Tag Archives: Аббас Галлямов

Кто кого пригвоздил? (В. Р.)

Шалом! С лета здешний агитпроп навязывает публике проектец – «Привкус цветных революций» (навязывает, ибо за наши же деньжата…). Задача «Привкуса…» – показать, как в разных странах «рука госдепа» шатала режимы, которые-де без этой коварной руки стояли бы колом. Вывод от «СБ», очевидный и невероятный: не рыпайтесь, «белорусики», а то хуже будет; сидите под плинтусом в своей стране, даже несмотря на то, что она постепенно перестаёт быть «своей» 🙁

На днях центральное пропагандное издание РБ ничего лучше не придумало, чем рассказать о плачевной ситуации… в Португалии, которая из-за «революции гвоздик» 1974 г. даже в 2022 г. является якобы откинутой на сто лет назад, потерявшей «всякую надежду на восстановление». Короче, «пригвождённая страна» ^_^

Подписал всю эту бредятину невнятицу моложавый француз Оливье – «доктор, политолог, историк, геополитик, специалист по России и Вьетнаму», качество работы коего взвешивалось здесь

Насколько прочным было «Новое государство» Антониу ди Салазара (1889–1970), одержимого благополучием своих «элит», см. по этой ссылке: «В 1973 году Португалия была самой бедной страной Западной Европы, занимая 39-е место по уровню жизни населения… Неизменная политическая система страны не отражала настроений общества, спектра политических взглядов и тщательно изолировала население от управления страной».

Допустим, и современная индустриально-аграрная Португалия – не рай земной и не самое развитое государство Евросоюза, но куда же тогда поместить Беларусь ХХІ века? Сравнивал нашу РБ по некоторым важным параметрам с Израилем и Буркина-Фасо, Литвой, Украиной, Польшей, Чехией, Словакией, Румынией, Болгарией… Сравню-ка и с Португалией, благо «подрывной» сайт data.worldbank.org у нас (пока) не заблокирован 🙂 И о восточной «союзнице» напомню.

Базилика да Эштрела в Лиссабоне; памятник португальской матери; лиссабонский трамвайчик. Фото Владислава Гарбацкого (сентябрь 2015 г.)

Итак, валовой национальный доход на душу населения: «этот показатель даёт представление о количестве произведённых товаров и услуг, приходящихся в среднем на одного жителя государства, или, иными словами, о том, сколько получил бы каждый житель страны, если бы весь годовой национальный доход был распределён между всеми гражданами страны поровну… Индекс ВНД на душу населения является одним из базовых в международной статистике, часто понимается как индекс уровня жизни или благосостояния в государстве или регионе, однако является лишь приблизительной мерой благосостояния населения той или иной страны». В отчёте 2022 г. Всемирный банк указывает, что Португалия занимала в 2021 г. 52-е место в мире ($24262 на душу населения), Россия – 84-е ($12173), Беларусь – 107-е ($7304).

Как говорил небезызвестный киноперсонаж, «Да, но нет!» Учтём, сколько в каждой из стран можно купить на те условные доллары, т. е. обратимся к ВВП на душу населения по паритету покупательной способности (в USD образца 2017 г.). Глянем заодно, какова была динамика за последние 30 лет:

В 2021 г. на среднего белоруса выпадал 19751 доллар, на среднего россиянина – 27970, на португальца – 33514.

В 1973–2019 гг. ожидаемая продолжительность жизни в португальских краях росла-росла и доросла до 81,67 года, и даже эпидемия COVID-19 её, как видно на графике, не шибко обрушила (РБ и РФ в 2010-х догоняли-перегоняли, да не осилили…)

Но, может, португальцы, несмотря на доходность экономики и завидную продолжительность земного бытия, живут на своём краю Европки небезопасно и несчастливо?

Умышленные убийства на 100 тыс. населения: Португалия – 0,9, Беларусь – 2,4, Россия – 7,3.

Самоубийства на 100 тыс. населения: Португалия – 7,2, Беларусь – 16,5, «Россиюшка» – 21,6 (данные за 2019 г., т. е. получены до «спецоперации»; в исполненном отчаянья 2022-м показатель вряд ли снизился).

Индекс человеческого развития по списку, опубликованному специалистами ООН в сентябре 2022 г.: Португалия – 38-е место в мире (за год шагнула вверх на ступеньку), РФ – 52-е (снижение на 3 пункта), РБ – 60-е (топчемся на месте).

