не будет перешагнут порог вроде 9,4%. А здесь?

Дмитрий Крутой (41 год), поработавший и министром экономики, и первым вице-премьером, считается одним из самых компетентных «царедворцев». Если такие у них лучшие, то каковы же худшие? ¯\_(ツ)_/¯

Ещё один макроэкономический показатель – валовый внутренний продукт, aka ВВП. Как легко видеть, при «молодом и неопытном» комике Володе, пришедшем к власти в мае 2019 г., соседская экономика не ушла в штопор.

В 2021 г. белорусский ВВП, пишут, вырос на 2,3%, но и украинский прибавил не меньше. И в 2022 г. прогнозируют рост у соседей процента на 3 – а вот Беларусь может ожидать рецессия.

Увы, уже ясно, что задача достигнуть к 2025 г. ВВП Беларуси в 100 миллиардов USD, поставленная сами-знаете-кем в 2018 г., практически недостижима. Разве что при девальвации «зелёного» раза в полтора… Но вряд ли за 3 года доллар так обесценится.

И – да, это, по мнению «СБ», должно быть суперсмешно: Украина запустила какой-то там спутник, ещё и без помощи «Роскосмоса»! Если подробнее (Тетяна Коваленко, 14.01.2022):

Компания Илона Маска SpaceX запустила с мыса Канаверал ракету Falcon 9 со 105 спутниками на борту 13 января. Среди них был украинский аппарат Сич-2-30, который стал для Украины первым за последние почти 11 лет запущенным спутником.

Вскоре Национальный центр управления и испытаний космических средств вблизи города Дунаевцы в Хмельницкой области успешно провел первый сеанс связи с Сич-2-30, сообщил президент Украины Владимир Зеленский.

Он отметил, что в настоящее время с аппаратом установлена устойчивая связь, все его бортовые системы работают в штатном режиме.

В последний раз украинский спутник под эгидой Государственного космического агентства Украины был выведен на орбиту в 2011 году. Тогда это произошло в сотрудничестве с Россией.

Иллюстрация отсюда

Правда, есть мнение, что «спутник Сич-2-30 по своим характеристикам уже морально устарел и уступает даже тем моделям, которые собирают израильские школьники», о чём в эфире интернет-канала Polliteka сказал украинский политолог Юрий Романенко. Как бы то ни было, космическая отрасль Украины скорее жива, чем мертва. Снова процитирую korrespondent.net:

Планируется также запуск украинской ракеты-носителя Циклон-4 с космодрома в Канаде, о сооружении которого было объявлено в прошлом году. “Я думаю, что строительство начнется в первом квартале 2022 года, а первый запуск в 2024 году”, рассказал глава Госкосмоса.

Украина является участником международной программы Artemis, реализуемой NASA в кооперации с частными компаниями и космическими агентствами. Цель программы снова отправить людей на Луну.

Искренне рад за соседей, и радовался, когда летом 2012 г. с Байконура был запущен белорусский спутник БелКА. Что у нас теперь? Четыре недели назад поведал грустную историю о космическом спутнике Белгосуниверситета. А. Лукашенко в августе 2020 г. поручил обеспечить его запуск министерству образования РБ (в 2020–2021 гг.). Ещё на пресс-конференции 26.01.2021 представитель минобра Пётр Пекутько хвалился: «В этом году мы запускаем второй научно-образовательный наноспутник БГУ. Его функционал заточен на отработку учебных задач, это своего рода лаборатория, которая обеспечивает развитие новых направлений в обучении». На дворе давно 2022-й, и?..

Пока этот вопрос – единственное, чем могу помочь разработчикам спутника. Удивляет (на самом деле нет), что «крутые» альтернативные медиа, которым интересны британка, гадающая на спарже, нервная отповедь Максима Жбанкова Артуру Клинову и тому подобный трэш, не уделили внимания реальной проблеме. Речь об одном из многих факапов системы – не первом и не последнем, но поучительном и ярком.

Бывший министр образования Игорь Карпенко если не пошёл на повышение, то и не скатился по наклонной: ему будет оказана «великая честь» объявить результаты «конституционного референдума» в феврале с. г. Конечно, сейчас этому человеку уже не до спутника. Что характерно, новый министр за месяц с лишним так и не назначен. Вероятно, слишком коротка «скамейка запасных», и никто не хочет вычищать авгиевы конюшни, оставленные после себя провластным коммунистом? 😉 А скорее всего, в администрации просто подзабыли о такой «малости», как сфера образования. Может, оно и к лучшему, т. к. 9/10 того, к чему там прикасаются, превращается в… альтернативное золото.