В ооновском же «мировом рейтинге счастья» на рубеже 2010–20-х гг. Португалия находилась на 56-м месте, Беларусь – на 65-м, Россия – на 80-м.

Задолженность Португалии перед внешним миром действительно превышает 120% от ВВП, у нас этот процент где-то вдвое меньше. С другой стороны, золотовалютные резервы бывшей вотчины Салазара при сопоставимом с нашим населении – почти 30 млрд. $ (в РБ никогда не дотягивали до 10 млрд.). В общем, БОЛЬШОЙ вопрос, кого называть Гондурасом которую из стран уместно считать «пригвождённой». Может, лучше нам всё-таки с Португалией союзное государство строить? Стратегических бомбардировщиков, «Новичка» и ядрёных бомб от неё, конечно, не дождёшься, но хоть оливок и винограду наедимся вволю 😉

Не ищу, а нахожу подпорки тому, о чём писал весной:

Можно ли сравнить положение Украины с тем, в котором она оказалась 80 лет назад? Кое-что в поведении российских «антифашистов» наводит на мысли… По крайней мере о том, что эти вояки и пропагандоны, обсмотревшись в юности каких-нибудь «Cемнадцати мгновений веcны», решили «поносить маску врага» а-ля Штирлиц. Затем эта маска постепенно приросла к лицу, а они и не сопротивлялись (01.03.2022).

Это на днях «главрашист» сымитировал «папашу Мюллера» (шефа гестапо из «Семнадцати мгновений») Как бы в шутку, но за такие шутки… в зубах бываeт что-то там.

Рассуждалось мне в том же марте:

Многие задаются вопросом, а в чем был смысл вторжения 24.02.2022? Боюсь, по большому-то счету, ни в чем. Если же и был, то резюмируется присказкой «чем хуже, тем лучше». Как отмечалось [на belisrael] в первые недели 2022 г., после провалов середины 2010-x Украина постепенно поднималась – в экономическом плане, в промышленном, да и в культурном тоже. При этом дистанцировалась от РФ, что вызывало в определенных кругах тупое желание отомстить, cлегка прикрытое фиговыми листками типа «денацификации». За ценой, как водитcя, не постояли – «останемся без глаза, лишь бы сосед полностью ослеп» (14.03.2022).

Нечто подобное в декабре сказанул отставной спичрайтер Путина, кандидат политических наук Аббас Галлямов (на фото):

Россияне – вернее их «патриотическая» часть – очень боятся успеха украинцев. Им кажется, что тот обесценит их собственные мытарства. Ведь получится, что мы тут дураки годы и десятилетия на всякую ерунду тратим, а могли бы уже давно нормальную жизнь наладить… Российских «патриотов» тревожит не сам факт того, что украинцы захотели отделиться и жить отдельно (бог бы с ними), – а боязнь того, что они могут начать жить лучше… Именно культурная – плюс историческая – близость украинцев к россиянам делает их успех столь неприемлемым. Всякие там финны или прибалты – чёрт с ними, они давно уже отрезанный ломоть и вообще ещё неизвестно, были ли они когда-нибудь нашими или только притворялись. Но украинцы-то, украинцы! Они-то куда?! Как они смеют умнее нас себя воображать?..

При этом Галлямов оптимистично полагает, что «российские “патриоты” скоро махнут на соседей рукой» (впрочем, до нашего Андрея Климова с его шапкозакидательскими прогнозами россиянину далековато). Увы, рашисты нескоро «махнут рукой» на Украину, и в особенности на Беларусь. И да, порох в пороховницах у них пока есть – этой осенью не питал я иллюзий, что ракеты/снаряды «вот-вот закончатся», etc.

Пытаются кремлёвские и в «мягкую силу». Приезжал тут ихний министр юстиции Чуйченко – заявил, что в «Союзном государстве» следует снимать барьеры при финансировании некоммерческих организаций: «Сегодня регулирование некоммерческих организаций в части иностранного финансирования достаточно жесткое. Но поскольку отношения между нашими странами носят братский характер, то, соответственно, в наших двусторонних отношениях в этом направлении, мне кажется, нужно уходить от этих ограничений… То есть если организация на территории России финансируется из Беларуси, то, наверное, не надо применять такие жесткие требования и ограничения, которые будут действовать в отношении остальных» (БелТА, 09.12.2022). Как нетрудно догадаться, подразумевалась не забота об российских организациях, финансируемых из РБ (да есть ли такие?). Речь велась, по сути, о финансовых потоках из РФ для объединений, представляющих «русский мир» здесь 🙁

Тем временем здешнее чиновничество и «фабрики грёз» (я прежде всего о «Беларусьфильме») живут в своём, альтернативном мире. По этой ссылке можно узнать о реакциях на вроде-как-детский мультфильм «Классики и шахматы» (2022). На днях попалось мне на глаза ещё одно 13-минутное произведение – «Прелюдия и фуга» Игоря Волчека (2021).