Напоследок не могу не отметить определённую смену риторики при агитации за проект, подготовленный к упомянутому «референдуму». Если в самом начале января властные «умники» клеймили тех, кто против (ср. мнение первого замминистра информации Кунцевича здесь), то позже чуть сбавили тон. Стали допускать, что проект нуждается в доработке – иначе как объяснить, к примеру, такой отчётец на sb.by 13.01.2022:

В коллективе ОАО «Витязь» живое обсуждение вызвало дополнение к статье 45 проекта Конституции: «Граждане обязаны принимать меры по сохранению и укреплению собственного здоровья».

– Может получиться так, что врач скажет, что вы не следите за своим здоровьем, поэтому я не буду вас лечить. Нужно уточнить эту формулировку, смягчить, потому что не все имеют возможность сохранить свое здоровье, – отметил гендиректор предприятия Геннадий Азаров, и его замечание поддержал весь коллектив телезавода.

Г. Азаровдиректор с 2017 г., «Человек года Витебщины-2020»

Татьяна Автухова (депутатка палаты представителей.В. Р.) пояснила, что эта статья никак не повлияет на получение гражданами бесплатной медицинской помощи, но закрепление обязанности о сохранении здоровья мотивирует граждан вести здоровый образ жизни, отказаться от вредных привычек, заниматься спортом. Тем не менее взяла на заметку предложение трудового коллектива телезавода смягчить формулировку статьи.

Полагаю, после событий в Казахстане 4-5 января с. г. здешние власть предержащие маленько напугались. И, возможно, местами даже осознали, что «к людям надо помягше, а на вопросы смотреть ширше» (С) Февраль покажет.

Вольф Рубинчик, г. Минск

17.01.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 17.01.2022  23:59

В. Рубінчык. КАТЛЕТЫ & МУХІ (121)

Шалом! У гэтай паліндромнай серыі – пра неабавязковыя, на першы погляд, рэчы & з’явы. Ды я пакуль што сам выбіраю, пра што выказвацца… пардон.

Чарговы няспраўджаны прагноз ад мінскага «фінансіста» Вадзіма І-ба выйшаў 08.07.2019 (пра ранейшы гл. тут): «Долар к канцу тыдня можа ўмацавацца, хоць і дастаткова сціпла – да 2,05 беларускага рубля». Хіба ва ўсім астатнім гэты спадар дужа ўніклівы, бо іначай няясна, чаму яго дагэтуль трымаюць за «старшага аналітыка»: з курсамі валют яму хранічна не шанцуе. Долар к канцу тыдня (12-14 ліпеня) не тое што не падняўся з 2,048 да 2,05, а ўпаў да 2,035… І ў панядзелак 15.07.2019 курс «зялёнага» ў РБ знізіўся. Каб я быў канспіролагам, то дапусціў бы, што заданне І-ба і рэсурсаў, якія штораз на яго спасылаюцца (Myfin, «Бел. партызан»), – падарваць у грамадстве будзь-які давер да незалежных прагнозаў. Але ж канспіралагічных версій і так замнога ў публічнай прасторы…

Кур’ёзны прыклад «зрывання покрыва» паказаў чалавек, які сваім нікам дыскрэдытуе старажытнага летапісца. У маі 2019 г. сучасны Нестар апалчыўся… на двухсерыйны савецкі фільм 1983 г. «Мэры Попінс, да пабачэння». Па-дзеля мяне, стужка не геніяльная, адметная найперш сваімі музычнымі ўстаўкамі, а не сюжэтам.. Але прыкмеціць у ёй прапаганду сатанізму (прычым галоўная прадстаўніца чорных сіл – сама Мэры, а «містэр Эй», падобны да Джона Ленана, ёй дапамагае!), экафашызму, антысаветчыны, нават украінскага нацыяналізму (аднойчы ў кадры мільгаюць жоўтыя і блакітныя паветраныя шарыкі…), трэ’ было даўмецца. Самае прыкрае, што, гледзячы па ўсім, тысячы людзей спажываюць і вераць: я-то спадзяваўся, што часы змагання з дэкаратыўнымі сняжынкамі на службе сіянізму (мясцовым «энтузіястам» 1970–80-х гг. а-ля Уладзімір Бягун яны нагадвалі шасцікутныя зоркі) незваротна мінулі.

Трэба прызнаць, што аўтары фільма, якія ўвялі ў яго булгакаўскія матывы – чалавека-кот, начны баль у гонар М. Попінс – далі-такі зачэпку аматарам эзатэрыкі ды пошукаў глыбінных сэнсаў… Але рэжысёр Леанід Квініхідзэ (Файнцымер; 1937-2018, хай яму спакойна спіцца) не хаваў, што арыентаваўся на дарослую публіку, таму і казка «паводле Памелы Трэверс» у яго атрымалася іранічна-змрачнаватая, у стылі некаторых «мультфільмаў для дарослых». І адсылкі да «Майстра з Маргарытай», культавай кнігі савецкай інтэлігенцыі, былі ў гэтым сэнсе лагічныя й дарэчныя. Што да песні пра вецер на словы Навума Олева, гэта класічная «дуля ў кішэні» (цэнзуру можна было супакоіць тым, што «ўсходні вецер», які меўся памяняцца, згаданы ў арыгінале Трэверс 1930-х гг.). У 1983 г., мяркую, перамен чакаў не адзін Віктар Цой, а 90% савецкіх грамадзян, у т. л. кінематаграфістаў… Гэта не магло не адбівацца на змесце іхняй прадукцыі.

О так, раз-пораз цягне мяне ў апошняе савецкае дзесяцігоддзе, калі дрэвы былі вялікія (C)… Нямала было паганага, але, умоўна, 80-90% мультфільмаў дагэтуль хочацца пераглядаць, яны былі не найгоршай часткай тагачаснай рэчаіснасці. Таму непрыемна ўразіў допіс яшчэ аднаго гора-канспіролага – блогера Аляксандра П-кі (які, здаецца, сам рабіў мульты; пра іх узровень меркаваць не бяруся). Гэты чэл атабарыўся ў Германіі ды лупцуе калегаў (Давыдава, Караваева, Курляндскага, Хайта) з антыСССР-аўскіх пазіцый: «У трылогіі пра Папугая Кешу змяшчаецца недвухсэнсоўная мараль: сядзі ў гаспадара, які цябе корміць, не бунтуй, не спрабуй уцячы ад свайго гаспадара, бо любыя перамены будуць да горшага… У другім фільме, куды рэжысёрам Курляндскі запрасіў А. Давыдава, аўтары не ўтрымаліся ад выпадаў на адрас подлых яўрэяў, якіх, бач, кормяць тут і кунежаць, ну, сама большае, не даюць тэлевізар глядзець (празрыстая метафара забароны на чытанне некаторых кніг і слуханне некаторых радыёканалаў, што замінаюць пабудове сацыялізму) і плэеры ім не купляюць, а яны намагаюцца ўцячы Пікантнасць гэтаму вытанчанаму антысеміцкаму анекдоту, які быў уганараваны прэміяй Ніка, надае тая акалічнасць, што амаль усе аўтары мультфільма былі яўрэямі».

Тэкст П-кі 2012 г. трапіў да мяне сёлета, і я паспрабаваў давесці аўтару, што ў 1987 г. (перабудова!) савецкай уладзе ўжо было не да кпінаў з эміграцыі пасродкам мультфільмаў, што ў другой частцы серыяла пра Кешу высмейваецца не эмігрант з «пятай графой», а заўзяты прыхільнік мас-культуры (так, персанаж слухае «Модэрн токінг», які ў 1986-87 гг. дапраўды гучаў «з кожнага праса»). Але, ясная рэч, разважны сэнс у зносінах з… апантанымі асобамі не заўжды працуе. І атрымаў я 03.05.2019 такі «дасціпны» адказ: «Ага, картавы гарбаносы прыхільнік масавай культуры, схільны да паразітычнага ладу жыцця, які з найвялікшай асалодай цытуе рэпрызы Аркадзя Райкіна. Ён толькі падобны да антысеміцкай карыкатуры, а на самай справе ён зусім не антысеміцкая карыкатура». Facepalm.

«Люцыфер-антысаветчык» з фільма «Мэры Попінс…» (1983) і «ўцёклы яўрэй» з мульта «Вяртанне блуднага папугая» (1987)

Як асэнсаваць трыумф «тэорый змоў» у сучасным свеце, яшчэ не вырашыў: тлумачэнняў шмат, але ўсе яны здаюцца фрагментарнымі. Дадам, бадай: калі ў пачатку 2010-х працаваў на «Белпошце», бачыў, як адміністрацыя (не паштовая…) пісьмова раіла ўстановам падпісвацца не толькі на «Сов. Белоруссию» ды розныя «Рэспублікі», але і на каляровы, дэ-юрэ прыватны часопіс «Планета», прысвечаны збольшага акурат «выкрыццю змоў». У гэтага выдання і слоган быў адпаведны: «Што прыхоўваюць палітыкі».