Пожалуй, воздержусь от комментариев, надеясь, что читатели сами оценят (и пришлют свои отклики). В «большую политику» сейчас многим стрёмно влезать, судя по обратной связи на мои фельетоны… Так давайте обсуждать хотя бы «культурку»!

Опечалился, узнав, что умер от ковида Илья (Израиль) Штемлер (18.01.1933 – 03.12.2022), который в 1960–80-е гг. создавал читабельные производственные романы вроде «Завод», «Универмаг», «Поезд», заслужившие популярность в СССР. Даже если Илья Петрович отчасти перенимал манеру американца Артура Хейли, то делал это с умом и талантливо. В 1990-х нравилась мне книга о путешествии питерского литератора по Израилю «Взгляни на дом свой, путник» (1991).

И. Штемлер (фото отсюда); «та самая» книга, подаренная мне Яковом Ручаевским на Хануку-1994

Автограф у Штемлера взять я не успел; впрочем, в «Поезде» он остроумно высмеял персонажа, коллекционирующего автографы…

Пущай, однако, здесь побудут образцы почерков Владимира Войновича (1932–2018) и Владимира Сычова (1936–2021).

Вольф Рубинчик, г. Минск

12.12.2022

w2rubinchyk[at]gmail.com

Опубликовано 12.12.2022  15:05

В. Рубінчык. КАТЛЕТЫ & МУХІ (106)

Хочацца, не хочацца, а шалом! Вось і юбілей Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь падкраўся – Вярхоўны Савет яе зацвердзіў 25 год таму. Старшыня Грыб М. І. падпісаў амбівалентны тэкст, дзе адпачатку ўсё ж не было такіх перлаў, як «У вьшадку», «сазеты», «Вярхоўны Савег», «Рэспубліісі Беларусь», «Кантродьная палата», «Каыстытуцыйны Суд» («дзякуй» за іх парталу pravo.by). У сакавіку 1994 г. не абы-якія паўнамоцтвы гарантаваліся будучаму прэзідэнту (баялі, праз сваіх міньёнаў пашчыраваў тагачасны прэм’ер-міністр Кебіч, які мерыўся заняць прэзідэнцкі фатэль), але ж ладны кавалак улады дэпутаты пакінулі сабе. Праз гэтую дваістасць потым як заіскрыла!..

Версія Канстытуцыі 1996 г., падрыхтаваная ў нетрах лукашэнкаўскай адміністрацыі, раскалола Вярхоўны Савет у простым і пераносным сэнсах. Другі раз Канстытуцыя мянялася дзеля «стабільнасці» канкрэтнай асобы, і той асобе ўвосень 2004 г. быццам бы дазволілі балатавацца на трэці ды наступныя тэрміны прэзідэнцтва. Кажу «быццам бы», таму што з юрыдычнага пункту гледжання рэферэндум 17.10.2004 выявіўся, мякка кажучы, сумнеўным мерапрыемствам – нават вікіпедыя пацвярджае.

Так ці іначай, народ не здолеў абараніць першую Канстытуцыю сваёй суверэннай дзяржавы ад ператварэння ў закладніцу абставінаў. Дзіва што: бальшыня жыхароў Беларусі за гэтыя 25 гадоў наўрад ці ўспамінала пра існаванне «асноўнага закона» часцей, як 25 разоў. Так, увосень 1996 г. ішлі бурныя дыскусіі вакол двух праектаў, вынесеных на рэферэндум, – ну і рытуальна СМІ кожны год нагадваюць, што 15 сакавіка – Дзень Канстытуцыі. Пазіцыю «люду паспалітага» даволі добра адлюстроўвае даўні казьма-пруткоўскі афарызм: «При виде исправной амуниции / Как презренны все конституции!» Багема ж магла працытаваць наступнае, блокаўскае: «Ты будешь доволен собой и женой, / Своей конституцией куцой, / А вот у поэта – всемирный запой, / И мало ему конституций!»

Зварот да паштовага начальства, прыпраўлены спасылкай на Канстытуцыю. Пасля гэтага ўлетку 2010 г. прыйшла нарміроўка, і аклады паштальёнаў 104-га аддзялення былі падвышаны ў сярэднім на 10%.

Двойчы Канстытуцыя перапісвалася па ініцыятыве А. Лукашэнкі. Цяпер ён загаманіў пра новую рэдакцыю, што мае быць прынята ў пачатку 2020-х гадоў… Нібыта Канстытуцыйны суд ужо над ёй працуе.

З улікам «модных» антыліберальных трэндаў (прэс-сакратарка Лукашэнкі лічыць, што дыктатура – «брэнд» Сінявокай, не баг, а фіча; акурат як у КНР, адкуль, відаць, вецер і дзьме) прагноз неспрыяльны… Мяркую, у новай версіі будзе знішчана ўсё прыстойнае, што яшчэ захавалася ў тэксце. Палітычным сілам, якія арыентуюцца на здаровыя глузды, варта быць напагатове. Але мала проста даць адлуп ініцыятыве з «Чырвонага дома».

Самі па сабе карэктывы тэксту дапраўды наспелі, не раз пісаў пра гэта. Важна перахапіць ініцыятыву – і «знізу» дабіцца ўдасканалення Канстытуцыі. Вядома, фундаментальныя артыкулы, асабліва тыя, дзе сказана пра паўнамоцтвы прэзідэнта, урада і парламента, дый пра няісны з 2013 г. Вышэйшы гаспадарчы суд, змяніць гэтак немажліва: значыць, трэба патрэніравацца на кошках на іншых раздзелах. Балазе трэці («Выбарчая сістэма. Рэферэндум»), пяты («Мясцовае кіраванне і самакіраванне»), шосты («Пракуратура. Камітэт дзяржаўнага кантролю»), сёмы («Фінансава-крэдытная сістэма Рэспублікі Беларусь»), тэарэтычна, паддаюцца ўдасканаленню і без рэферэндуму (гл. арт. 140).

Вось арт. 74, дзе гаворыцца пра рэспубліканскія рэферэндумы, гучыць так: «назначаюцца… па прапанове Палаты прадстаўнікоў і Савета Рэспублікі, якая прымаецца на іх раздзельных пасяджэннях большасцю галасоў ад устаноўленага Канстытуцыяй складу (поўнага складу) кожнай з палат, або па прапанове не менш як 450 тысяч грамадзян, якія валодаюць выбарчым правам, у тым ліку не менш як 30 тысяч грамадзян ад кожнай з абласцей і горада Мінска». А чаму б не зменшыць колькасць подпісаў, патрэбных для арганізацыі рэферэндуму ў РБ? Каб замест 450 тысяч было напісана «300 тысяч», замест 30 тыс. – 20 тысяч. Зараз 450 тыс. аўтографаў сабраць амаль не рэальна, а вось зніжэнне бар’еру ў паўтара разы магло б і падштурхнуць мясцовыя палітычныя сілы да «працы з насельніцтвам»… Знізіць бар’ер варта яшчэ і таму, што жыхароў у Беларусі за 1996–2019 гг. значна паменела – бадай на 700 тысяч.

Паводле арт. 121, да выключнай кампетэнцыі мясцовых Саветаў дэпутатаў належыць назначэнне мясцовых рэферэндумаў. Я б дадаў пасля «назначэнне» – «і арганізацыя». Выбарны орган, якім з’яўляецца савет дэпутатаў, не павінен у такой справе, як выяўленне народнай волі, залежаць у арганізацыйных пытаннях ад «вертыкалі» з прызначэнцамі на чале (выканкам або мясцовая адміністрацыя).

У арт. 126 пра генпракурора чаму б не дапісаць: «Генеральны пракурор назначаецца з ліку асоб, якія маюць вышэйшую юрыдычную адукацыю». І, па аналогіі з членамі Канстытуцыйнага суда: «Гранічны ўзрост – 70 гадоў». І ў арт. 131: «Старшыня Камітэта дзяржаўнага кантролю назначаецца прэзідэнтам» дадаць: «…з ліку асоб, якія маюць вышэйшую юрыдычную або эканамічную адукацыю», зноў жа, пазначыўшы гранічны ўзрост (70). Сэнс правак – у тым, каб не прапускаць дылетантаў на ключавыя кантрольныя пасады, а таксама не рабіць з гэтых пасад сінекуры для пенсіянераў. Аналагічны даважак напрошваецца ў арт. 136, дзе гаворыцца пра Нацыянальны банк: «Члены праўлення Нацыянальнага банка прызначаюцца з ліку асоб, якія маюць вышэйшую эканамічную або фінансавую адукацыю і вопыт адпаведнай працы не меншы за 10 гадоў». Зразумела, так сабе абарона ад Чэ Гевараў і Пятроў Пятровічаў з інжынерна-будаўнічым бэкграўндам, аднак лепшая, чым нічога.