Пачытваю дзённікі Івана Шамякіна (1921-2004) – народнага пісьменніка, ардэнаносца, старшыні Вярхоўнага Савета БССР, etc. – i неяк лепей пачынаю разумець, адкуль вецер дзьме. Калі распавядае пра сваё дзяцінства і родзічаў, то ўсё добра, кранальна. Калі абмяркоўвае складаныя пытанні (палітычныя, гістарычныя, медыцынскія, дый нават літаратурныя) – хоць стой, хоць падай. Да прыкладу, шмат чаго напрыдумляў пра Рыгора Бярозкіна ў 1981 г.:

Учора пахавалі Бярозкіна. Уласна кажучы, пахавалі яго больш двух гадоў назад. Не мы. Жонка Ю. Канэ. Пасля інсульту засадзілі ў «Навінкі», тлумачачы ўсім, што, маўляў, ён зрабіўся агрэсіўным. Агрэсіўнасць была ў яго натуры і тады, калі ён быў здаровы…

У сталінскі час з ім расправіліся жорстка: тройчы садзілі – у 1937, 1940, 1949 гг. Я разумею: асабліва крыўднай для Бярозкіна была пасляваенная пасадка, бо ўсю вайну ён быў на фронце і супраць фашызму ваяваў, няхай сабе ў армейскай газеце, шчыра, з поўнай аддачай.

Але з усіх тых, хто быў рэпрэсіраваны і рэабілітаваны пасля ХХ з’езда, я не сустракаў другога такога, хто меў бы столькі злосці на ўладу. Калі ён зразумеў, што чацвёрты раз яго не пасадзяць – іншы час! – то не таіў гэтай сваёй злосці і нянавісці.

На маю просьбу гэтыя пасажы з кнігі 1998 г. «Роздум на апошнім перагоне», даступнай у сеціве, пракаментаваў гісторык Анатоль Сідарэвіч (11.07.2019): «Любіў Іван Пятровіч савецкую ўладу і гэтага патрабаваў ад іншых. Нават не задумваўся, што любіць сваіх катаў гэта мазахізм, або, як я разумею, хвароба. Рыгор Саламонавіч на мазахізм не захварэў. Ведаю, і Юлія Міхайлаўна [Канэ] мне казала, што Рыгор Саламонавіч ваяваў у франтавой (ці то дывізійнай, палкавой – я не надта ў гэтым цямлю) разведцы… Такое, як у Шамякіна, трэба публікаваць з грунтоўнымі каментарамі, паказваючы на фактычныя памылкі аўтара. А для гэтага патрабуюцца даследчыкі, якіх у нас вобмаль».

*

Трэцяга ліпеня споўнілася б 70 год Віктару Купрэйчыку (1949-2017). «Народная воля» нязменна піша пра яго як пра «першага ў гісторыі шахмат Беларусі міжнароднага гросмайстра», што вымагае ўдакладнення. Першым маэстрам, ураджэнцам беларускіх земляў, з’яўляецца Давід Яноўскі (1868-1927). Першым міжнародным гросмайстрам па шахматах, які пасяліўся ў Беларусі (1951) і выступаў за яе, стаў Ісак Баляслаўскі (1919–1977) – ён атрымаў званне ад ФІДЭ за паўтара года да пярэбараў у Мінск. Першым гросмайстрам, які здабыў гэтае званне, будучы жыхаром Беларусі, выявіўся Аляксей Суэцін (1965; праз 3 гады вярнуўся ў Расію). Такім чынам, В. Д. Купрэйчык – першы з ураджэнцаў Беларусі, які атрымаў званне мг (1980), не мяняючы месца жыхарства. Трохі складаная формула? Затое ніхто не пакрыўджаны…

З нагоды юбілею ўспомню, як В. Купрэйчык адказваў В. Казначэеву на пытанне «Хто для вас аўтарытэт?» у падзабытым цяпер мінскім часопісе «Кур’ер» (№ 3, верасень 2000):