У арт. 135 ёсць куртатая норма: «Справаздачы аб выкананні рэспубліканскага і мясцовых бюджэтаў публікуюцца». Калі, дзе? Прапаную дапоўніць: «не пазней шасці месяцаў з дня заканчэння справаздачнага фінансавага года, у тым ліку на агульнадаступных электронных рэсурсах». Калі ўсе справаздачы будуць вывешвацца ў інтэрнэце – а не толькі друкавацца ў «раёнках» – гэта шмат каму дапаможа, напрыклад, даследчыкам, інвестарам. І мясцовыя ўлады, апрыёры, пачнуць абыходзіцца з бюджэтам больш адказна.

Такім чынам, можна было б удасканаліць 6 артыкулаў Канстытуцыі са 146. Усе прапановы ў плане прымальнасці адносяцца, падобна, да «шэрай зоны», г. зн. Лукашэнка і яго атачэнне (адміністрацыя, Нацыянальны цэнтр заканадаўства і прававых даследаванняў) па ўласнай ініцыятыве іх прасоўваць не будуць, але ж і блакіраваць важкіх падстаў няма. Таму нават праз такую «дрыгву», як цяперашні квазіпарламент (Нацыянальны сход), праўкі маглі б прайсці.

Што застаецца? Сабраць за іх 150 тыс. подпісаў грамадзян у адпаведнасці з арт. 138 Канстытуцыі. Наколькі гэта рэальна, пытанне складанае, але дапусцім, што ў Беларусі ёсць 10 дзеяздольных суполак «альтэрнатыўных сіл», і ў кожнай з іх – па 1000 «штыхоў»… Тады кожнаму актывісту досыць будзе сабраць 15 подпісаў – справа аднаго-двух дзён. Асабіста я, дарма што беспартыйны, гатовы размахнуцца на збор дваццаці, мо нават дваццаці пяці 🙂

«Дзвіжуху» я б назваў (умоўна) «За Канстытуцыю для народу». З аднаго боку, арганізатары паспрабавалі б хоць на каліва пашырыць народаўладдзе, з другога – спраўдзілі б уласныя сілы перад парламенцкімі і прэзідэнцкімі «выбарамі». Толькі рабіць усё трэба хутка, каб пралезці ў «акно магчымасцей» – паспець да восеньскай сесіі палаты прадстаўнікоў (змяненні і дапаўненні Канстытуцыі не праводзяцца ў апошнія шэсць месяцаў паўнамоцтваў палаты – арт. 138).

Ці здольныя ўмоўныя 10 суполак дамовіцца міжсобку, часова адкінуць рознагалоссі дзеля карыснай справы? Пажывем-пабачым, наступны месяц усё вырашыць – а што тут яшчэ скажаш…

Для разрадкі – навіна, якая звыш 24 гадзін красавалася на галоўнай старонцы папулярнага беларускага сайта:

Бедны Тэль-Авіў – і Зена, і «оправится»! Ды перажываў «белы горад» і не такое 😉

А цэнтр Мінска 8 сакавіка перажыў новы масавы жаночы набег забег «Beauty Run». Арганізатары & журналісты заяўлялі, што пабіты мінулагодні рэкорд (3-3,5 тыс. удзельніц; насамрэч у 2018 г. іх было пад 2000, фінішавалі 1519) – маўляў, імпрэза прыцягнула звыш 5 тыс. жанчын. Што на плошчы Незалежнасці бягух сабралося багата, няма cумневу; мо сёлета «планка» ў 3000 і была ўзятая… Тым не менш даруйце, федэрацыя лёгкай атлетыкі, tut.by ды іншыя; пяць тысяч удзельніц – гэта пакуль што wishful thinking. Нямала тых жанчын, якія папярэдне запісаліся ў масавы забег, фактычна не выйшлі на старт. Ну, у сяброўскім Кітаі прыпіскі робяцца на ўзроўні правінцый або нават краіны, ёсць каго імітаваць 🙂