Інтэлігентнасць, прыстойнасць, інтэлект, прафесіяналізм. Людзі, якія валодаюць гэтымі якасцямі, з’яўляюцца для мяне аўтарытэтнымі. Бяда нашага часу – у тым, што такія людзі не надта запатрабаваныя. Аляксандр Ткачонак, выдатны беларускі акцёр. Не кажучы пра ягонае майстэрства, я вельмі паважаю яго як найпрыстойнейшага і найсумленнейшага чалавека. Тое ж самае магу сказаць і пра рэжысёра Юрыя Хашчавацкага – ён аўтарытэт і як майстар, і як асоба. Сярод беларускіх палітыкаў вылучаю Станіслава Шушкевіча. Што б пра яго зараз ні гаварылі, ён інтэлігентны, адукаваны чалавек; наколькі я ведаю, як вучоны ён зрабіў не менш, чым у палітычнай дзейнасці. На жаль, нашае грамадства знаходзіцца ў тым маральным стане, калі такога чалавека магчыма было «здаць» за скрыню цвікоў…

Вядома, цешыць тое, што федэрацыя не забылася пра славутага шахматыста і ладзіць ужо другі турнір яго памяці (у сярэдзіне жніўня г. г.). Але, зноў жа, з дыскрымінацыяй беларускіх ігракоў – усе яны, каб удзельнічаць, павінны аплаціць членскі ўзнос у БФШ за 2019 год. Дзякуй, што не за тры апошніх 🙂

Ізноў пацвердзілася, што грошы для суполкі – галоўнае. На афіцыйным сайце БФШ 8 ліпеня павіншавалі старшыню папячыцельскай рады з 63-м годам нараджэння – няхай, але як было не павіншаваць шматразовага чэмпіёна Беларусі, заслужанага трэнера з 75-годдзем? Пры тым што ў сакавіку начальніца БФШ марыла «сабраць у Мінску на турнір і майстар-класы ўсіх нашых наймацнейшых шахматыстаў, якія разляцеліся па ўсім свеце: Барыс Гельфанд, Юрый Шульман, Ілья Смірын, Альберт Капенгут…» Ну-ну, цяпер «новы амерыканец» Альберт Зямавіч дакладна не адмовіцца… 😉

І пра харошае. Будучыня ў краіны ўсё-такі светлая, і ведаеце чаму? Тыдзень таму паступіла навіна пра тое, што намесніка старшыні Дзяржынскага райвыканкама абвінавачваюць у атрыманні хабару валторнай! (Для тых, хто не ведае, як тая валторна гучыць, – адмысловы ролік.)

Дзяржава, у якой чыноўнікі цягнуцца да музыкі, рызыкуюць дзеля яе – дальбог, не зусім прапашчая. Ну, а стан грамадства, на жаль ці на шчасце, шмат у чым залежыць ад стану дзяржавы.

Цытатнік

«Надзея – добры сняданак, але кепская вячэра» (Фрэнсіс Бэкан, дзесь паміж XVI i XVII стагоддзямі)

«Карнавал — не актыўная сацыяльная пазіцыя. Карнавал — гэта спажывецкая пазіцыя» (Аляксандр Тарасаў, 2010)

«Давер – найважнейшы нацыянальны рэсурс, аснова грамадства» (Дан Арыэлі, 2019)

«Чыноўнікі не любяць крытыкі. У кожнай крытыцы ім бачыцца частка сусветнай змовы. Замест нармальнай паліталогіі, пакліканай аб’ектыўна вывучаць перамены ў грамадстве, нам прапануюць аналізаваць тое, што зручна і бяспечна. Гэта, напрыклад, якая-небудзь лічбавізацыя і іншыя з’явы, якія да рэальнай паліталогіі маюць вельмі ўскоснае дачыненне». (Аляксандр Кынеў, 25.06.2019)

«Нельга ў іерархічнай сістэме быць “незалежным” і разлічваць на істотную долю эканамічнага “пірага” – гэта дэстабілізуе сістэму» (Андрэй Моўчан, 09.07.2019)

«Прынята лічыць, што жанчыны ўносяць у палітыку чалавечы пачатак і спачуванне. Але гэта толькі стэрэатып: міласэрнасці і спачування да блізкага ў жанчын-палітыкаў не болей, чым у мужчын» (Мор Альтшулер, ліпень 2019)

Вольф Рубінчык, г. Мінск

18.07.2019

wrubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 18.07.2019  23:28

Водгук

“Пра тэорыі змоў. Калі чалавек не верыць у Бога, калі ў яго няма якой-небудзь тэорыі кшталту марксізму (а пасля марксізму такія тэорыі не з’яўляліся), калі ён не гатовы да агнастыцызму (простая апеляцыя да Волі Бога не вельмі далёка ад агнастыцызму, але я меў на ўвазе больш падрабязныя ўяўленні), то што чалавеку застаецца, як не верыць у такія тэорыі?..” (Пётр Рэзванаў, г. Мінск) 31.07.2019