 

Медаль (разам з ружай выдаваўся кожнай з фінішорак) быў традыцыйна харошы. Пацешыла таксама тое, што імпрэза натхніла Сяргея Варыводу на гумарны рэпартаж. Самаіронія – тое, чаго звычайна бракуе беларускім журналістам, а тэкст Варыводы ўсцяж на ёй трымаецца. Дарэчы, шкада яго тутбаеўскага калегу Арцёма Ш., вымушанага весці праект «Разжавана» з «тлумачэннямі» складаных тэм за 3 мінуты – сама назва праекта выклікае сумныя думкі 🙁

…Пакуль таптаўся па плошчы ў чаканні жонкі пасля «Прыгожага забегу», прыкмеціў шыльду з памылкай. Гэтых шыльдаў з «Minicipal» замест «Municipal» нават дзве – з «усходняга» і «заходняга» бакоў спуску ў гандлёвы цэнтр «Сталіца».

«Кампетэнтныя органы», выправіце? 🙂 Прэцэдэнты апошнім часам здараліся

* * *

На жаль, вышэйзгаданая «галоўная прэс-сакратарка РБ», хоць і недалёка адышла ад Віскуна з оруэлаўскай «Фермы», у чымсьці мае рацыю, разважаючы аб тым, што ў свеце ёсць (або можа з’явіцца) попыт на дыктатуру. Узяць адно радыё, што вяшчае з суседняй краіны, дзе, кажуць, пасля 1989 г. усталявалася «кансалідаваная дэмакратыя», – яно не грэбуе нейтральна-пазітыўнай трактоўкай нацыста 1930–40-х гадоў. «У Вільні… быў адным з арганізатараў Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі. Падчас Другой сусветнай вайны рэдагаваў у Менску Беларускую газету», – пішуць гэтак жа рахмана, як пра атрыманне «героем» пачатковай і сярэдняй адукацыі.

«Мода» на Казлоўшчыка (у «Новым часе» быў пра яго спачувальны артыкул яшчэ ў 2016 г.) рыфмуецца з прагай «парадку» і «моцнай рукі», што існуе не толькі сярод лукашэнкаўцаў. І справа не так у папулізме, як у скочванні ў палітычную архаіку.

«Вольфаў цытатнік»

«У журналістыцы скандалы – сігналы, якія спаборнічаюць за прыцягненне ўвагі чытачоў у моры інфармацыі. Людзі настолькі распешчаны моцнай інфармацыйнай плынню, што для стварэння рэзанансу неабходна даводзіць нейкія рэчы да абсурду» (Нэлі Гуціна, 1995)

«Прыхільнікі эканамічнай правіцы могуць ставіцца да багацця з рэлігійным піетэтам, але мы не абавязаны паважаць іхнія погляды ў гэткай жа ступені, як паважаем чужую рэлігію і веру» (Джонатан Чэйт, 2009)

«Людзі ненавідзяць сваіх герояў / Болей, чым любяць уласных дзяцей» (Фёдар Жывалеўскі, 201?)

«Хіба не даводзілася нам бачыць тысячу разоў, як выходзіць на трыбуну чыноўнік і пачынае скардзіцца нам на праблемы ў яго ведамстве або галіне? Як быццам мы самі пра гэтыя праблемы не ведаем! Як быццам мы павінны гэтыя праблемы вырашаць, а не ён» (Антон Арэхъ, 06.03.2019).

«Наш чалавек прызвычаіўся, што паміж словамі і справамі – бездань. Ён прызвычаены не словы слухаць, а між радкоў чытаць. Рэальная палітыка, у нашым разуменні, ад пабочных вачэй схавана, а тое, што гаворыцца на публіцы – толькі для маскіроўкі… Каб табе паверылі, аднаго або двух выступаў мала. Давер або недавер да цябе будзе назапашвацца доўга, паводле сукупнасці крокаў…» (Абас Галямаў, 10.03.2019)

Вольф Рубінчык, г. Мінск

11.03.2019

wrubinchyk[at]gmail.com

Апублiкавана 11.03.2019  22:11

Водгук

Перачытаў некалькі разоў. Вельмі цікавыя прапановы, асабліва па змяншэнні падпіснога бар’ера. Тут сапраўды трэба кожную кропку і коску прасоўваць, якая хоць трохі аблегчыць жыццё і далейшае змаганне.

Алесь Рэзнікаў, г. Мінск   (27.03.2019  14:08)